λοιπον παιδες.
Εχθές είχα μια κουβέντα με καποιον που δεν είναι καθόλου των αθλητικών. Τα πολύ βασικά μόνο. με αφορμή ένα βίντεο του Βαρδινογιάννη που μιλούσε σε έναν δημοσιογράφο, κάθομαι και μιλάω σε αυτόν τον άνθρωπο για τα προφίλ των προέδρων των μεγάλων ομάδων.
Και όπως εξελίσοταν η κουβέντα, του λέω...
"Παρατήρησε τον Βαρδινογιάννη. Βλέπεις πως μιλάει; Βλέπεις πως κινείται; Με νεύρο, μονίμως αμυντικά, σα να έχει να αποδείξει κάτι σε όποιον τον ρωτάει, με ένα τεράστιο κόμπλεξ κατωτερότητας "Γιατί δε μπορώ να φτάσω τον Κόκκαλη;". Δεν έχει ποτέ ηρεμία στο λόγο του και ακόμη και όταν χαμογελάει, φαίνεται πως προσπαθεί να το παίξει άνετος.
Κοίτα τον Ντέμη. Μιλά με την αίσθηση της εξωτερικής εικόνας αλλά και της δύναμης από τις πλάτες που τον καλύπτουν. Το παίζει καλό παιδί και αγωνιστής για το σωματείο, αλλά στην άκρη του προσώπου του βλέπεις το καθίκι, που απλά δεν έχει όλα τα εργαλεία για να πηδήξει τον οποιονδήποτε.
Κοίτα το γιο του κοκκαλη. το απόλυτο λαμόγιο. ο γιος του μπαμπά που το παίζει τσάμπα μάγκας. Το χαμόγελο της δύναμης και εξουσίας. Μιλά σα να παίζει μόνος του παντού. Σα να ξέχασε πως ο γαυρος είναι εκεί που είναι τώρα χάρη στην παράγκα και στο κράτος. Είναι ήρεμος. χαλαρός. Δεν έχει να αποδείξει κάτι σε κάποιον. Είναι σε άλλο γήπεδο. απλά χρειάζεται τους άλλους 2 για να έχει ενδιαφέρον (και οπου ενδιαφέρον, πάνε και λεφτά) το παιχνίδι.
κοιτα τώρα και τον Ζαγοράκη. Τι σου βγάζει; τι εικόνα παίρνεις από αυτό τον άνθρωπο αν δεν ασχολείσαι καθόλου με τα αθλητικά;.....
Ξέρεις τι;
του παιδιού που μένει στο διπλανό διαμέρισμα. Αυτουνού που δε μιλάει πολύ. Αλλά αυτά που θα πει θα ξέρεις πως δεν είναι ψεματα. Γιατί φαίνεται πολύ ντόμπρο παιδι. Ξηγημένο. Ντροπαλό με τον πολύ κόσμο και δουλευταράς. Ξέρεις πως όταν θα θελήσει να σου πει κάτι, κατα ένα μαγικό τρόπο θα ξέρεις πως είναι η αλήθεια. τον εμπιστεύεσαι γιατί και μόνο το πως σε κοιτάει δείχνει ανθρωπο που δε ξέρει τι είναι το "λαμόγιο" η "κομπίνα" η "μπάζα"."
Κατα ένα παράξενο τρόπο, όταν αυτός ο άνθρωπος είδε ένα βίντεο με τον ζαγοράκη να μιλάει γυρνά και μου λέει "λοιπόν ξέρεις κάτι; ακριβώς έτσι είναι. κοιτάς αυτό τον άνθρωπο και λες "αυτόν ναι.... τον εμπιστεύομαι. είναι τόσο... προσιτός. Είναι ένας ΔΙΚΟΣ ΣΟΥ ανθρωπος."
Όταν θα είναι η συνέντευξη τύπου σκεφτείτε λίγο αυτή τη σύγκριση όσο πιο αντικειμενικά μπορείτε να δείτε τα πράγματα.
Να είναι καλά και να έχουμε και εμείς μυαλό να μη τον απογοητεύσουμε ποτέ.