Ειλικρινά δυσανασχετώ όταν διαβάζω σχόλια εναντίον αυτών που αυτή τη στιγμή είναι απέναντι από τα ΜΑΤ. Γιατι πρέπει να τους προσάψουμε οπωσδήποτε κάτι μεμπτό; Θα ίδρωνε άραγε το αυτί κανενός εάν μαζεύονταν 10.000 άνθρωποι, σήκωναν καμμιά εκατοστή πλακάτ περπατούσαν, για δύο χιλιόμερα και μετά πήγαιναν σπίτι τους;
Οταν κάποιοι αντιδρούν λέμε ότι το κάνουν με άνωθεν εντολή για να ξεχαστεί το βατοπαίδι ή κάποιο άλλο σκάνδαλο. Οταν δεν το κάνουν λέμε ότι αδιαφορούν και είναι καναπεδάκιδες. Ξέρουμε τελικά τι θέλουμε;
Υπάρχει έστω κι ένας άνθρωπος που πιστεύει ότι τα πράγματα, αυτό το σάπιο σύστημα, μπορεί να αλλάξει με άλλον τρόπο; Ιστορικά όλες οι μεγάλες αλλαγές έγιναν έτσι. Ο Μάης του '68 απο τη δολοφονία δύο παιδιών από μπάτσους ξεκίνησε. Όσο για το ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ, να θυμίσω ότι τα κόμματα της τότε εποχής, ανεξαρτήτως τοποθέτησης, παρότρυναν τους ωραίους τρελλούς του '73 : "καθίστε ήσυχα να μην μας ανάψετε καμμιά φωτία".
Τα τελευταία χρόνια έβλεπα ότι ο στίχος του Σαββόπουλου "είμαι δεκαεξάρης σας γαμώ τα λυκεια" είχε αρχίζει να ξεχνιέται και να φθίρεται, χαμένος ανάμεσα σε SMS, στον καρβέλα και την πάνια, στο ησυχία, τάξη και ασφάλεια.
Σήμερα είδα κάποιους νέους ανθρώπους να αντιδρούν. Να αντιδρούν με τη βία εκείνου που λέει: έχετε χέσει πάνω στα όνειρά μου, θα σας τα κάνω κι εγώ μπουρδέλο. Μπήκαμε σιγά σιγά στα χρόνια που κανείς δεν θα έχει να χάσει τίποτε άλλο πέρα από τις αλυσίδες του. Γιατί στα ονειρά μας όλοι μας βάλαμε αλυσίδες και τα ξεχάσαμε στο υπόγειο.