Καταρχήν ξεκαθαρίζω πως εγώ δεν δικαιώθηκα σε τίποτα, αφού ήμουν από αυτούς που θεωρούσαν ότι θα μείνει και ήθελε τα παρακάλια του και κάποιες διαβεβαιώσεις, το θυμάστε ίσως. Καμιά σχέση δηλαδή με το πως εξελίχθηκαν τα γεγονότα. Οπότε έχοντας απαλλαγεί από το βάρος να θεωρηθεί πως μιλάω με ύφος "ακούστε ρε πώς έγιναν τα πράγματα από εμένα που ξέρω να 'ουμ'" θα πω τη δική μου εκδοχή της όλης φάσης, τώρα που η ιστορία φαίνεται να αποκτά και επίλογο.
Έλαβα υπόψη το τι ακριβώς έγινε, το πότε έγινε αυτό, τον χαρακτήρα του Σάντος και το όλο σκεπτικό του, τον χαρακτήρα του Θόδωρου και τη φιλοσοφία του, τον χαρακτήρα του Ζήση και τη δική του φιλοσοφία και κάποια λίγα πράγματα που έμαθα από μία εύνοια της τύχης
Πάνω στα κλαρίνα της αρχής της σεζόν ο Ζαγοράκης παίζει δυνατά το χαρτί του, παίρνοντας ως πρόεδρος πάνω του την κατάσταση στο ποδοσφαιρικό τμήμα με μία απόφαση που ήταν ο μισός θεμέλιος λίθος της κατοπινής μας πορείας. Κίνηση ματ από τις λίγες! Συζητάνε με τον Σάντος και τον Ζήση για να κρατήσουν τα σχεδόν διαλυμένα αποδυτήρια τότε και ανακοινώνουν τη συμφωνία για επέκταση της συνεργασίας. Φυσικά και η κίνηση δεν ήταν μόνο πολιτική όπως είπε ο (υποτίθεται) πάντα ειλικρινής Σάντος. Ο Ζαγοράκης όχι μόνο τον ήθελε, αλλά όπως απέδειξε και αργότερα τον περίμενε μέχρι τέλους για να συνεχίσουν όντως μαζί. Ο Θόδωρος λοιπόν με μία κίνηση τότε και έστρωνε τα αποδυτήρια, αλλά και κρατούσε τον προπονητή που γούσταρε στην ομάδα, για άλλα 2 χρόνια. Δεν το έκανε μόνο για τα αποδυτήρια φυσικά!
Εν τω μεταξύ η προσωρινή φυγή του έφερε τον Ζήση επικεφαλής. Ο Ζήσης πιο ψυχρός από τον Θόδωρο, έγραψε στα παπάρια του εκείνη τη συμφωνία και την πήρε σαν να μην έγινε ποτέ. Ξεκαθάρισε εξαρχής πως όλοι κρίνονται, βάζοντας στην ουσία το παλούκι κοντά στον κώλο του Σάντος, ο οποίος για πρώτη φορά στον ΠΑΟΚ ένιωσε πως δεν ήταν ανέγγιχτος, αλλά όπως σε κάθε φυσιολογική σχέση ομάδας-προπονητή, αν τα έκανε σκατά θα έπαιρνε τον μπούλο. Εκεί πιέστηκε και γι' αυτό τον είδαμε να κάνει κινήσεις τρελές όπως οι αλλαγές στο ημίχρονο, οι 5 επιθετικοί, ο ΠΑΟΚ να παίζει με λύσσα κι όχι εκνευριστικά από την αρχή. Ακόμα και λίγο πριν φύγει ο Ζαγοράκης είχε το παλούκι στον κώλο ο Σάντος, γι΄αυτό και οι τρελοί πανηγυρισμοί με τη γριά. Και φυσικά το παλούκι το είχε από τον Ζήση. Αυτή η ψυχρή αντιμετώπιση του Σάντος ήταν το άλλο μισό του θεμέλιου λίθου της κατοπινής μας πορείας, αφού μετά ο Σάντος έβγαλε τον ΠΑΟΚ των ονείρων μας. Όποιος θέλει μπορεί να πιστεύει ότι ο ΠΑΟΚ θα κατέληγε έτσι με τον Σάντος τριαλαρί τριαλαρό, να αποκλείεται από το χωριό της Χέρενβεν με τη διοίκηση να τον αφήνει ανέγγιχτο και ο τύπος να κράζει μόνο τους παίχτες!!
