Θυμαμαι πριν πολλα χρονια στο νησι, ο ανιψιος της τοτε γκομενας ειχε μολις υπογραψει στο νεοσυστατο συλλογο του χωριου τους, havant & waterlooville (συγχωνευση ομαδων απο δυο κωμοπολεις, τοπικο πρωταθλημα). 18 χρονων τοτε αυτος, μεσα στις γκαβλες, τον παιρναμε μαζι για καμια μπυρα, να μου λεει συνεχεια για τον προπονητη του τοτε, τι γαματος ειναι και ποσα μαθαινει. Παιχτης-προπονητης ο αλλος, ειχε παιξει και crystal palace (αν θυμαμαι καλα), πολυ νεος στο κουρμπετι της προπονητικης. Ετυχε μια φορα πηγαμε ολοι μαζι σε pub για φαι, και πιασαμε φυσικα κουβεντα για μπαλα. Τι ωραιες και στρωτες αποψεις ειχε το παλικαρι για το αθλημα. Διαβασμενος, με τα σεμιναρια του, με τη φιλοσοφια του, να μιλαει για ψυχολογια της ομαδας. Χθεσινος προπονητης, σε νεοσυστατη ομαδα χωριων, σε καφενιακη συζητηση.
Απο την αλλη επισημες δηλωσεις, προπονητη στα 60φευγα του, μιας πολυ μεγαλης ομαδας.
- Γιατι μας πανε ολοι πιπα-κωλο κοουτς;
- Γιατι δε πετυχαινει το βουντου και τα ξορκια. Θα το γυρισω σε σαμανιστικη μαγεια.