Bozik, αλήθειες λες, ότι όσο περνουν τα χρόνια, αλλάζει μέχρι κάποιο σημείο ο τρόπος αντίληψης των πραγμάτων, αλλά από όσο θυμάμαι, επειδή τα έζησα από πολύ κοντά, πουθενά δεν πήγαμε όταν ήταν κεκλεισμένων των θυρών. Στο Καραϊσκάκη πήγαμε χωρίς εισιτήρια, αλλά πουλιουνταν κανονικά από τα εκδοτήρια, οπότε αγοράσαμε τα εισιτήρια και μπήκαμε μέσα. Πάντως, εγκυκλοπαιδικά, η μεγαλύτερη μαγκιά που κάναμε ήταν όταν παίζαμε με Ιωνικό Νικαίας στο μπάσκετ την τελευταία χρονιά που αγωνιζόταν ο Γιαννάκης εκεί και σκάσαμε στο γήπεδο μια 50άρα άτομα, ανάμεσα στους Νικαιώτες. Σε εκείνο το γήπεδο δεν τολμούσε να πάει ούτε γάβρος, ούτε βαζελος, ούτε χανούμι. Είμασταν οι πρώτοι που το κάναμε και ακόμα και τώρα το παραδέχονται οι Νικαιώτες. Πάντα όμως υπήρχαν εισιτήρια, άσχετα αν κάποιες φορές μπαίναμε κούτρα.