Γενική μου πεποίθηση καταρχήν είναι πως στο θέμα Σάντος θα υπάρχουν πάντα φανατικοί υποστηρικτές του και φανατικοί πολέμιοί του, χωρίς να μπορέσουν ποτέ να βρεθούν σε μία μέση οδό οι απόψεις, όχι γιατί έχουμε κάτι στραβό ως ΠΑΟΚτσήδες αλλά γιατί είναι τέτοια η φιλοσοφία του συγκεκριμένου προπονητή στο ποδόσφαιρο που δημιουργεί είτε ορκισμένους φίλους του (όπως π.χ. ο Ζαγοράκης) είτε απέχθεια, ΠΑΝΤΟΥ. Είναι μία περίπτωση σαν του Μπενίτες, του Ρεχάγκελ και πολλών άλλων αυτού του στυλ.
Αφού λοιπόν το ένα σίγουρο είναι πως δεν θα αλλάξει ποτέ το στυλ ποδοσφαίρου του και το δεύτερο σίγουρο είναι πως με αυτό το στυλ δεν πρόκειται να έχει μεγάλες απώλειες τότε άκρη δεν θα βρεθεί ποτέ. Οι μεν θα λένε ότι μας έχει ψηλά, οι δε ότι χωρίς αυτόν θα είμασταν ψηλότερα.
Είναι χαρακτηριστικό αυτών των προπονητών να μειώνουν την αξία των παιχτών, για να ονομάσουν ρεαλισμό το παιχνίδι τους. Π.χ. ο Ρεχάγκελ λέει πως οι έλληνες ποδοσφαιριστές δεν μπορούν να παίξουν τίποτε άλλο από κλωτσοσκούφι. Ο Μπενίτες γκρινιάζει κάθε χρόνο για τα λεφτά των άλλων. Ενώ ο Βενγκέρ αντίθετα που έχει λιγότερα χρήματα, κάθε χρόνο λέει πως είναι το φαβορί για το πρωτάθλημα! Φιλοσοφίες είναι αυτές και δεν ανοίγω τώρα τέτοια κουβέντα. Μόνο μια κακία θα πω. Με τον Σάντος γελάω όταν μιλάει για μπάτζετ σκεπτόμενος το κλωτσοσκούφι που έπαιζε στην Μπενφίκα που είναι ζάμπλουτη ομάδα.
Επίσης αυτό που συμβαίνει κατά κόρον με το παιχνίδι αυτών των προπονητών είναι πως με το μισό μηδέν, οι ήττες συνήθως έρχονται στη κόψη του ξυραφιού (όπως και οι νίκες βέβαια) οπότε οι υποστηρικτές του θα έχουν πάντα να λένε για την τάδε ή την δείνα λεπτομέρεια, που οδήγησε στην αποτυχία. Αυτό οδηγεί τους οπαδούς ομάδων με προπονητές αυτού του στυλ να μιλάνε συχνά για τύχη ή ατυχία και για κοράκια. Να ασχολούνται δηλαδή με αστάθμητους παράγοντες ή με παραφυσικά φαινόμενα όταν μιλάνε για μπάλα. Τώρα που το σκέφτομαι ο Σάντος θα ήταν ο ιδανικός προπονητής του σκουληκιού.

Στα ερωτήματα του φίλου μου του Δημήτρη δεν έχω τίποτα να απαντήσω.
Στο 1ο ερώτημα μιλάς φίλε για το παρελθόν και το τι έγινε κι εγώ ανησυχώ για το μέλλον και το αν μπορεί ο συγκεκριμένος να μας πάει παραπάνω. Οπότε μιλάμε σε άλλη βάση.
Στο 2ο ερώτημα θα διαφωνήσουμε πως μας έκανε ομάδα υψηλών στρωμάτων και μας κράτησε εκεί. Πάλι σε άλλη βάση μιλάμε. Μακάρι φέτος να βγούμε 3οι και να πάρουμε μέσω Play off τη 2η θέση που οδηγεί στο CL. Τότε θα μπορέσουμε να μιλήσουμε στην ίδια βάση.
Για το 3ο ο ΠΑΟΚ αδικείται από την πρώτη στιγμή της ιστορίας του. Δεν είναι καν επιχείρημα υπέρ του Σάντος οι 4 παραπάνω βαθμοί που θα είχαμε. Κάθε χρόνο πρέπει να τους υπολογίζουμε.
Γενικά όσοι είναι υπέρ και όσοι κατά του Σάντος ξεκινάνε από διαφορετική αφετηρία, οπότε φυσιολογικά δεν καταλήγουν σε κοινό σημείο, οπότε είναι άσκοπη αυτού του είδους η ανταλλαγή επιχειρημάτων.
Εγώ θα αντιπαραθέσω ένα άλλο σκεπτικό, που ίσως σε βρει κάποιους στην ίδια αφετηρία με μένα. Πως το μεγαλύτερο μέρος της επιτυχημένης πορείας μας βασίζεται στην διοικητική υγεία, στους πραγματικά καλούς παίχτες και στην ενότητα του κόσμου. Δεν λέω ότι δεν έκανε δουλειά ο προπονητής. Αλλά δεν θεωρώ ότι θα πηγαίναμε χειρότερα με κανέναν άλλον, με αυτές τις συνθήκες. Τώρα θα αρχίσει το 2ος-4ος οπότε αδιέξοδο πάλι, οπότε το κόβω. Αυτό όμως πιστεύω ακράδαντα.
Εγώ δεν συγκρίνω καν τον άρρωστο ΠΑΟΚ της προηγούμενης εικοσαετίας με τον τωρινό. Τι να συγκρίνεις; Η διοικητική υγεία και η οπαδική ηρεμία είναι το παν σε μία ομάδα. Τρανό παράδειγμα η φετινή κούλα με τους παιχταράδες και έναν καλό προπονητή που έχει και είναι για τον πούτσο. Όπως εμείς επί μπάτμαν!
Έτσι λοιπόν εγώ ως μέτρο σύγκρισης του Σάντος δεν έχω καμία ομάδα από το 1990 και μετά. Μόνο με τις προηγούμενες τον συγκρίνω. Αν με πάει εκεί που πετούσαν οι ομάδες του ελεύθερου ΠΑΟΚ, τότε θα κάνει για τον ΠΑΟΚ σύμφωνα με το δικό μου κεφάλι. Αν είναι να τον συγκρίνω με τον Ντουμιτρέσκου και τον Βούκοτιτς, δεν πρόκειται να το κάνω.
Και για να μη τον αδικώ, πέρυσι μια χαρά τα πήγε η ομάδα και μέσα στους στόχους της ήταν. Φέτος θα δούμε το παραπάνω. Αλλά φέτος ρε παιδιά, όχι του χρόνου. Μη ξεχνάμε και τη πρώτη χρονιά σαν να μη τη ζήσαμε... Να είμαστε τελείως δίκαιοι