Όταν έχεις την αλήθεια με το μέρος σου όλα είναι απλά, όταν δεν την έχεις πρέπει να καταφύγεις σε σοφιστείες, ρητορείες, λεκτικές ακροβασίες, προπαγάνδα, μπας και καταφέρεις και πάρεις τον κόσμο με το μέρος σου. Έτσι και στην φάση με τον Γκαρσία, οι εγκυκλοπαίδειες στημμένων άρθρων και τοποθετήσεων που προσπαθούν να πείσουν για την αναγκαιότητα της απομάκρυνσης του δεν βασίζονται παρά μόνο σε ένα πράμα, στο ότι έχουν το μονοπώλιο της δημόσιας άποψης και εφόσον ακούγεται μόνο η δικιά τους σοφιστεία στο τέλος θα κάνουν τον κόσμο να πιστέψει πως είναι και η αλήθεια κιόλας. Γιατί δεν χρειάζονται παρά δυο-τρεις απλές προτάσεις ή/και ερωτήσεις για να τους κάνεις να τρέξουν πίσω στα λαγούμια τους:
1. Εσείς που τάχατε έχετε για οδηγό σας τις μεγάλες ομάδες του εξωτερικού και παριστάνετε τους "επαγγελματίες" και τα αρχίδια μας κουνιούνται, είδατε στην Μπαρτσελόνα τον Τσάβι να τον διώχνει κανάς Αλκαράθ, στην Μπάγερν να διώχνει τον Έφενμπεργκ κανάς Φρίγκερ, στην Ρόμα να διώχνει τον Τότι κανάς Μπερέτα, στην Λίβερπουλ να διώχνει τον Τζέραρντ κανάς Ντώνις; Που ακριβώς το είδατε γραμμένο αυτό που συμβαίνει με τον Γκαρσία στον ΠΑΟΚ, σε ποια μεγάλη ομάδα και θέλετε να μας το μεταφέρετε; Προσωπικά ξέρω πως όλες οι μεγάλες ομάδες του σύμπαντος τιμάνε αυτούς που τις τιμήσανε, και τους φέρονται με τον καλύτερο τρόπο όχι μόνο όταν είναι στα τελειώματα της καριέρας τους αλλά και μετά, δίνοντας τους κάποιο πόστο ή κρατώντας τους από κοντά. Αντίθετα, αυτό που προτείνετε για τον Γκαρσία, ο τρόπος που θέλετε ο ΠΑΟΚ να φερθεί στον Γκαρσία είναι ο τρόπος του Άρη, ο τρόπος της σκουληκιάρικης αχαριστίας, που τους έχει κάνει να έχουν 20 χρόνια έναν Κολτσίδα για βετεράνο, γιατί όλοι οι υπόλοιποι δεν θέλουν ούτε να τους φτύσουν. Αυτός είναι ο δήθεν επαγγελματισμός σας, κι αυτό το πραγματικό του πρόσωπο.
2. Συμφωνώ πως σε μια ομάδα οι θεσμοί πρέπει να γίνονται σεβαστοί και ο θεσμός του προπονητή είναι πιο πάνω από τον οποιονδήποτε παίχτη. Από τον οποιονδήποτε παίχτη όμως. Γιατί, σε μια ομάδα που θέλει να λέγεται μεγάλη πολύ σημαντικότερος θεσμός είναι η σημαία, και οφείλει να γίνεται σεβαστός από ΟΛΟΥΣ, από τον φροντιστή ως τον μεγαλομέτοχο, και εννοείται και από τον προπονητή, ένα λόγο παραπάνω όταν ο τελευταίος δεν έχει κανένα απολύτως ειδικό βάρος είτε γιατί έχει κάποιες περγαμηνές είτε γιατί έχει συνδέσει το όνομα του με κάποια επιτυχία της ομάδας.
3. Όταν μετά την πρώτη χρονιά ο Γκαρσία μπορούσε να πάει σε όποια ομάδα της Ελλάδας (και όχι μόνο) ήθελε, όταν μετά την δεύτερη χρονιά ήταν ο καλύτερος μέσος κυκλοφορούσε στο ελληνικό πρωτάθλημα και θα μπορούσε (σκεπτόμενος "επαγγελματικά", όπως λέτε κι εσείς) να το εκμεταλλευτεί παίρνοντας 2πλάσια και 3πλάσια φράγκα από αυτά που έβγαζε απ τον ΠΑΟΚ αυτός όχι μόνο κάθισε αλλά δέχτηκε και όσες μειώσεις ΕΝΤΕΛΩΣ ΞΕΔΙΑΝΤΡΟΠΑ του πρότεινε συνεχώς η τότε διοίκηση. Σαν απάντηση, σαν ευχαριστώ ας πούμε, τώρα που φτάνει στην δύση της καριέρας του προτείνετε να του πούμε "εμείς θα κοιτάξουμε το οικονομικό συμφέρον μας και στα αρχίδια μας αν όταν είχες την ευκαιρία να το κάνεις εσύ δεν το κοίταξες". Εκτός του σκουληκιάρικου του πράγματος, αυτή η πράξη έχει ακόμα μια προέκταση, καθώς μέσω αυτής δικαιώνεται όποιος παίχτης στο παρελθόν μας έπαιξε πουστιά ή στο μέλλον κάνει το ίδιο, καθώς εμείς του δείχνουμε πως "αν δεν μας γαμήσεις εσύ, όταν έρθει η ώρα για ευχαριστώ θα σε γαμήσουμε εμείς".
