Το δίκαιο της Πυγμής
Όταν γράφεις ένα άρθρο, σκέφτεσαι πρώτα απ' όλα τι ήταν αυτό που σε έκανε να πιάσεις την πένα, το πληκτρολόγιο ή ότι άλλο χρησιμοποιείς και να χτυπήσεις. Να χτυπήσεις αυτό που σε πόνεσε. Αυτό που σε σημάδεψε. Αυτό που είχε τη δύναμη να σε κάνει να βγεις από την νιρβάνα σου και να γράψεις. Να χτυπήσεις όπως ένας αγέρωχος, ρομαντικά βίαιος Ουρουγουανός χτυπήσε χωρίς να ήξερε τότε τη συμβόλιζε η γροθιά του για έναν ολόκληρο λαό.
Το πόσο σημαντικό ήταν αυτό το ξέσπασμα της στιγμής έχει αναλυθεί πολλάκις. Ήταν μια απάντηση στην πρόκληση, στην ασυδοσία και τον εγωισμό των ισχυρών. αυτών που όχι απλώς έχουν πρόσβαση στην εξουσία, αλλά τις γνέφουν φιλικά απο ψηλά. Ήταν μια απάντηση ακόμη ακόμη και σε γεγονότα που δεν είχαν συμβεί ακόμη.Μετά το τέλος του ματς, όλοι είχαμε μια γλυκόπικρη γεύση.Από τη μια η αρκετά καλή εμφάνιση, με πάθος όπως όλι θέλαμε και από την άλλη η ήττα. Άλλη μια ήττα από τον μισητό αντίπαλο. Μόλις η γεύση έφυγε σιγά σιγά, μας έμεινε ένα χαμόγελο. Ένα σαρδόνιο χαμόγελο.
Έχοντας ζήσει πολλά και ξέροντας σε ποια χώρα ζούμε, οι περισσότεροι δεν έτρεφαν αυταπάτες. Ήξεραν μέσα τους ποιά θα ήταν η τύχη του επαναστάτη αυτού γκαούτσο. Και επιβεβαιώθηκαν πολύ σύντομα. Σωρεία αρνητικών σχολίων από το σύνολο του τύπου της πρωτεύουσας, παραλλήρημα δημοσιογράφων, αναλυτών και λοιπών που ξαφνικά έγιναν τα μέτρα της τάξης και της ηθικής.Και τώρα ήρθε και ο τελευταίος ασπασμός. Η απόφαση του δικαστηρίου. Ή μάλλον η εκδίκαση της έφεσης, η οποία απορρίφθηκε για να ενημερώσουμε και τους παροικούντες εν Ιερουσαλήμ.
Ιερουσαλήμ. Το όνομά της προκαλεί δέος. Δέος σαν αυτό που θα προκαλέσει και ο λαός του ΠΑΟΚ. Δεν μπορείς να σταματήσεις το τεράστιο αυτό κύμα με μια απλή απόφαση. Με μια απλή άδικη απόφαση. Το αποτέλεσμα αγωνιστικά ποιό θα είναι? Θα χάσεις έναν βαθμό? Δύο? Μπορεί και κανέναν. Ένα τίποτα σε μια στιγμη μέσα στην αιωνιότητα. Το αποτέλεσμα όμως θα είναι και η πτώση μιας σταγόνας. Κάτι που ακούγεται τόσο ασήμαντο. Η πτώση μιας σταγόνας....Ίσα που την ακούς αν είσαι κοντά. Μπορεί να είναι όμως και η σταγόνα που αρκεί για να ξεχειλίσει το ποτήρι. Να σπάσει το φράγμα και να τα διαλύσει όλα στο περασμά του. Να σπάσουν τα δεσμά που κρατούν την τεράστια δύναμη του λαού του ΠΑΟΚ μας.
Καθετί άδικο,άδικο ή ακόμη και άδικο συμβαίνει είναι άλλη μια ώθηση. Πρέπει να είναι άλλη μια ώθηση. Ώθηση στον αγώνα μας, στην πίστη μας, στις αξίες μας.Γεννεσιουργός δύναμη αγώνων και αγωνίας.Δεν συμφωνώ με την έκφραση ''ότι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιό δυνατό. Ούτε με την φιλοσοφία ''όταν θες κάτι πολύ το σύμπαν κτλ κτλ..''. Συμφωνώ με το ''Όσο μας σκοτώνουν τόσο μας πορώνουν''. Κανείς άλλος δε νοιάζεται για μας. Ούτε το σύμπαν ούτε κανένας. Είμαστε μόνοι εναντίον όλων. Και αν όχι όλων πολλών. Αλλά ένα καλό που έχουμε εμείς οι Έλληνες είναι ότι ποτέ δεν μετράμε το πλήθος των εχθρών στη μάχη. Και επειδή είμαστε και ΠΑΟΚτσήδες, στ' αρχίδια μας ποιους έχουμε απέναντι μας. Θα μας χορτάσετε.
------
Ευχαριστώ την KATISI4 που μου έδωσε αφορμή με το ποστ της να γράψω.
Ευχαριστώ τους δικαστές.
Ευχαριστώ όλους εσάς που με ανέχεστε ακόμα εδώ μέσα.
Ευχαριστώ το θεό που μ' έκανε ΠΑΟΚ.