Ο πολιτισμός της εκτίμησης και το πάθος του έρωτα
13/01/10
Δίχως να έχει φιλήσει ποτέ τριφυλλάκια στις φανέλες, γενικώς δίχως να έχει πάρει ποτέ μέρος σε εκδηλώσεις πώλησης υπερΠαναθηναϊκοφροσύνης, εν γνώσει του «πράσινου» κόσμου ότι πάει πλέον να γίνει οριστικό πως δεν θα ανανεώσει πέραν του καλοκαιριού το συμβόλαιό του, και στο τέλος κακής σε απόδοση εμφάνισής του, με όλα αυτά ο Δημήτρης Σαλπιγγίδης άκουσε τους οπαδούς να φωνάζουν, και όχι για πρώτη φορά, ρυθμικά το όνομά του τη στιγμή που αποσυρόταν, αλλαγή, το Σαββατόβραδο στην Ξάνθη. Αυτό λέγεται, με μια λέξη, εκτίμηση. Είναι το παράσημο που μπορεί να απολαμβάνει ο Σαλπιγγίδης σε οποιονδήποτε επαγγελματικό προορισμό.
Ενα παιδί με συγκρότηση, πηγαίνει, παίζει, σέβεται, προσφέρει το 120%, δεν δημιουργεί το παραμικρό σε πρόβλημα, κερδίζει το να τον σέβονται. Ακόμη και οι αντίπαλοι. Επειδή έχει, ο ίδιος πρώτος, αυτοσεβασμό. Και να τον θυμούνται, όταν φεύγει, για όλους τους καλούς λόγους. Να τον θυμούνται με γλυκύτητα ψυχής. Συμβαίνει στον Παναθηναϊκό. Θα συνέβαινε στον Ολυμπιακό, στην ΑΕΚ, στον Ηρακλή, στη Λάρισα, στον Πανιώνιο, οπουδήποτε. Οπουδήποτε, ο Σαλπιγγίδης θα ήταν αυτός που είναι. Η προσευχή του προπονητή, το ήσυχο κεφάλι του εργοδότη, η ευλογία για τον συμπαίκτη, η σιγουριά για το κοινό της ομάδας.
Οπουδήποτε, εκτός από τον ΠΑΟΚ. Στον ΠΑΟΚ ο Σαλπιγγίδης δεν μπορεί να έχει από την εξέδρα εκτίμηση ή, εάν δεν ήταν αυτός που είναι, απαξίωση. Στον ΠΑΟΚ μπορεί να έχει, μονάχα, αγάπη ή μίσος. Ακρα. Διότι η προοπτική-ΠΑΟΚ δεν είναι επαγγελματικός προσανατολισμός, είναι συναισθηματική επιλογή. Οπου υπεισέρχεται το συναίσθημα, εκλείπει η λογική. Ισχύει και για τα δύο μέρη της φορτισμένης σχέσης. Μεταξύ τους δεν νοείται... πολιτισμός. Πάθος, μονάχα.
Οποιουδήποτε τη γνώμη ο Σαλπιγγίδης υπολογίζει, και ρωτήσει τι να κάνει στα επόμενα τρία-τέσσερα (τα, ενδεχομένως, πιο μεστά) χρόνια της διαδρομής του στο ποδόσφαιρο, όλοι θα του πουν να φύγει έξω «όσο είναι καιρός», αφού θα έχει την ευκαιρία. Και πώς δεν θα την έχει, τέτοιο πακέτο (ελεύθερος, 29 ετών, επιθετικός, διεθνής, κοινοτικός, ατραυμάτιστος, προπονημένος) στην αγορά;
Να πάει και να το ζήσει με όλες τις αισθήσεις του. Να δει με τα μάτια του αυτό που ξέρει από περιγραφές συναδέλφων... και από την τηλεόραση. Να το χαρεί από μέσα. Να αισθανθεί την πληρότητα. Να πλουτίσει, και φυσικά δεν αναφερόμαστε, ή τουλάχιστον δεν αναφερόμαστε μόνον, στα λεφτά τα οποία, άλλωστε, του προσφέρονται και εδώ. Κι όταν φτάσει στα 33, και είναι επιθυμητός τότε, ας επιστρέψει στον ΠΑΟΚ. Οπως επέστρεψε ο Ζαγοράκης. Οπως επέστρεψε ο «Μπέμπης» Γεωργιάδης. Οπως επέστρεψε ο Βρύζας.
Αυτό θα του έλεγε ο Κατσουράνης, αυτό θα του έλεγε ο Σαμαράς, αυτό θα του έλεγε ο Καραγκούνης, αυτό θα του έλεγε ο Λυμπερόπουλος, αυτό θα του έλεγαν ακόμη... και ο Βρύζας με τον Φερνάντο Σάντος, εάν δεν είχαν, ως εκ της θέσεώς τους, να μεριμνήσουν για το άμεσο αγωνιστικό συμφέρον του ΠΑΟΚ.
Αλλά την ίδια στιγμή που ο Σαλπιγγίδης θα αντέκρουε τις συμβουλές προτάσσοντας (το αφοπλιστικό) ότι «αγαπάει», εκεί έρχεται το τέλος της λογικής, άρα των πάσης φύσεως αντιρρήσεων. Και αρχίζει η θύελλα του τρελού έρωτα. Τότε, η απόπειρα αποθάρρυνσης είναι σκέτη ματαιοπονία. Αποδέχεσαι το δικαίωμα στην επιλογή με την οποία, στο κάτω κάτω, ο αμέσως ενδιαφερόμενος είναι που θα ζήσει. Κι εύχεσαι, απλώς, να είναι όλα για το καλό...
http://www.exedrasports.gr/default.aspx?pid=78&cid=92&aid=50583