Είναι μια μέρα ατελείωτης χαράς η σημερινή και μια μέρα που μπορώ να πω πως αισθάνομαι και μια extra προσωπική χαρά γιατί κοντραριστήκαμε ακόμα και με φίλους όχι τόσο για το πρόσωπο Fernando Santos αλλά για τον θεσμό αυτό που λέγεται προπονητής του ΠΑΟΚ και που απαιτεί σεβασμό και όχι απαξίωση, δώσαμε μάχες για τις κακές νοοτροπίες του παρελθόντος, κατά της προπονητοφαγίας, της ανυπομονησίας, της ξερολίας και της γκρίνιας.
Επιτέλους αρχίζει να γίνεται αντιληπτό ότι ο καθένας να κοιτάει τη δουλειά του και την ειδικότητά του κι όλα, ΜΟΝΟ έτσι, θα πάνε καλά. Η διοίκηση κάνει κουμάντο και προσλαμβάνει όποιον προπονητή νομίζει, ο προπονητής κάνει τα δικά του κουμάντα στα αποδύτήρια και ο οπαδός βγάζει λαρύγγι και πάει εκδρομή. Όταν άνθρωποι που δεν ξέρουν τίποτα από διοικητικά ή προπονητικά πάνε κι ανακατεύονται και πετάγονται σαν τις κλανιές δημιουργούν πρόβλημα. Ας καταλάβουν οτι δεν τους περνάει στον σημερινό ΠΑΟΚ. Καλύτερα για αυτούς καλύτερα και για την ομάδα.
Ευχαριστούμε τη διοίκηση για τη σοβαρότητα και την απλότητα με την οποία χειρίζεται αυτά τα ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΑ θέματα και τα οποία τα κάνει να φαίνονται της πλάκας. Όσο οι άλλοι θα προσπαθούν να καταλάβουν αν τους κάνει ή όχι ο Τεν Κάτε, όσο ο θείος θα τρώει τους προπονητές τον έναν μετά τον άλλον, όσο οι δημοσιογράφοι τους θα γράφουν σελίδες και σελίδες ακατάσχετης μπουρδολογίας και προπονητολογίας και αναλύσεις του κώλου, ο ΠΑΟΚ θα κλείνει 3 και 4 και 5 χρόνια με τον ίδιο προπονητή. Και τότε θα δείτε το τεράστιο αβαντάζ αυτής της ιστορίας....