Είναι πάντως μεγάλο το βάσανο να πορεύεσαι με τον σαλεπιτζή. Ξεκινά η εβδομάδα, προέρχεσαι από μια καλή νίκη ψυχολογίας στο ματς με τη γειτονιά (γιατί η εμφάνιση ήταν συζητήσιμη κατ' εμέ, όπως και η αεράμυνά μας) και πας να παίξεις με τη χειρότερη αεκ που μπορούσες να πετύχεις, γνωρίζοντας, ωστόσο, ότι ΔΕΝ πρόκειται να νικήσεις που να γυρίσει η γη ανάποδα.
Αρχίζει το ματς και κάνεις το σταυρό σου, λες: "Δεν μπορεί, όσο λούζερ και να είναι ο άνθρωπος, μια φορά στις 20 θα του κάτσει, έστω από συγκυρία ρε παιδάκι μου, μπάλα ούτως ή άλλως δεν περιμένω να δω". Είσαι απλά καλός στο πρώτο ημίχρονο (διαβάζω κριτικές από αδελφούς του τύπου "στο α' ημίχρονο πατήσαμε την κούλα", πράγμα που εγώ δεν καταλαβαίνω), και γίνεται αυτό που όλοι είδαμε στο β' ημίχρονο.
Η ομάδα έχει τεράστιο πρόβλημα ψυχολογίας, και εκεί ξεκινούν και τελειώνουν όλα. Η εμφάνιση του β' ημιχρόνου, για άλλη μια φορά αποδεικνύει ότι υπάρχει μεγάλο πρόβλημα. Όποιος δε θέλει να το δει, ας αρχίσει τα γνωστά περί ανυπομονησίας και αγνωμοσύνης απέναντι στον Σάντος. Πόση υπομονή άλλο ρε παιδιά; Από πέρυσι στα ματς μέσα στην Τούμπα με το ποκ, έβγαζε μάτι ότι ο άνθρωπος νόμιζε πως έπαιζε με την Τσέλσι και ότι έβλεπε ως επιτυχία το Χ, και θυμάμαι αδέλφια που εκτιμώ να κράζουν και να λένε άλλα διάφορα.
Τέλος πάντων, διαρκείας αγοράζουμε κάθε χρόνο, μετοχές παίρνουμε, αλλά ο σαλεπιτζής θα μας κόψει το γήπεδο τελικά. Δεν υπάρχει άλλη υπομονή για αυτό το πράγμα που θέλει να λέγεται ΠΑΟΚ. Δε θα σκάσουμε, έχουμε σκάσει πια.