Η ειρωνεία της υπόθεσης είναι πως εκείνη η "πολιτική" απόφαση έγινε αντιληπτή από δύο πιο ψυχρούς επαγγελματίες όπως ο Βρύζας και ο Σάντος έτσι, ενώ από έναν πιο αισθηματία όπως ο Θόδωρος, ήταν πιο πραγματική και γι' αυτό και η λίγο παράλογη σιγουριά του Θόδωρου πως θα τον μεταπείσει, αφού του ανακοίνωσε πως αποφάσισε να φύγει και αφού ήξερε και για το ενδιαφέρουν της επο για το Σάντος και δεν ίδρωσε το αυτί του. Ο Θόδωρος είναι κολλητός με δύο από τους μεγαλύτερους δημοσιογράφους των Αθηνών και είναι αδύνατον να μην ήξερε το ενδιαφέρον της επο από πολύ πολύ πριν. Πίστεψε όμως πως ο φίλος του δεν θα τον αφήσει, κυρίως όταν ως γνώστης του ποδοσφαίρου θα κατάλαβε πως η ομάδα πάει για πρώτη-δεύτερη. Εκεί πιστεύω βασίστηκε ο Θόδωρος.
Αυτό όμως που δεν υπολόγισε μάλλον ήταν πως ο Σάντος με την πίεση που έβγαλε την τελευταία χρονιά, δεν άντεχε άλλο στον πάγκο του ΠΑΟΚ. Κι εδώ είναι η απόδειξη για το καλό που έκανε στον ΠΑΟΚ η πίεση και το αντίστοιχο κακό στον Σάντος που τον ξεζούμισε. Ένας προπονητής χοντρόπετσος που έγραφε στ' αρχίδια του βρισίδια πίσω από τη πλάτη του στην 1, δεν ένιωθε πίεση επειδή είχε την αμέριστη εμπιστοσύνη των εργοδοτών του. Δεν ίδρωσε το αυτί του όταν έξω από τα αποδυτήρια τον σκυλοέβριζε ο κόσμος και το περηφανευόταν κιόλας πως η γνώμη του κόσμου τον αφήνει αδιάφορο. Αλήθεια έλεγε. Πίεση έβγαλε όταν έχασε αυτή την εμπιστοσύνη από τους εργοδότες του. Αυτό τον διέλυσε ψυχολογικά.
Αλλά και αυτό το κράτησε μανιάτικο. Γιατί μπορεί να διαφωνείτε κάποιοι αλλά εγώ πιστεύω πως ο Σάντος ένιωθε εξαρχής πως έκανε χάρη στον ΠΑΟΚ για χατίρι του φίλου του και πως το μέγεθός του είναι μεγαλύτερο της ομάδας. Γι' αυτό και το θεώρησε προσβολή να είναι υπό αμφισβήτηση. Σου λέει με το μυαλό του "εγώ να χάνω τόσα λεφτά και να έχεις την απαίτηση να με κρίνεις και να με διώξεις;". Οπότε άρχισε το μπίρι μπίρι με το πιλάφιο χωρίς τύψεις. Φαίνεται ότι την απόφασή του την είχε πάρει καιρό πριν, αλλά ένιωσε 100% σίγουρος για την επιλογή του, όταν νίκησε τον βάζελο. Εκεί ένιωσε πως έκλεισε όλα τα στόματα αμφισβήτησης (για ντέρμπι κτλ) και αν αποτύγχανε στα play off οι φίλοι του οι δημοσιογράφοι θα συντηρούσαν την εικόνα του τεράστιου προπονητή που δεν κατάλαβε ο βλάχος ΠΑΟΚτσής. Εδώ το έκαναν το περασμένο καλοκαίρι χωρίς νίκη σε ντέρμπι, θα κολλούσαν τώρα;
Δεν λέω ότι ήταν αποτυχημένος. Ξεχωρίζω τη δουλειά του, που την έκανε μια χαρά το τονίζω, με την επικοινωνία αυτής προς τον κόσμο. Άλλα κόλπα που ο Πορτογάλος παίζει στα δάχτυλα, σε αντίθεση με τον Αναστασιάδη π.χ. που δεν έχει τέτοια υποστήριξη από τον τύπο. Ο Σάντος εξασφάλιζε το προφίλ του επιτυχημένου ΠΡΙΝ ΑΚΟΜΑ ΠΕΤΥΧΕΙ. Είναι λεπτή αλλά βασική η διαφορά. Είναι η διαφορά πραγματικότητας και επικοινωνίας. Είσαι μάγκας αν πετύχεις με το έργο σου, αλλά είσαι μεγαλύτερος μάγκας αν εξασφαλίσεις ασυλία στην πιθανή αποτυχία του έργου σου. Πέτυχε φυσικά στο τέλος, αλλά είχε εξασφαλίσει ήδη τις προϋποθέσεις να θεωρηθεί επιτυχημένο το έργο του, ένα μήνα πριν φύγει. Ή και ακόμα πιο πριν με τη βράβευση από τους μελλοντικούς εργοδότες του, ως του πιο πετυχημένου προπονητή της δεκαετίας. Μη κολλάτε στο αν είναι και χάνετε την ουσία. Δεν συζητάμε αυτό. Συζητάμε το ότι βραβεύτηκε ως τέτοιος από τους μελλοντικούς εργοδότες του, που εξασφάλιζαν κι αυτοί με τη σειρά τους μεγαλύτερη αποδοχή της επιλογής τους. Βάλε και λίγα ελληνικά και είσαι ο πρώτος μάγκας επικοινωνιακά.