Αυτά και άλλα πολλά επιχειρήματα, χωρίς κάν να μπαίνουμε στο αγωνιστικό του πράγματος, για το οποίο οι ίδιοι ψεύτες πάνε να μας πείσουν πως σε μια ομάδα που έχει θέση ο Ρομπέρ δεν έχει θέση ο Γκαρσία (αληθεια, υπάρχει άραγε σήμερα έστω και μισός παίχτης του ΠΑΟΚ με πάσα που να συγκρίνεται με του Γκαρσία;). Αλλά ας μην το πάμε εκεί, γιατί δεν θα έχει κανένα νόημα, θα ήταν υποκριτικό να υπερασπιζόμαι την σημερινή αγωνιστική αξία του Γκαρσία όταν πιστεύω πως "και νάρκη να πατήσει το Σάββατο την Κυριακή θα πρέπει να είναι 11άδα". Ας κρύβονται έτσι αυτοί που έχουν προσωπικό πρόβλημα μ αυτόν, βάζοντας μπροστά πως δήθεν γέρασε και δεν τραβάει άλλο, το παιχνίδι τους δεν θα το παίξουμε. Η συμμετοχή του στο ΠΑΟΚ κρίνεται απαραίτητη για λόγους που ξεπερνάνε το αγωνιστικό, για λόγος αρχών.
Κάπου εδώ πολλοί θα χαμογελούσαν και θα μιλούσαν για "ρομαντικές" ιδέες, για ξεπερασμένα πράματα, πως money talks, πως τα πάντα λογίζονται με τα φράγκα κλπ κλπ. Δεν θα διαφωνήσω απευθείας μαζί τους, περιμένω όμως αυτή την κυνική παραδοχή για το χρήμα να την εφαρμόσουν και στην υπόλοιπη ζωή τους. Και όταν η τράπεζα τους πάρει το σπίτι να πούνε "τι να κάνουμε, money talks", όταν το αφεντικό τους τους κάνει μείωση να την δεχτούνε εφόσον κι αυτός για τα οικονομικά του δουλεύει, όταν τους απολύσει να πούνε "ήμουν ασύμφορος για την επιχείρηση", όταν ο βουλευτής που ψήφισαν γράφει τα πάντα στα παπάρια του εκτός του πως θα πλουτίσει να πούνε "φυσικό, το συμφέρον του κοιτάει", κλπ. Δεν μπορεί στα της ομάδας σου, όπου έστω κι αν είναι απλά στην φαντασία σου παίρνεις την οπτική γωνία του αφεντικού, να το παίζεις στυγνός και κυνικός ρεαλιστής και στην υπόλοιπη ζωή σου να ψάχνεσαι για αρχές και αξίες.
Όποιος το δει έτσι θα καταλάβει πως ο Γκαρσία εκφράζει αυτό ακριβώς που έχει ανάγκη ο κόσμος σήμερα, πως είναι αντιπρόσωπος μιας συνομωταξίας που στην εποχή που τα πάντα έχουν γίνει αγοραία είναι πολύ ολιγομελής, καθώς είναι ένας από τους ελάχιστους "δημόσιους άντρες" που δεν έχει βάλει τα φράγκα πάνω απ όλα, που δεν έχει ξεπουλήσει την ψυχή του στον διάολο, που δεν έχει πάψει να είναι κομμάτι του λαού, ένας από εμάς που έχει κάποιο ιδιαίτερο χάρισμα, ούτε είδωλο ούτε σταρ ούτε παπάρ. Ανάλογα με την θέση που παίρνουμε απένατι του κάνουμε και κάτι που ξεφεύγει απ τα όρια του ποδοσφαίρου, δείχνουμε και προς πάσα κατεύθυνση τι είδους δημόσια πρόσωπα θέλουμε, ξεπουλημένους στα φράγκα "επαγγελματίες" ή Πάμπλους.
Topic: Pablo Gabriel García Pérez (Read 235800 times)