ΚΛΕΜΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK
ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΣΤΟ ΚΟΙΝΟ ΤΟΥΣ
Το ματς κυπέλλου έχει τελειώσει.
Μετά από ένα ατελείωτο πάρτι στα αποδυτήρια, που έκανε εκκωφαντικό κρότο η απουσία του Ιβάν Σαββίδη, φτάνουμε στο αεροδρόμιο.
Ο Ιβάν περιμένει στο δρόμο το πούλμαν της αποστολής.
Αγκαλιάζει περιχαρής όποιον βγαίνει από μέσα.
Αγκαλιές που θα θυμόμαστε όλοι μας για όλη μας τη ζωή.
Όλα αυτά υπό τις ιαχές των οπαδών μας από τον Πανελλήνιο κυρίως, αλλά και γενικά από τα ΠΑΟΚτσάκια της Αθήνας.
ΠΑΟΚτσάκια της Αθήνας :
Ό,τι πιο αγνό, πιο μαχητικό, πιο συναισθηματικό υπάρχει στην ασπρόμαυρη οικογένεια.
Τέλος πάντων, άλλη συζήτηση αυτή.
Ομάδα, Ιβάν και οπαδοί μπαίνουμε στο χώρο του αεροδρομίου. Συνθήματα, χαρά, χαμόγελα, περηφάνεια.
Όλοι μας κοιτάνε σαν χαζοί.
Μας συνοδεύουν ως τον έλεγχο.
Περνάμε τις πρώτες μπάρες.
Πρώτα όλοι οι παίκτες, μετά η διοίκηση, η οικογένεια του Ιβάν, και από τους τελευταίους ο ίδιος.
Τα ΠΑΟΚτσάκια φωνάζουν ρυθμικά το όνομά του.
Και τότε, λιγο πριν να φύγουμε, ο Ιβάν βάζει το χέρι του στη μέση του, και κάνει στον κόσμο μια βαθιά υπόκλιση, σαν αυτήν που κάνουν οι καλλιτέχνες στο κοινό τους μετά από μια μεγάλη παράσταση...
40 και πλέον χρόνια ακολουθώ το σύλλογο σχεδόν σε όλα τα σπορ.
Ήμουν παρών σε όλες τις επιτυχίες από το 1980 και μετά .
Πρόεδρο να κάνει αυθόρμητη βαθιά υπόκλιση στους οπαδούς μας, ορκίζομαι ότι δεν έχω ξαναδεί.
Έμεινα άφωνος να κοιτάζω το όλο σκηνικό.
Νόμιζα οτι έβλεπα ταινία.
Τρομερή φάση. .
Αλλά δεν υπήρχαν ούτε κάμερες, ούτε δημοσιογράφοι, ούτε κανείς.
Μόνο οι οπαδοί, η ομάδα, ο Ιβάν και οι γιοι του. Ο Γιώργης και ο Νίκος.
Υπάρχουν μικρά πράγματα, μικρές λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά.
Ειδοποιός διαφορά.
Ο Ιβάν είναι εδώ, ο ΠΑΟΚ μεγαλουργεί, ο ΠΑΟΚ γκρεμίζει κατεστημένα, ο ΠΑΟΚ προχωρά.
Και πλέον θα κάνει οπαδούς και από τα τρόπαια και τις επιτυχίες.
Όχι μόνο από τους οπαδούς.