Rabbit, δεκτή η συγγνώμη σου.
Αν και βίωμα δεν είναι μόνο αυτό, τα έγραψα χτες βράδυ, μην ξαναλέμε τα ίδια. Δεν είναι δηλαδή μόνο οι αμέτρητες εκτελέσεις πολιτών από μπάτσους. Οι οποίες φυσικά και δεν μπορούν να συμψηφιστούν με άλλες δολοφονίες, επειδή η δουλειά του ένστολου που πληρώνεται από το δημόσιο χρήμα, είναι άλλη. Είναι δυο φορές χειρότερο όταν γίνεται από μπάτσους λοιπόν. Αυτό επειδή κάποιοι πήγαν ηλιθιωδώς να συγκρίνουν το χτεσινό με του Γρηγορόπουλου.
Βίωμα είναι και οι θάνατοι από την πρέζα, το εμπόριο της οποίας ελέγχουν 101% οι μπάτσοι, βίωμα είναι και να σε έχουν αφήσει ανάπηρο από το ξύλο οι μπάτσοι, βίωμα είναι να σε σταματάνε για έλεγχο και να σε ξεφτιλίζουν μπροστά σε ένα σωρό κόσμο, σε φίλους, στην κοπέλα σου ή δεν ξέρω γω πού αλλού. Βίωμα είναι να σε μπινελικώνουν στο γήπεδο όταν σε έχουν περικυκλωμένο και να πρέπει να το βουλώσεις. Να σε κατεβάζουν από το λεωφορείο στα διόδια στην Αθήνα και να σε κοπανάνε χωρίς αφορμή. Βίωμα ήταν η έγκυος στην Κερατέα που έχασε το παιδί της από τα χημικά.
Αν κάποιος δεν είχε ως σήμερα κανένα τέτοιο βίωμα, μάλλον ζει σε κάποια γυάλα.
Να γράψω όμως και κάποια επεξηγηματικά, επειδή η πλήρης έλλειψη πολιτικής σκέψης μπερδεύει μερικούς.
Ο ανθρώπινος πόνος είναι ίδιος πάντα σε όλους. Εδώ μιλάμε όμως με όρους κοινωνικών σχέσεων, με όρους πολιτικούς δηλαδή. Αυτό δεν μπορούν να καταλάβουν όλοι οι δακρύβρεχτοι εδώ μέσα. Ο μπάτσος είναι κοινωνικός ρόλος (άσχετα που εγώ είμαι σίγουρος και το έχω δει και με τα μάτια μου από όσους έχω γνωρίσει, ότι οι πιο πολλοί σαν άτομα είναι είτε ηλίθιοι είτε καθίκια, συχνά και τα δύο μαζί). Μπορεί με τους φίλους τους, τις κοπέλες τους και τις οικογένειές τους να ήταν τα καλύτερα παιδιά, τρυφεροί, στοργικοί, ό,τι θες. Και μπορεί να ήταν και αδέρφια μας και ξαδέρφια μας και ανήψια μας και ο,τιδήποτε. Και μπορεί ο Γρηγορόπουλος ή ο Μαραγκάκης, να ήταν ως άτομα τα χειρότερα τσογλάνια. Εδώ όμως μιλάμε για ΡΟΛΟΥΣ, μιλάμε για αυτούς που προσταττεύουν την υπάρχουσα κοινωνική δομή και συγκεκριμένες κοινωνικές τάξεις. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Δεν είναι λοιπόν αυθαίρετη η γενίκευση. Μιλάμε για το παιχνίδι της επιβολής και της κυριαρχίας.
Οι μπάτσοι λοιπόν σε αυτό το παιχνίδι είναι η αιχμή του δόρατος και έχουν μια σταθερή συμπεριφορά ανάλογα με τον ποιον έχουν απέναντί τους, κι ας είναι τα καλύτερα παιδιά στην προσωπική τους ζωή. Από τη στιγμή που βάζουν τη στολή, έχουν την ίδια συμπεριφορά, επειδή όχι μόνο το επιτρέπει, αλλά και το απαιτεί η στολή. Όχι μόνο στην Ελλάδα, σε όλο τον πλανήτη, σε όλες τις εποχές. Γιατί είναι η φύση και η τάση της εξουσίας τέτοια, πολύ απλά.
