Το παρακάτω κείμενο είναι βασισμένο σε αληθινή ιστορία (αλα Ηollywood)
1985 και η ομάδα επιστρέφει από την ισοπαλία με τον Πανιώνιο, και έχει εξασφαλίσει το δεύτερο
πρωτάθλημα της, οι πόρτες στο αεροδρόμιο ανοίγουν και οι φίλαθλοι πέφτουν απάνω στο Χρήστο
Δημόπουλο, μήλον της έριδος, εκείνη την εποχή για τις Αθηναικές ομάδες, ακολουθούν οι κλασικοί
διάλογοι,
Χρηστάρα μη φεύγεις, σε αγαπάμε, μείνε για πάντα στον ΠΑΟΚ
Δεν πάω πουθενά όλα ψέμματα είναι παιδιά μπλα ,μπλα, μπλα
Η ομάδα του 1985 διαλύεται εν μία νυκτί και χάνει την μοναδική της ευκαιρία όπως
αποδείχτηκε ιστορικά να πάρει ένα νταμπλ, εγώ δε πέρασα τα παιδικά μου χρόνια
βλέποντας τους ήρωες του 1985 να φοράνε φανέλες με άλλα χρώματα,
Σε μία άλλη εποχή ψύχραιμα διαπίστωσα ότι ο μόνος παίκτης σημαία που συμπάθησα
είναι ο Κώστας Ιωσηφίδης γιατί είναι ο μοναδικός πραγματικά μεγάλος ποδοσφαιριστής
που δεν έφυγε από την ομάδα.
Για να δώσουμε μία εξήγηση των τάσεων φυγής που έχουν οι παίκτες από την ομάδα μας
αρκεί να απαντήσουμε στο απλό ερώτημα τι είδος διοικήσεων είχε ο ΠΑΟΚ τα τελευταία
81 χρόνια 1926 - 2007?
Η απάντηση στο παραπάνω ερώτημα είναι απλή ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΥΤΣΟ
Η τακτική όλων των διοικήσεων ήταν γνωστή σε όποιον ποδοσφαιριστή ήθελε παραπάνω
λεφτά και τα άξιζε απλά δεν του τα έδιναν με αποτέλεσμα αυτός να κατηφορίζει προς
Αθήνα και μετά αναλάμβαναν δραση τα ΣΠΟΡ ΤΟΥ ΒΟΡΡΑ, τα οποία μεταμόρφωναν
τα <<λιοντάρια>> σε <<προδότες>> και ο κόσμος κατάπινε το φαρμάκι πιο εύκολα.
Η μεταμόρφωση των ποδοσφαιριστών σε προδότες μόνο τις ανίκανες διοικήσεις
εξυπηρετούν και αυτό είναι πλέον ξεκάθαρο.
Εγώ δεν έχω πρόβλημα με την επιστροφή του ποδοσφαιριστή Σαλπιγγίδη, απλά με
προβληματίζει το γεγονός ότι ίσως αποτελεί ουσιαστικά τράμπα, δηλ θέλω να
πω δεν πιστεύω να βλέπω κανα Vierinha του χρόνου με πράσινη φανέλα, και να
σπάω τηλεοράσεις?
Αν δεν υπάρχει δόλος τότε άφοβα μπορώ να πω ότι αυτή η μεταγραφή μας φέρνει
πιο κοντά στο τρίτο πρωτάθλημα.