Δεν σε γούσταρα ποτέ ιδιαίτερα ως παίκτη, την πρώτη σου χρονιά δε, δεν μπορούσα να σε βλέπω με την ανύπαρκτη ταχύτητά σου και τα συνεχή πεσίματά σου.
Είσαι όμως η ζωντανή απόδειξη ενάντια στη μαλακία περί προκατάληψης και εμπάθειας που λένε μερικοί πουθενάδες με αφορμή το μεγαλύτερο μίασμα που παίζει στην ομάδα μας εδώ και 20 χρόνια: όταν παίζεις μπάλα και δείχνεις αρχίδια, θα στο αναγνωρίσω σίγουρα γιατί δεν είμαι μικρόψυχος και ανθρωπάκι σαν το πουτανόπαιδο.
Μετά την περσινή χρονιά (η οποία παρεμπιπτόντως κορυφώθηκε βλέποντάς σε να το καρφώνεις μπροστά στα μάτια μου στο καραϊσκάκη όπου ήμουν ινκόγκνιτο), παίζω μπουνιές με όποιον πει το παραμικρό για την πάρτη σου. Ακόμα και για το χαμένο πέναλτυ με τον αγιαξ. Γιατί με πήρες από το χεράκι και μου έδωσες μόνος σου νταηλίκι πάνω από 20 βαθμούς όλη τη χρονιά. Και γιατί χωρίς εσένα δεν θα είχα δει καν άγιαξ.
Φέτος δεν υπάρχεις γενικά, είναι εμφανές ότι δεν μπορείς και δεν αντέχεις άλλο, ήρθε η ώρα να σταματήσεις.
Δείχνεις όμως ρε μπάσταρδε κωλόσερβε με κάτι βράδια σαν το αποψινό ότι τα αρχίδια σου είναι πολύ μεγάλα, είσαι πραγματικό αγρίμι. Ακόμα και το σώμα κάνει μπαμ ότι δεν μπορεί, αλλά η ψυχή σου το λέει.
Πουλέν μου δεν ήσουν ούτε θα γίνεις ποτέ.
Σε ευχαριστώ όμως με όλη μου την ψυχή για ό,τι έδωσες. Είσαι από τους λίγους που η ζυγαριά χαρές-λύπες σε βγάζει συν. Αυτό είναι το πιο σημαντικό τελικά.
Εύχομαι να σε δω δίπλα σε ασημικά τον Απρίλη. Ίσως το αξίζεις περισσότερο από όλους σε αυτή την ομάδα. Έστω και φέτος