4 χρόνια Ιβάν Σαββίδη στη διοίκηση είναι αρκετά. Αρκετά για να βγάλουμε κάποια σαφή συμπεράσματα.
Τις τελευταίες ημέρες και έπειτα από τις συνεχείς σφαλιάρες, προσπαθώντας να συνέλθω, έκανα μια αναδρομή για να θυμηθώ τα όσα έχουν συμβεί μπας και καταφέρω να καταλήξω κάπου. Η αλήθεια είναι πως αν θες να γνωρίσεις καλύτερα έναν άνθρωπο, για τον οποίο δεν έχεις και πολλά στοιχεία, το πρώτο που έχεις να κάνεις είναι να ανατρέξεις πιο πίσω στο παρελθόν του. Πράγμα που είχα πρωτοκάνει όταν είχε αναλάβει την ομάδα και ειλικρινά κυλιόμουν κάτω από τα γέλια βλέποντας τον στα βιντεάκια για την επαναλειτουργία της Παναγίας Σουμελάς να μοστράρει τη φάτσα του δίπλα σε ότι πιο γραφικό έχει περάσει από την τοπική αυτοδιοίκηση της Θεσσαλονίκης (Ζορρό και Παπαθεμελή). Και αν αυτό και μόνο ήταν αρκετό για μένα, προκειμένου να σχηματίσω εικόνα, είπα να του δώσω χρόνο μήπως και με διαψεύσει. Φέτος, ήταν η μοναδική χρονιά που έκανε κάποιες κινήσεις προς τη σωστή κατεύθυνση γι'αυτό και με σχετικό μου ποστ στο ξεκίνημα της χρονιάς αναφέρθηκα σε κάποιες από αυτές. Από εκεί και μετά όμως η κατάληξη ήταν και πάλι η ίδια, γιατί φρόντισε με τον τρόπο του να αποδομήσει ότι προσπάθησε να οικοδομήσει.
Διαβάζω σε παραπάνω ποστ, τοποθετήσεις και συγκρίσεις του ακόμα και με τον Κόκκαλη. Για μένα δεν τίθεται θέμα σύγκρισης σε καμία περίπτωση μεταξύ των 2. Τι να πρωτοπιάσουμε καταρχάς, από τη μία μιλάμε για έναν επιχειρηματία στον χώρο της υψηλής τεχνολογίας με εταιρίες πρωτοκλασάτα ονόματα στον παγκόσμιο χάρτη και από την άλλη για τον βασιλιά του καπνού στη Ρωσία, ο οποίος σύμφωνα με τα στοιχεία πάντα ελέγχει το 4% της καπνοβιομηχανίας της χώρας του. Τα μεγέθη νομίζω ότι μιλάνε από μόνα τους, δε χωρά σύγκριση. Παρεπιπτόντως κάπου επίσης διάβασα και ότι ο Κόκκαλης φτιάχτηκε από τη νουδού, ενώ στην πραγματικότητα γιγαντώθηκε επί πασοκ και μάλιστα επί Σημίτη (αυτό απλά για να ξέρουμε το τι λέμε και τι γράφουμε). Παρόλα αυτά σίγουρα κανείς μας δεν περιμένει από τέτοιους ανθρώπους αγαθοεργίες. Είναι ξεκάθαρο και αντιληπτό ακόμα και στο μυαλό ενός μικρού παιδιού, ότι για να κάνεις λεφτά στον καπιταλισμό, θα πρέπει να κυλήσεις στον βούρκο με τα σκατά. Κάπου εκεί χώθηκε και ο Κόκκαλης, το ίδιο έχει κάνει και ο Σαββίδης, ο πρώτος πιο βαθιά, ο δεύτερος λιγότερο. Αδυνατεί να συλλάβει ανθρώπινος νους ότι ειδικά επιχειρηματίας που φτιάχτηκε μετά την πτώση της πρώην ΕΣΣΔ έφτιαξε την όποια περιουσία του με το σπαθί του.
Πάμε και στην ταμπακιέρα. Είναι δεδομένο λοιπόν πως ένας επιχειρηματίας με την όποια οικονομική επιφάνεια (όπως και αν την απέκτησε, δεν το εξετάζουμε άλλο εδώ για να μην μακρηγορούμε) ανέλαβε την ομάδα πριν από κάποια χρόνια. Επίσης είναι δεδομένη η εισροή κάποιων κεφαλαίων.Μικρών σύμφωνα με τον liako ή μεγάλων για κάποιους άλλους. Επίσης δεν θα το εξετάσω εδώ, γιατί δε με απασχολεί κυρίως αυτό. Αυτό που με απασχολεί είναι γιατί τα κεφάλαια αυτά έμειναν αναξιοποίητα. Διότι ακόμα και στην περίπτωση που αυτά ήταν μικρά, αν γινόταν σωστή διαχείριση θα μπορούσαν να είχαν επιτευχθεί πολλά. Δυστυχώς εδώ μιλάμε για την απόλυτη καταστροφή.
Τα ενδεχόμενα είναι δύο. Το πρώτο είναι πως πρόκειται για έναν επιχειρηματία που προβαίνει σε μια επένδυση χωρίς να τον απασχολεί το αποτέλεσμα αυτής, μόνο και μόνο όπως ακούγεται για να διανέμει μέρος των κερδών του και στις υπόλοιπες επιχειρήσεις του (το πως αυτά αποκτήθηκαν αναλύεται παραπάνω) και το δεύτερο πως πρόκειται για έναν επιχειρηματία που προβαίνει σε μία επένδυση με σκοπό να επιτύχει αλλά είτε δεν ξέρει το νόου χάου με αποτέλεσμα να υποκύπτει διαρκώς σε λάθη προσπαθώντας να το μάθει, είτε είναι τόσο αυτοκαταστροφικός σαν χαρακτήρας, που δεν έχει την υπομονή να περιμένει μέχρι να μεταβεί από το προηγούμενο μοντέλο ως το επόμενο με αποτέλεσμα να μην το μάθει ποτέ.
Το πρώτο ενδεχόμενο το έχω αποκλείσει βάσει των όσων έχω δει. Το δεύτερο φαντάζει ως το πιο πιθανό και για να πω την πικρή μου αλήθεια φοβούμαι πως έχουμε πέσει πάνω σε έναν άνθρωπο με μεγάλες τάσεις επιδειξιομανίας και αυτοκαταστροφής με αποτέλεσμα να κινούμαστε σε έναν διαρκή φαύλο κύκλο καθώς κάθε φορά που η ομάδα προσπαθεί να επιτύχει κάτι τα τελευταία χρόνια, διαισθανόμαστε πως ο Ιβάν την παρακολουθεί ευρισκόμενος στο κρησφύγετο του και είναι έτοιμος ανά πάση στιγμή με το δάκτυλο πάνω από το κομβίο, προκειμένου να ενεργοποιήσει τον εκρηκτικό μηχανισμό και να ανατινάξει την πυριτιδαποθήκη.