πάντως ο Ραπτόπουλας που μπορεί να είναι μαλάκας αλλά είναι μέσα στα πράματα, λέει ότι ο Βιερίνια δεν έρχεται... Να δούμε
Σαλπιγγίτιδα - Το τίμημα των πολλών ελεύθερων σχέσεων
Οι φλεγμονές των σαλπίγγων (σαλπιγγίτιδες) αποτελούν μια συχνή πάθηση
του γεννητικού συστήματος ης γυναίκας. Δημιουργούνται ως επί το πλείστον
από μικρόβια, τα οποία δια μέσου του κόλπου του τραχήλου και του
σώματος της μήτρας μεταναστεύουν και φτάνουν στις σάλπιγγες. Εκεί τα μικρόβια
προσβάλλουν το επιθήλιο των σαλπίγγων και προκαλούν φλεγμονή. Τα
μικρόβια πηγαίνουν και στις δύο σάλπιγγες. Πολύ σπάνια η φλεγμονή
περιορίζεται μόνο στη μία.
Διακρίνουμε δύο μορφές σαλπιγγίτιδων.
Η οξεία στην οποία θα αναφερθούμε εκτενώς και η χρόνια ή υποτροπιάζουσα
σαλπιγγίτιδα.
Η οξεία σαλπιγγίτιδα είναι νόσος κυρίως των νέων γυναικών και
προσβάλλει το 1-2% αυτών, ηλικίας 16-25 ετών, που έχουν ελεύθερες σεξουαλικές
σχέσεις.
ΤΑ ΑΙΤΙΑ που την προκαλούν είναι ποικιλία μικροβίων, πολλά από τα
οποία είναι μέρος της φυσιολογικής χλωρίδας του κόλπου και του τραχήλου και
τα οποία μπορούν να ενεργοποιηθούν, να γίνουν παθογόνα, και να
προκαλέσουν ανιούσα λοίμωξη, προσβάλλοντας και τις σάλπιγγες.
Οι κυριότεροι παθογόνοι μικροοργανισμοί είναι αερόβιοι (αναπτύσσονται
με παρουσία οξυγόνου) και αναερόβιοι (αναπτύσσονται χωρίς την παρουσία
του οξυγόνου) χλαμύδια, γονόκοκκος (μόνο του ή σε συνδυασμό).
Παράγοντες που προδιαθέτουν σε μια οξεία σαλπιγγίτιδα είναι η ύπαρξη
και η εναλλαγή πολλών σεξουαλικών συντρόφων, η μη σωστή χρήση
αντισυλληπτικών μεθόδων, τα ενδομητριακά σπειράματα, η ενδομητρίτιδα, η φυματίωση.
ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ προφύλαξη από την σαλπιγγίτιδα προσφέρουν τα ελαστικά
προφυλακτικά, τα διαφράγματα και οι σπερμοκτόνες ουσίες. Εκτός από την
ανιούσα μόλυνση, οι σάλπιγγες μπορούν να πάθουν φλεγμονή από επέκταση
φλεγμονής παρακείμενων οργάνων.
Η κλινική εικόνα της ασθενούς στα αρχικά στάδια της οξείας
σαλπιγγίτιδας δεν είναι ειδική. Η πάσχουσα διαμαρτύρεται για γενική καούρα, πόνο
στο υπογάστριο, που με τις κινήσεις επιδεινώνεται και αντανακλά στην
οσφυϊκή χώρα, δυσκοιλιότητα, τάση προς εμετό, ταχυκαρδία, πυρετό από δέκατα
μέχρι υψηλό, καμιά φορά και με ρίγος, διαταραχές εμμήνου ρύσεως και
βλεννώδη έκκριση από τη μήτρα, ευαισθησία στα κοιλιακά τοιχώματα, κυρίως
προς την περιοχή των σαλπίγγων.
Στις σοβαρές μορφές η εισαγωγή στο νοσοκομείο είναι απαραίτητη για την
ενδοφλέβια χορήγηση αντιβιοτικών και για την τακτική παρακολούθηση της
ασθενούς με υπερηχογράφημα και αιματολογικές εξετάσεις.
Εμετικό φυτό - πρόβατο