Αφήστε τον Γκαρσία στην άκρη. Κάποιος θα έρθει στη θέση του. Καλύτερος, νεότερος. Είναι η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων. Ακόμα και τα είδωλα κάποτε φεύγουν από το προσκήνιο. Τα οργισμένα είδωλα σπάνια έως ποτέ (δεν) φεύγουν φυσιολογικά, δηλαδή με τιμές, αγάπες και αναγνώριση με πλακέτες προσφοράς. Αυτά είναι για τους δημοσιοσχετίστες. Ο Πάμπλο, σαν αληθινός άντρας, σαν ειλικρινής τύπος, αφέθηκε στην ορμή του θολωμένου από την πληγωμένη περηφάνια του μυαλού. Δεν είναι και λίγο να χάνεις τρία ματς σερί από υποδεέστερες ομάδες (γιατί όποιος νομίζει ότι ο βάζελος είναι καλύτερη ομάδα, ας αλλάξει πλευρό και να ξαναρχίσει να μετράει ακροατές αθλητικών ραδιοφώνων/προβατάκια). Το δυσκολότερο είναι να πάρεις την απόφαση να φύγεις από το προσκήνιο. Κάποιοι άνθρωποι - και 100 χρονών να είναι - δεν λένε να το αποφασίσουν. Έτσι κι ο ήρωάς μας.
Αλλά από τη στιγμή που το μυαλό θολώνει, τα πόδια δεν ακολουθάνε, τότε τόσο σημαντικές αποφάσεις ξορκίζονται με νεύρα. Νεύρα απέναντι σε κάθε αλλαγή. Γιατί είναι ο καιρός που θέλεις να συγκεντρωθείς. Που πρέπει να διώξεις με τη δύναμή σου (την μέχρι τότε αποδεδειγμένη δύναμή σου) όλη αυτήν την ασχήμια. Την ατυχία, την αστοχία και την πικρή γεύση της ήττας. Ξέρεις πως τα σταθερά σημεία βοηθούν πάντα αυτόν που έχει χάσει την ισορροπία του να σταθεί ξανά στα πόδια του. Βρίσκεσαι στο κέντρο της αρένας και όλοι περιμένουν από σένα, απ' αυτόν που κοιτάνε σαν θεό, που τα παιδιά τους τρέχουνε ξοπίσω σου για να βρούνε σταθερές αξίες στη ζωή τους, να πάψεις να είσαι άνθρωπος. Να παραμείνεις αγέραστος, να έχεις διαύγεια στη σκέψη σου, σιωπηρός επαναστάτης και γκουρού. Να είσαι αυτό που όλοι θα ήθελαν να είναι, αλλά και ο επαγγελματίας που περιμένουν να είναι ο οποιοσδήποτε παίκτης ΤΟΥΣ. Πράγματα αντιφατικά και αλληλοαποκλειούμενα, αλλά έτσι είναι. Γι' αυτό και κάθε ποδοσφαιριστής που "πετυχαίνει", είναι καταδικασμένος να έχει μόνιμα ένα κόμπο στο στομάχι.
Πέρα από την φιλολογία που αναπτύσσεται γύρω από το επάγγελμά σου, είναι απλά ένα άθλημα. Και αυτό που έχει σημασία είναι να κερδίζεις. Από κει ξεκινάνε όλα. Άμα χάνεις, τελειώνεις. Τουλάχιστον στις μεγάλες ομάδες, τις ανταγωνιστικές. Εσύ έχασες. Έπαιξες κι έχασες. Αφού έχασε ο Μπερέτα, ο Βρύζας, ο Δερμιτζάκης... τόσοι και τόσοι άλλοι πριν από σένα.
Περιμένω να παραμείνεις πιστός στον εαυτό σου και να μην πάψεις να είσαι οργισμένος. Αφού στο τέλος θα φύγεις που θα φύγεις κακήν κακώς, θα έχεις καταφέρει να πάρεις ό,τι λίγοι έχουν καταφέρει. Όχι τη χλεύη μας. Αυτή την έχουν λουστεί μέχρι και νεκροί, στους ζωντανούς θα κολλούσαμε; Μιλάω για τον θαυμασμό μας. Για τα τραγούδια μας. Αυτά θα μείνουν για πάντα βαθειά μέσα μας. Όπως και τ' όνομά σου. Αντίο, μεγάλε.
http://www.youtube.com/watch?v=ggbKXqP-iHI&NR=1 (Embedding disabled, limit reached)