Μέχρι τώρα σε κάθε τέτοιο μεγάλο ματς γυρνούσα να πάρω θάρρος μόνο από τον διπλανό μου στη κερκίδα. Στους 2 τελικούς στην κερκίδα γύρισα να πάρω θάρρος και δεν με πρόδωσε ποτέ. Στο προηγούμενο ανάλογο ματς κοιτούσα στο πάγκο τον άνθρωπο που λατρεύω για να πάρω θάρρος και δυστυχώς με πρόδωσε (δεν λέω για το fax του γούμενου αλλά για την ήττα).
Σήμερα για πρώτη φορά μετά το 85 θα κοιτάζω, εκτός από τους διπλανούς μου στην κερκίδα, έναν παίχτη μας μέσα στο γήπεδο, για να στηριχθώ πάνω του. Σε σένα θα κοιτάζω Αρχηγέ του ΠΑΟΚ. Για να σηκώσεις την ομάδα αν (φτου φτου) χρειαστεί, για να φοβίσεις τα αντίπαλα γατάκια με το τσαμπουκά σου και να τα επισκιάσεις με τη προσωπικότητά σου, για να εμπνεύσεις με τη φλόγα σου τους συμπαίχτες σου και για να διδάξεις ποδόσφαιρο με τη κλάση σου. Ελπίζω να μη με προδώσεις κι εσύ.