Για τον Σάντος, δεν είναι τόσο ζήτημα ποιότητας του ίδιου του προπονητή, αλλά νοοτροπίας. Του λαού μας. Φερόμαστε λες και όλα στη ζωή αλλάζουν από τη μία στιγμή στην άλλη. Λες και οι ομάδες χτίζονται έτσι εύκολα χωρίς χρήματα. Μιλάμε λες και όλοι μας τα καταφέρνουμε τόσο καλά εκεί έξω, στην αληθινή ζωή και κολυμπάμε στο χρήμα και την αναγνώριση. Ε, λοιπόν, όχι. Ρ Ε Α Λ Ι Σ Μ Ο Σ είναι αυτό που μας λείπει. Αυτό μας το προσφέρει τόσο ο προπονητής, όσο και η σφαλιάρα που φάγαμε. Ναι, οι παίκτες μας είναι καλοί. Ναι, η χημεία της ομάδας μας είναι καλύτερη από όλες τις άλλες πλην γαύρου. Ναι, δεν παίξαμε καλά. Ναι, θα μπορούσαμε να είχαμε ξεφύγει από την τριάρα. Αλλά κάτσε και δες τις φάσεις των γκολ και δες πόσα ατομικά λάθη μαζεμένα γίνονται. Κάτσε και δες τις ευκαιρίες στο ά ημίχρονο και δες το φάουλ του Μάντζιου πάνω στον Κοντρέρας που πηδάει για κεφαλιά στην μεγάλη μας περιοχή. Δες τα οφσάιντ που μας έδωσε μετά το 3-0. Δες τον ατομισμό του παικταρά Μουσλίμοβιτς που μας στοίχισε ένα σίγουρο γκολ. Μη βλέπεις μόνο το ευκταίο. Δες την πραγματικότητα. Λάθη γίνονται. Αλλά μαθαίνει η ομάδα. Βλέπω πρόοδο. Βλέπω σταθερότητα, βλέπω και να παίρνουμε πάλι το "τατουάζ" πίσω (4η θέση), αλλά δεδομένων των συνθηκών, χαίρομαι. Γιατί του χρόνου θα πάω εκδρομές με την ομαδάρα μου στην Ευρώπη. Έτσι απλά.
Τα υπόλοιπα με π.μ., να μην κουράζουμε το φόρουμ.