Καταρχίν νομίζω ότι αυτή τη στιγμή που μιλάμε έχω ηρεμήσει αρκετά΄γιατί τις δύο προηγούμενες μέρες ήμουν εκτός εαυτού και έκανα πράγματα που μετάνιωσα ώς συνήθως .
Ξανάρθαν στο μυαλό μου εικόνες και στιγμές εποχής φασούλα του μεγαλύτερου

προδότη όπως νομίζαμε μέχρι προχθές του ΠΑΟΚ μας . Στιγμές που έχουν μείνει χαραγμένες στη μνήμη μου έντονα και με πικρία στεναχόρια και απογοήτευση τέτοια που δεν περιγραφότανε με τίποτα, 5.000 κόσμος σε εκείνη την μαγική εκδρομή στο σεφ πορεία από ομόνια στο σεφ και όλη η αθήνα να παραμιλάει μόνο και μόνο γιανα πάμε και να δίξουμε στον προδότη ποιούς πρόδοσε και να τον βρίσουμε για το κακό που έκανε στην καρδιά μας...
Περάσανε νομίζω 10-12 χρόνια απο τότε και αυτός ο λαός ξαναπέρασε από την ίδια τρυκυμία γιατί αυτό το παιδί όπως και το προηγούμενο ήταν δικό της παιδί από τα σπλάχνα θα έλεγα γέννημα θρέμμα αλλά τι τα θές όλα αυτά έγω όπως και πολλοι σύγχρονοί μου 30 φεύγα χρονών ξαναζήσαμε τον εφιάλτη ξανα τρελλαθήκαμε ξανα μαλώσαμε με τη γυναίκα μας με τους συναδέλφους μας και όλα αυτά γιατί?
οχι ρε παιδιά δεν αξίζει ειληκρινά δεν αξίζει και το λέω ύστερα από την πρώτη και την δεύτερη εμπειρία το δείς εξαμαρτάνειν ουκ αντρός σοφού
και στην τελικά τον ΧΡΙΣΤΟ μας τον προδώσανε για 30 αργύρια εμείς θα γλιτώναμε?
Κανένας σαλπιγγίδης κανένας φασούλας, κανένας μα κανένας όπως και αν αυτός λέγεται δεν μπορεί να δώσει σαρκα και οστά σ΄αυτό το θεικό το μοναδικό το υπέρμετρα θαυμάσιο και συγχρόνος τραγικό που ένιωθα νιώθω και θα νιώθω για όσο ακόμα θα ζώ για αυτά τα τέσσερα μοναδικά γράμματα
Π.Α.Ο.Κ.