Aυτοί που τότε πήρανε τα βουνά και έλιωσαν την μπότα, δεν ήταν αδώνηδες, ούτε θα έβρισκαν εσωκοινοβουλευτική έκφραση αν ζούσαν σήμερα.
Αυτοί που πήραν τα βουνά ήταν αδούλωτοι και ωραίοι άνθρωποι που ως συνήθως πουλήθηκαν απο τον ίδιο τον ραγιά που αρνήθηκε κατηγορηματικά την δράση τους και τους ανάγκασε να παραδώσουν τα όπλα στη Βάρκιζα, (ενώπιον των ταυτόσημων του σήμερα Δυτικών Τροικανών Κατακτητών με το επίχρισμα του "είμαστε φίλοι σας"), ενώ 60 χρόνια μετά επαναπροσδιόρισε τη στάση του κωλοτουμπίζοντας, γτ τα ψηφοθηρικά οφέλη ήταν μεγάλα. Κλασσική τυπική περίπτωση νεοελληνικού ραγιαδισμού - σφάξε με αφέντη ν αγιάσω - που επαναλαμβάνεται στις μέρες μας.
Αυτά τα ωραία τυπάκια λοιπόν δεν πουλούσαν λάδια στα υπόγεια όπως οι προπάτορες κτήτορες της σοσιαλιστικής δεξιάς του μπατσόκ, ούτε φορούσαν τις κουκούλες του καραμανλισμού που έδινε στους βούλγαρους αβέρτα αντάρτες, λίγα χρόνια πριν το ΕΑΜ. Και στην πιο όμορφη στιγμή τους, προτίμησαν να δώσουν τέλος στην ύπαρξή τους, απο το να διαπομπευτούν απο τους "συμπατριώτες" τους. Αυτοί λοιπόν πολέμησαν για την αξιοπρέπεια τους και για καμιά πουλημένη πατρίδα που φρόντιζε να κλέβει τα συσσίτια του Ερυθρού Σταυρού για να μοιράζει τις Μαρσαλικές της κονσέρβες στην μπουρζουαζία της.
Καλό θα ταν τα γιουνάνια να διαβάσουν γι' αυτούς τους υπέροχους ανθρώπους πριν βγάλουν τις σημαίες τους ως κομπάρσοι κόκορες στα μπαλκόνια αύριο μήπως και συνειδητοποιήσουν οτι δεν υπάρχει κανένας εχθρός πατρίδας, υπάρχει εχθρός τάξης και συστήματος και το διακύβευμα είναι οι ζωές τους και τα χαμόγελα των παιδιών τους, καμιά περιφραγμένη τανα πατρίδα.