Σαν κερασάκι στα παραπάνω να σκεφτούμε πως ο Σάντος ως προπονητής και χαρακτήρας είναι το εντελώς αντίθετο του "κυνηγάω το όνειρο" και όντας έξυπνος αντιλήφθηκε πως δεν υπάρχει σάλιο και πως το να περάσει σε ομίλους το θεωρούσε θαύμα χωρίς μεταγραφάρες και με πωλήσεις παιχτών. Αυτός σου λέει δεν πέρασα τη Χέρενβεν, θα κάτσω να γκρεμίσω όλη αυτή την εικόνα που πάλεψα να χτίσω κυνηγώντας θαύματα (με τη λογική του); Άλλος πιο "τρελός" ίσως να το έκανε. Ο Σάντος ποτέ.
Εγώ δεν τον κατηγορώ για τίποτε απ' όλα αυτά, μη μπερδευτεί κανείς πως προσπαθώ αν απομυθοποιήσω έναν προπονητή. Για μένα όλα αυτά δείχνουν έναν ικανότατο επαγγελματία. Ο Σάντος επαγγελματίας ήρθε, επαγγελματίας έφυγε, χωρίς να πουλήσει ΠΑΟΚτσηδιλίκι ποτέ και ανέβασε τον ΠΑΟΚ ένα σκαλοπάτι (και δύο αν θέλετε). Ό,τι έκανε ήταν άψογο επαγγελματικά και υποστήριξε επικοινωνιακά το έργο του όπως μπορούσε (είτε με σαρδέλες, είτε με στημένες συνεντεύξεις στο Έθνος για να θέσει θέμα μπάτζετ και να στρώσει το δρόμο, είτε με τους φίλους του δημοσιογράφους που τον συντηρούσαν με νύχια και δόντια στα δύσκολα, είτε με την απίστευτη αποποίηση ευθυνών για το έκτρωμα της πρώτης σεζόν λέγοντας πως ντεμέκ έτσι συναποφάσισε με τη διοίκηση). Σε καλό του και καλό μας βγήκε στο τέλος έστω κι έτσι.
Εγώ τα γράφω όπως τα σκέφτομαι γιατί θέλω να τονίσω αυτά που εγώ κράτησα και έμαθα αυτά τα χρόνια και δεν έχουν σχέση με όσα πιθανόν εξέλαβαν άλλα αδέρφια από την εποχή Σάντος για υπομονή και στήριξη κτλ. Εγώ κράτησα μόνο την πίεση που φέρνει αποτέλεσμα. Τα έγραψα επίσης για να τονίσω πως για μένα όποιος πιστεύει πως ένα οποιοδήποτε δημόσιο πρόσωπο του λέει πάντα την αλήθεια και δεν κάνει πολιτική κάθε φορά που μιλάει δημόσια, είναι αφελής. Αυτό το ξέρω απόλυτα από τη δουλειά μου.
Και κυρίως για να υποστηρίξω την άποψή μου πως όσο καλό μας έκανε ο Σάντος στα 3 χρόνια που δούλεψε εδώ, άλλο τόσο μας έκανε με τη φυγή του σε αυτή τη κρίσιμη καμπή της ιστορίας μας. Ο ΠΑΟΚ σήμερα δεν θέλει λογικούς και επικοινωνιακούς τύπους. Θέλει τρελούς, με άγνοια κινδύνου και βρεγμένους, που δεν φοβούνται απολύσεις και αποτυχίες, γιατί απλά αυτό που κυνηγάει είναι πραγματικά τεράστιο. Χρειάζεται λοιπόν γνώσεις, αξία, προπονητή-καμικάζι, καλή "τρέλα" και γραμμένη στ' αρχίδια την απόλυση. Και φυσικά χωρίς μεγάλο κασέ. Θεωρητικά ακριβώς αυτό που είναι ο Μπερέτα. Μακάρι να αποδειχθεί και πρακτικά. Εννοώ να πετύχει κιόλας, γιατί αν αποτύχει και τον σουτάρουν, πάλι θα έχει αποδειχτεί ιδανικός ως τέτοιου είδους επιλογή. Δύσκολο μεν, όχι όμως ακατόρθωτο. Μακάρι να πετύχει ο Ιταλός. Τουλάχιστον όμως αυτός θα έχει προσπαθήσει. Δεν θα έχει αποφασίσει να φύγει πριν καν μπει στη διαδικασία να τολμήσει. Και γι' αυτό έστω αξίζει του σεβασμού μας ο νέος. Έστω κι αν δεν έχει την ανάλογη επικοινωνιακή υποστήριξη με τον τέως.
Topic: Fernando Santos (Read 192548 times)