Δεν λέω αυτό. Αυτό που ήθελα να πω, είναι ότι σχεδόν όλες του οι κινήσεις εκφράζουν τον ΠΑΟΚτσή. Μέχρι και η κλωτσιά του. Αδυνατώ να συλλάβω πώς μπορεί να μην καταλαβαίνει ότι ο ΠΑΟΚ έχει μία συνέχεια και μία συνέπεια, ακριβώς λόγω των οπαδών του, που κρατάνε αυτή τη συνέχεια, αυτή τη νοητή γραμμή με το παρελθόν. Ειδάλλως θα ήταν ένα θέαμα χωρίς περιεχόμενο, σαν τα βεγγαλικά σε μια γιορτή. Αυτά λειτουργούν συμπληρωματικά και δεν έχουν σχέση με την ουσία του πράγματος. Η ουσία λοιπόν του πράγματος, είναι αυτό το σύνολο από συναισθήματα και μνήμες κοινές, είναι μία ιστορία από κοινά βιώματα και η προδωσία του κοντού είναι ένα κοινό βίωμα, ένα κοινό τραύμα σε όσους είδαν έναν από εμάς να προδίδει τα όσα είμαστε, τα όσα πιστεύαμε ότι εκπροσωπούσε. Το φτωχόπαιδο από τις δυτικές συνοικίες έγινε ένας στυγνός επαγγελματίας, ένας φραγκοφονιάς/εκτελεστής συμβολαίου. Εμείς όμως αλλιώς τον γνωρίσαμε και δεν μπορούμε να τον δούμε πάλι ως έναν ξένο που έρχεται, ως έναν Γκαρσία ή Βερόν. Αυτά.