οι παίκτες της ρεάλ ολοένα και προσαρμόζονται στις απαιτήσεις των ομάδων μουρίνιο: μετά το τάληρο στη βαρκελώνη, όταν έκανε το λάθος να βγει να παίξει στα ίσα, από προχθές έδειξε τις προθέσεις του: σκληρό παιχνίδι ως εκεί που δεν πάει, άμυνα, άμυνα, άμυνα, χτυπήματα χωρίς να βλέπει το κοράκι, διαρκώς πέσιμο στο κοράκι και ό,τι βγει.
Από την άλλη η μπαρτσελόνα έχει ήδη κουράσει στον τρόπο αντιμετώπισης των ματς με ομάδες στυλ μουρίνιο. Είναι απαράδεκτο να μη βρίσκει τόσα χρόνια λύση στο σκληρό παιχνίδι και στην άμυνα πίσω από τη σέντρα του μουρίνιο. Προσωπικά πάντως εδώ και καιρό με κουράζει και αυτή η εμμονή να θέλουν να μπουν με τη μπάλα στα δίχτυα. Η ομορφιά του ποδοσφαίρου είναι και το σουτ έξω από την περιοχή, είναι και άλλα πράγματα. Σπουδαία κυκλοφορία, δε λέω, αλλά έχω σαλτάρει πολλές φορές όταν τους βλέπω να ψάχνονται να πασάρουν ακόμα και πάνω στη γραμμή του τέρματος, ή να ντριπλάρουν ακόμα και τα δοκάρια και να μπουν με τη μπάλα στα δίχτυα.
Μαγκιά της ρεάλ και του μουρίνιο για τη νίκη, τη χρειαζόταν για να ξεκαυλώσει λίγο από τις συνεχείς φάπες, και τη δικαιούταν πιστεύω στην τελική, γιατί έφερε το παιχνίδι στα μέτρα της, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Εξάλλου, μπορεί να παίζει πολύ αμυντικά, αλλά το κάνει με τη συνείδηση πως δεν μπορεί να κοντράρει τη μπαρτσελόνα ακόμα στα ίσα.