«Το 'παν και στον σύνδεσμο!»
08/06/10
(Αλέξης Σπυρόπουλος)
Με τα μπασκετικά δρώμενα, θα το 'χετε καταλάβει, δεν διατηρώ επαφή. Οποτε, σπανίως είν' η αλήθεια, γνωστοί συμβεί να μου ζητήσουν εισιτηριάκι, τότε με σώζουν κάνας δυο μπασκετικοί δημοσιογράφοι με τις φυσιολογικές γνωριμίες τους. Η Παρασκευή (04/06), ενόψει της Κυριακής ( 06/06) στο Φάληρο, ήταν μια τέτοια μέρα. Ανυποψίαστο παρακάλι για ρουσφέτι.
Στον άνθρωπο που, τι διάολο, με είχε εξυπηρετήσει σε κοτζάμ φάιναλ φορ, πριν ένα μήνα, στο Παρίσι. «Είναι φίλος σου αυτός που το θέλει;» Είναι. «Είναι... πολύ φίλος σου;» Ας πούμε ότι είναι. «Εχει οικογένεια;» Εχει. «Παιδάκια;» Και παιδάκια. «Ε, άμα είναι φίλος σου και νοιάζεσαι, πες του να καθήσει στ' αβγά του!» Εισιτήριο νιξ. Εν περιλήψει, μου εξηγήθηκε τι επρόκειτο να γίνει. Αργότερα την ίδια ημέρα, Παρασκευή βράδυ σε μια κοινωνική εκδήλωση, συνειδητοποίησα πως ό,τι επρόκειτο να γίνει το 'ξεραν, μέσες - άκρες, όλοι... εκτός από εμένα. Ενας ωραίος δεκαεξάρης δε, από εκείνους που μας γαμούν τα λύκεια και καλά κάνουν, ανέλαβε την ενημέρωσή μου. «Κερδίζουμε, τελειώνει. Χάνουμε, διακόπτεται. Το 'παν και στον σύνδεσμο!» Προμελετημένο. Προετοιμασμένο. Προβλέψιμο. Σιγουράκι.
Την Κυριακή (06/06) τελείωσα με τη δουλειά κι έφυγα απ' την εφημερίδα, στο ημίχρονο. Πήγα σπίτι, έβαλα τα παιδιά για ύπνο, έφαγα, διάβασα, είδα στην TV ό,τι πρόλαβα από Σταύρο Θεοδωράκη, λίγο ειδήσεις, περισσότερο Γεωργίου, ώσπου κάποια στιγμή το ζάπινγκ μ' έστειλε επάνω στον ΣΚΑΪ και μ' έβγαλε απ' τον ημιλήθαργο. Εικόνα, Ειρήνης και Φιλίας. Σύμφωνοι, κατ' ευφημισμόν. Κοίταξα το ξυπνητήρι.
Δύο παρά, κι ακόμη ήθελε ένα λεπτό! Είπα να τηλεφωνήσω στον αρχισυντάκτη, να μάθω αν «κρατάνε» το φύλλο. Το ξανασκέφτηκα. Δεν το 'κανα. Είχα τη διαύγεια να σκεφτώ ότι θα μου 'σπαγε, στον πανικό, το τηλέφωνο στο κεφάλι. Η πρώτη ιδέα θαρρώ, δηλαδή από κάπου ν' αρχίσουμε προτού... κατατροπώσουμε για πολλοστή φορά τη βία, είναι ν' αναπροσαρμόσουμε τις τηλεοπτικές ώρες.
«Οπως Αγγλία», όπου, όταν φοβούνται το πολύ πιοτί, βάζουν τα ποδοσφαιρικά ματς έντεκα η ώρα το πρωί. Να μην προλάβουν να γίνουν, οι τύποι, ντίρλα. Δεν θα κατατροπωθεί, ούτε έτσι, η βία εδώ. Αλλά, τουλάχιστον, δεν θα κινδυνεύει η έκδοση του φύλλου.
Σ' εκείνη την κοινωνική εκδήλωση της Παρασκευής γνώρισα έναν καλοβαλμένο, στυλάτο Ιταλό απ' την Τεργέστη που για κάποιον λόγο ζει χρόνια στην Αθήνα και μιλά, πια, ελληνικά φαρσί. Μου είπε μια κουβέντα που τη βρήκα σοφή. «Ακόμη κι αυτός, ο ένας στο εκατομμύριο, που δεν έκανε στη ζωή του ούτε μισή παρασπονδία ως πολίτης, το σίγουρο είναι ότι δεν έκανε και κάτι για ν' αλλάξει τα πράγματα. Περιορίστηκε, στο να είναι ο ίδιος εντάξει. Αρα κι αυτός, εάν δεχθούμε ότι υπάρχει, πάλι δεν απαλλάσσεται.
Είναι μέρος του προβλήματος». Συζητούσαμε για τα οικονομικά. Αλλ' ισχύει... σε όλα. Την Κυριακή, δεν έγινε οργανωμένη μετακίνηση φιλοξενούμενων οπαδών για να βγει τη Δευτέρα ο αρμόδιος και να 'χει κάτι πρόχειρο, στο εξής, ν' απαγορεύσει. Την Κυριακή, επίσης, είδα (με ανακούφιση!) ότι δεν «φταίει», εκ νέου, η αστυνομική ολιγωρία όπως τις προάλλες στη Λαμία. Ενα μικρό, αλλά χρήσιμο, βήμα για ν' αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα. Την οποία παραδοσιακά, αυτοματοποιημένα πες, τη μακιγιάρουμε με τις εκάστοτε «έτοιμες» ευθύνες της Αστυνομίας.
Απ' τους κάφρους του χάντμπολ σ' αυτούς του μπάσκετ ή, παλαιότερα, του βόλεϊ γυναικών ή, κάπου ανάμεσα, του πόλο, η αμακιγιάριστη πραγματικότητα διδάσκει ότι δεν είναι η λειτουργική, πολύ περισσότερο δεν είναι η αποτελεσματική, αντιμετώπιση... το να κόβονται λεφτά απ' τα σωματεία.
Τάχα, για να πονάνε. Και να μην ξαναγίνουν όσα γίνονται. Αλλά μπορεί να έχω εγώ το λάθος. Είμαι έτοιμος να το δεχθώ. Εν τοιαύτη περιπτώσει η κοινωνία του ΠΑΟΚ, που έμαθε ότι απ' το χάντμπολ στη Λαμία κόπηκαν τα λεφτά για τα έργα στην Τούμπα, νομιμοποιείται ν' αναμένει μία πειστική απάντηση. Ποια λεφτά θα κοπούν στον Ολυμπιακό τώρα, για τα προχθεσινά; Μήπως του καλώς ή κακώς προεισπραχθέντος, και για τη σεζόν 2010-2011, συμβολαίου της ΕΡΤ με την ΠΑΕ; Ή είναι «άλλοι» οι χουλιγκάνοι της ΠΑΕ και άλλοι της ΚΑΕ;http://www.exedrasports.gr/blogs/articleblog/?aid=65936&cid=92