"Αλιγάτορας", σκηνοθεσία Νάνι Μορέτι (il Caimano o πρωτότυπος τίτλος στα ιταλικά). Πολή καλή ταινία, την είδα χθες το βράδυ και πραγματικά την απόλαυσα...
Ο ήρωάς μας, ο Μπρούνο, είναι ένας δευτεροκλασσάτος κινηματογραφικός παραγωγός, που στην πολυετή σταδιοδρομία του έχει γυρίσει αποκλειστικά ταινίες β' διαλογής, που στις μέρες μας έχουν αναδειχθεί σε καλτ αηδίες που το κοινό τις παρακολουθεί για να γελάει... Η εταιρία παραγωγής του είναι χρεωμένη μέχρι το λαιμό, τα στούντιό του είναι υποθηκευμένα σε τράπεζες, ο μοναδικός σκηνοθέτης με τον οποίο εξακολουθεί να συνεργάζεται τον εγκαταλείπει, και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, το project που προετοίμαζε για το μεγάλο του comeback ναυαγεί πριν καλά-καλά αρχίσει! Μέσα σε όλη αυτήν την απελπισία, και μάλιστα την ώρα που ο γάμος του βαράει διάλυση, μια νεαρή, ταλαντούχα αλλά παντελώς άγνωστη σκηνοθέτις, η Τερέζα, του παρουσιάζεται με ένα σενάριο στα χέρια ζητώντας του να το γυρίσουν...!
Με τον ενθουσιασμό της νέας μεγάλης ευκαιρίας που του παρουσιάστηκε, ο ήρωας δέχεται να αναλάβει την παραγωγή της ταινίας δίχως να διαβάσει το σενάριο της κοπέλας, για να διαπιστώσει όταν είναι πια πολύ αργά ότι πρόκειται για μια στρατευμένη πολιτική ταινία που ως στόχο έχει τον ίδιο τον πρωθυπουργό της Ιταλίας, το Μπερλουσκόνι αυτοπροσώπως, κάνοντας οξεία κριτική στη διαφθορά της πολιτικής ζωής της χώρας και της επιρροής των ΜΜΕ στη διαμόρφωση πολιτικής! Ο ήρωάς μας, συντηρητικών πεποιθήσεων και οπαδός του Μπερλουσκόνι, καλείται να πιστέψει στο όραμα της νεαρής κοπέλας, να υπερβεί τις εσωτερικές του αντιθέσεις με την πολιτική θέση της ταινίας και για πρώτη φορά στην καριέρα του ως παραγωγός να δημιουργήσει μια αληθινή και ειλικρινή κινηματογραφική ταινία, κόντρα στο συνολικό έργο του μέχρι πρότινος, σε μια απόπειρα να περισώσει την καλλιτεχνική του υστεροφημία αλλά και την ίδια του την οικογένεια...
Η ταινία είναι ιδιαίτερα ευχάριστη και με πολύ χιούμορ, στη μακρά παράδοση του ιταλικού σινεμά, που συνδυάζει ιδιαίτερα θλιβερές καταστάσεις με έξυπνη και καυστική κωμικότητα. Ο Μορέτι έχοντας εργαστεί στον κινηματογράφο με ποικίλους τρόπους (ξεκίνησε ως ηθοποιός, μετά σεναριογράφος, και την τελευταία δεκαετία ως σκηνοθέτης) είναι σε θέση να χειρίζεται τα λιτά εκφραστικά του μέσα άψογα, είτε πρωταγωνιστεί είτε βρίσκεται πίσω από την κάμερα (εν προκειμένω κάνει και τα δύο), καταφέρνοντας να συγκινεί το θεατή με τηις πιο απλές καθημερινές ιστορίες, δίχως κακόγουστες υπερβολές και μελοδραματικές εξάρσεις, απλά και όμορφα, ενώ μας λέει πως ακόμα και η πιο μικρή επιλογή μας, εάν γίνεται συνειδητά και υπεύθυνα, μπορεί κάλλιστα να αποτελεί την πιο σπουδαία πολιτική πράξη...
Η ταινία συμμετείχε στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ των Καννών το 2006, και έχασε κυριολεκτικά στο νήμα το Χρυσό Φοίνικα από την επίσης εξαιρετική ταινία του Κεν Λόουτς "Ο άνεμος χορεύει το κριθάρι", που εξιστορεί τα γεγονότα της ιρλανδικής επανάστασης εναντίων των Άγγλων. Πολιτικοί αναλυτές της Ιταλίας, ισχυρίστηκαν πως η επίδραση της ταινίας στον ιταλικό λαό έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην επικράτηση του Ρομάνο Πρόντι επί του Μπερλουσκόνι, στις εκλογές του 2006.
Περισσότερα:
http://www.imdb.com/title/tt0429727/http://en.wikipedia.org/wiki/Il_caimano