Θα οικειοποιηθώ πάλι μία φράση του Δικέφαλου και θα τη χρησιμοποιήσω για να πω αυτό που θέλω.
Το ποκ όντως νιώθει και η αλήθεια είναι πως μετά την επανάσταση για τον Κούδα πως έτσι ήταν κιόλας. Φανταστείτε το ποκ σαν το πλούσιο αφεντικό και τις διοικήσεις του ΠΑΟΚ σαν τον μπατίρη οσφυοκάμπτη υπάλληλο, που όπως όλα τα ανθρωπάκια που εξαρτώνται οικονομικά από τα αφεντικά τους έτσι κι αυτοί τους βρίζουν στο σπίτι, μπροστά στις γυναίκες τους (παραλληλίστε το με τη βλαχομαγκιά στα μμε της πόλης), αλλά όταν πάνε στη δουλειά σκύβουν το κεφάλι και φιλάνε κατουρημένες ποδιές για ένα ξεροκόμματο. Μια χορηγία στο παράδειγμά μας δηλαδή, μια καλή διαιτησία, ένα ουεφάκι. Όλα τα ανθρωπάκια που πέρασαν μετά τον Παντελάκη γι' αυτό το λόγο κυνηγήθηκαν από το λαό του ΠΑΟΚ.
Όχι τόσο γιατί ήταν κλέφτες αλλά για τη δουλικότητά τους στα πακέτα των κάτω. Π.χ. αν ο μπάτμαν δεν ήταν κολαούζος του κατασκόπου ακόμη και που έκλεβε δεν θα πείραζε τον ΠΑΟΚτσή. Είμαι σίγουρος πως θα τον ανεχόμασταν κλέφτη αλλά ανεξάρτητο από τους κάτω.
Αυτή λοιπόν η συμπεριφορά υπαλλήλου πλήγωνε μια ζωή τον υπερήφανο λαό του ΠΑΟΚ και γι' αυτό κυνηγήθηκαν όλοι ανεξαιρέτως. Γιατί για μας ο ΠΑΟΚ είναι ανώτερος αυτών.
Στο ζουμί τώρα. Είτε ο Ζαγοράκης είναι ένας από αυτούς οπότε καλά κάνει και δεν τον σηκώνει ο οργανισμός του ΠΑΟΚτσή, είτε δεν είναι. Προφανώς για όλα τα αδέρφια που τρελάθηκαν με την κίνηση Μουν, τρελάθηκαν γι' αυτό το λόγο. Πιστεύουν πως ο Ζαγοράκης δεν μπορεί να συναγωνιστεί το ποκ και μπαίνει εκούσια στη θέση του "μία ταχύτητα κάτω", οπότε δεν το έχει σε τίποτα να πάρει δανεικό από τον "ισχυρό".
Εμείς όμως όλοι που το βλέπουμε αλλιώς βλέπουμε την ίδια ιστορία ως εξής:
Ο φτωχός υπαλληλάκος μπήκε μέσα στο γραφείο του αφεντικού και του είπε γιαχαρανταν ψηλέ, εγώ δεν δουλεύω δούλος σε σένα, θα ανοίξω δικό μου μαγαζί. Το πλούσιο αφεντικό γέλασε με σιγουριά πως σε κανα χρόνο ο φτωχομπινές θα κλείσει το μαγαζάκι του και θα γυρίσει παρακαλώντας να ζητήσει ξανά δουλειά. Και σκεφτόταν χαιρέκακα πως θα τον πάρει με μείωση μισθού και θα τον σκίσει.
Ο φτωχός αλλά έξυπνος μάγκας της ιστορίας μας όμως ήξερε τη δουλειά πολύ καλύτερα από τον πλούσιο μαλάκα. Άνοιξε το μαγαζάκι του και σιγά αλλά σταθερά το μεγάλωνε. Ώσπου έφτασε να παίρνει την πελατία από τον πλούσιο και να μεγαλώνει επικίνδυνα γι' αυτόν. Μάλιστα σε κανα δυο περιπτώσεις που πήγε να επιδείξει δύναμη και να εξαγοράσει το εμπόρευμά του από τον φτωχό για να έχει μονοπώλιο στη πώληση μπήκε μέσα, γιατί ο δικός μας και του πούλησε σκάρτο πράμμα για χρυσό και με τα λεφτά του αγόρασε καλύτερο εμπόρευμα και επέκτεινε τη επιχείρησή του.
Ο πλούσιος φυσιολογικά δεν έμεινε με σταυρωμένα τα χέρια και πολέμησε τον δικό μας. Αλλά αυτός είχε δυναμώσει τόσο ώστε να θεωρείται αξιόπιστος αντίπαλος στην αγορά. Μικρότερος, φτωχότερος αλλά επικίνδυνος δυνητικά.
Στη συγκεκριμένη ιστορία λοιπόν ο πλούσιος έχει όφελος να δώσει στον φτωχό να πουλήσει ένα προϊόν και αυτός να προωθήσει κάτι άλλο. Δίνει λοιπόν στον φτωχό το προϊόν και παράλληλα του δίνει κι ένα ποσοστό του κέρδους.
Ο φτωχός επαναστάτης μας φυσικά θα το κάνει. Μπορεί να μη γουστάρει να το κάνει γιατί θα βγάλει κάποιο κέρδος το παλιό του αφεντικό και πάλι με τον ιδρώτα του, αλλά ανοιχτόμυαλα βλέπει πως και ο ίδιος θα έχει κέρδος και μάλιστα σε καιρό που του χρειάζεται και που θα μπορέσει να το χρησιμοποιήσει γαι την έκταση της εταιρείας του. Άρα μακροπρόθεσμα θα φτάσει με αυτή τη δουλειά πιο κοντά στη δύναμη της μεγάλης εταιρείας. Και το κάνει. Χωρίς κόμπλεξ και χωρίς να τον βρίζει στη γυναίκα του στο σπίτι. Το κάνει με πλήρη επίγνωση της ανάγκης του και με πλήρη αφοσίωση στο έργο του και στο όνειρό του να γίνει μια μέρα μεγαλύτερος από τον πλούσιο και να τον βουλιάξει.
Άντε να σας δω τώρα τι θα βρείτε να πείτε
