O "Λαβυρινθος του Πανα" ειναι πολυ καλη ταινια. Και περναει το αντιπολεμικο της μηνυμα με πρωτοτυπο τροπο, μεσω της αντιθεσης της αθωοτητας και της φαντασιας του μικρου κοριτσιου και του σκληρου κοσμου των ενηλικων.
Το "Κυμα" με ψιλοαπογοητευσε. Δε με επεισε οτι το συγκεκριμενο συμβαν
θα μπορουσε να γινει πραγματικοτητα, που νομιζω οτι ειναι και το ζητουμενο μιας ταινιας που θελει να περασει πολιτικοκοινωνικο μηνυμα. Καταγγελτικος λογος και ατμοσφαιρα "χτυποκαρδια στο μπεβερλυ χιλς" (για να ειμαστε και εμπορικοι) δε γινεται...
Το γαλλικο "Αναμεσα στους τοιχους" με ενθουσιασε.
Επιτελους μια ρεαλιστικη ταινια για το τι συμβαινει σε μια σχολικη ταξη. Χωρις ηθικοπλαστικα μηνυματα και ευκολες λυσεις. Μου θυμισε τα σχολικα μου χρονια!
"Il Divo". A-π-ι-σ-τ-ε-υ-τ-η σκηνοθεσια που κανει μια ταινια με φαινομενικα παντελως αδιαφορο θεμα -τη πολιτικη καριερα του πρωην ιταλου πρωθυπουργου και κατηγορουμενου για σκανδαλα και σχεσεις με τη Μαφια, Τζουλιο Αντρεοττι- εξαιρετικα ενδιαφερουσα. Ευχαριστη εκπληξη!
Περιμενω να δω και τα "Γομορρα" & "Μπααντερ-Μαϊνχοφ".
Το Χολυγουντ το 'χει χασει εντελως. Ουτε σχετικα αξιοπρεπεις ταινιες για να σκοτωνεις την ωρα σου δε μπορουν να κανουν πλεον (με καποιες εξαιρεσεις βεβαια). Ζητω το ευρωπαϊκο σινεμα το ανεξαρτητο αμερικανικο σινεμα και οι αμερικανικες τηλεοπτικες σειρες!