Τα κλαψιάρικα περί 22 και 23 χρονών, τα ακούω βερεσέ. Αν ήταν 30 ή 40 δηλαδή, θα ήταν καλά; Επιχειρήματα το ίδιο γελοία με το "δεν φταίνει αυτοί, εντολές εκτελούν". Ή το "δεν είναι το ίδιο με τους πολιτικούς". Εννοείται ότι δεν είναι το ίδιο με τους πολιτικούς τους οποίους έγλειψαν για να διοριστούν, τη στιγμή που χιλιάδες πτυχιούχοι ή εργαζόμενοι με δεκάδες χρόνια δουλειάς και κόπου είναι στην ανεργία. Απλά σκυλιά των πολιτικών είναι κι έτσι τους βλέπουν και ως νεκρούς οι πολιτικοί. Οι οποίοι με τη σειρά τους είναι σκυλιά των επιχειρηματιών.
Άσε που οι περισσότεροι από δαύτους είναι τόσο άχρηστοι και ανίκανοι, που αν δεν ήταν μπάτσοι, δεν θα μπορούσαν να κάνουν καμία άλλη δουλειά. Στο κάτω κάτω αν είχαν στοιχειώδη αξιοπρέπεια, έστω ένας τους θα είχε παραιτηθεί βλέποντας τι γίνεται εκεί μέσα.
Αν θες λοιπόν Rabbit να μιλήσουμε για κοινωνική αναλγησία, ας μιλήσουμε για τον τρίτο κόσμο που λεηλατούμε εμείς του πρώτου κόσμου, για τα 4000+ θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα της μεταπολίτευσης που δεν πρόκειται όχι ήρωες να γίνουν, αλλά ούτε μονόστηλα σε εφημερίδα, για το περιβάλλον που καταστρέφεται και την καρέτα-καρέτα που αφανίζεται, για ό,τι θέλεις, αρκεί να είναι κοινωνικό φαινόμενο.
Οι γονείς του μπάτσου όμως είναι μια τραγική περίπτωση μεν, αλλά μεμονωμένη, όχι κοινωνική, όπως είναι εξάλλου κάθε ξεχωριστός θάνατος ένα δράμα.
Όσο για τους γονείς που γράφεις, άσχετα με το τι άποψη μπορεί να έχει ο καθένας, θα έπρεπε να ξέρουν πού στέλνουν το παιδί τους. Άνθρωποι είναι και θρηνούν, αλλά φέρουν κι αυτοί ένα μικρό μερίδιο ευθύνης για το ρίσκο που πήραν. Και μην ακούσω τις γελοίες δικαιολογίες περί ανεργίας. Ας γίνουμε τότε και πουτάνες και πρεζέμποροι και δεν ξέρω γω τι άλλο, επειδή υπάρχει ανεργία. Και όταν κάνεις ένα επάγγελμα που κουβαλάς όπλο, θα πρέπει να ξέρεις ότι μπορεί σε κάποια φάση να έχει κι ο απέναντι όπλο. Όπως θα έπρεπε να ξέρουν και οι ίδιοι οι μπάτσοι ότι η δικιά τους συμπεριφορά, ειδικά τα πουτανόπαιδα της διας που έχουν ξεφύγει από κάθε έλεγχο, και ο δικός τους αυταρχισμός θα τιμωρούνταν με κάποιο τρόπο κάποτε, άσχετα αν η πρόθεση των χτεσινών ληστών δεν ήταν αυτή.
ΥΓ: Περί κοινωνικής αναλγησίας και γονέων πάντως, να χαίρονται τα μπουμπούκια τους οι γονείς των ματατζήδων που φώναζαν το Δεκέμβρη του 2008 στους μαθητές "Πού ναι ο Αλέξης οεο;" και που φωνάζουν σήμερα στους διαδηλωτές στην Κερατέα "Αλέξης-Αλέξης".
ΥΓ2: Toy, αν στην υφανέτ και στις διάφορες θλιβερές καταλήψεις των αναρχικών συχνάζουν μπατσοφονιάδες, εγώ είμαι η μαίρη λίντα.