Δεν ξέρω ποιος αγαπά πιο πολύ τον ΠΑΟΚ ή ποιος μισεί πιο πολύ τον βρύζα και τον ζαγοράκη, αλλά προσωπικά, αυτόν τον ΠΑΟΚ ΔΕΝ τον αγαπώ. Δε μου καίγεται καρφί αν θα βγει Ευρώπη αυτός ο ΠΑΟΚ-θίασος (αγωνιστικά και διοικητικά), όταν τριγύρω όλα καταρρέουν, και όταν το όλο οικοδόμημα ΠΑΟΚ κλυ-ΔΩΝΗ-ζεται συθέμελα. Αυτός ο ΠΑΟΚ έχει παύσει να έχει λόγο ύπαρξης για τον περισσότερο κόσμο που τον αγαπούσε, τον αγκάλιαζε, τον χρηματοδοτούσε, για να δει σιγά σιγά άλλη μια φορά το όνειρο να εξελίσσεται σε εφιάλτη, την αγνή αγάπη σε εκμετάλλευση, και τον αγνό του ιδεαλισμό σε χειραγώγηση. Ο ΠΑΟΚ αυτός μόνο θλίψη προκαλεί και αποστροφή. Οι ίδιοι οι αριθμοί ήδη το φανερώνουν. Πλεόν και οι τυφλοί είδαν (κάλλιστα κι εγώ μέσα σ' αυτούς).
Ωστόσο, τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει, εάν δεν αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι ή εάν έστω δε θυμηθούμε -όσοι από εμάς λησμονήσαμε- τις αξίες και τα ιδανικά που πρεσβεύει αυτή η ομάδα, θαμπωμένοι από πορείες-πυροτεχνήματα στις ευρώπες και αποπροσανατολισμένοι από (αστείες) απόπειρες ελέγχου των κέντρων αποφάσεων(βλ. έλευση γκαγκάτση), πρακτικές που δε συνάδουν με τα ιδανικά ενός ΠΑΟΚτσή. Ο ΠΑΟΚ θα επιβιώσει και θα τον ξαναγαπήσουμε, γιατί υπάρχουν ακόμα ΠΑΟΚτσήδες που νιώθουν (σε πείσμα των καιρών).
Πάντως, το πλοίο σήμερα, 5 Ιουλίου, ήδη είναι σχεδόν ναυαγισμένο μεσοπέλαγα κι ο πρόεδρος σήμανε συναγερμό για μετά από 3 (!) εβδομάδες, όταν και οι περισσότεροι θα βρίσκονται στις παραλίες.