Tα λέμε, τα γράφουμε έναν ολόκληρο χρόνο. Μας είπανε ευφάνταστους, μας είπαν ξερόλες, πανεπιστήμονες, μας είπανε τροχοπέδη στην εξυγίανση του ΠΑΟΚ. Τα λέγαμε οτι μια νύχτα θα φουσκώσει η θάλασσα και δεν θα έχουν που να κρυφτούν. Τα λέμε, τα λέγαμε απο εδώ μέσα που κρατήσαμε κόντρα σε ανέμους, που λόγω κακής τραγικής οργάνωσης μείναμε λίγοι και δυστυχώς δεν έγινε άνοιγμα σε μεγάλο κομάτι του κόσμου μας για να βγάλει τις τσίμπλες και τα φυτοφάρμακα απο τα μυαλά του και μας λοιδορούσανε. Λες και εμείς δεν αγαπάμε, λες και εμείς δεν τρέξαμε για τον ΠΑΟΚ, λες και εμείς δεν πληρώσαμε για τον ΠΑΟΚ, λες και τα δικά μας μάτια δεν δακρύσανε απο τα χημικά σε κάθε εκτός πέταλο.
Εγω μόνο για αυτό σήμερα στεναχωριέμαι. Γιατί αδερφοί μας δεν σκύψανε πάνω στον προβληματισμούς που θέσαμε για το που πάμε. Ασχέτως αν κάποιοι το παρατράβηξαν, ασχέτως αν κάποιοι ξεφύγανε, εδώ μέσα υπήρξαν και κείμενα διαμάντια τα οποία κάποιοι γραψανε στ αρχίδια τους, απο πλάνη, μήπως κάνουν κακό στους διορισθέντες και κατ' επέκταση στον ΠΑΟΚ. Μόνο που με τη στάση τους, αυτή της συνενοχής και της σιωπής, συνέβαλαν στο να φτάσουμε στο ground zero.
Ελάτε πιο κοντά σ' αυτούς που αγρυπνούν, που ζωχαδιάζουν , που δεν κλείνουν μάτι περιφρουρώντας ο, τι μάθανε απο παιδιά στους Συνδέσμους τους. Γιατί ο ΠΑΟΚ θέλει καρτερικότητα, εμμονή και επαγρύπνηση. Για να μην φτάσουμε ποτέ ξανά στο μη αναστρέψιμο του σήμερα.
Και ας προσπαθήσουμε όλοι απο σήμερα να μην επαναλαμβανόμαστε, να μην πετάμε ανθρώπους στον Καιάδα, αλλά να βρούμε μια άκρη, γιατί ο χρόνος τρέχει, ας μην παει άλλη μια χρονιά άκλαφτη, δεν το αξίζει ο ΠΑΟΚ άλλη μια πεταμένη χρονιά.