Αυτές τις μέρες παίζεται στην πόλη το "Θεού Θέλοντος", μια ταινία από τη Σουηδία που προβλήθηκε πριν από δύο χρόνια στο 47ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου.
Στοκχόλμη 1975, το πιο ζεστό καλοκαίρι στην ιστορία της πόλης και μεσούσης της ταραγμένης εποχής η φιλελεύθερη Σουηδία του Πάλμε αποτελεί καταφύγιο για πολιτικούς πρόσφυγες που προσπαθούν να ξεφύγουν από την τρομοκρατία και τον πόλεμο. Ο Χουάν, ένας νεαρός μετανάστης από τη Μέση Ανατολή εργάζεται ακούραστα το πρωί στην αγορά της πόλης και το βράδυ στα νεοσύστατα McDonald's προκειμένου να τα βγάλει πέρα, περιμένοντας τη γυναίκα του να έρθει από την πατρίδα τους για να εγκατασταθεί και αυτή μόνιμα μαζί του στη Στοκχόλμη. Ένα βράδυ γνωρίζει τυχαία τη Γιούλι, μια όμορφη Φινλανδή τραγουδίστρια. Οι δυο νέοι δεν αργούν να ερωτευθούν, όμως ο Χουάν διχάζεται ανάμεσα στην επιθυμία του και τη συζυγική του πίστη, καθώς η γυναίκα του καταφτάνει σε λίγες μόλις μέρες. Ή μήπως όχι;
Ένα υπόδειγμα μοντέρνου, σύγχρονου σινεμά, με όμορφη ασπρόμαυρη φωτογραφία και με περίτεχνη, αποστασιοποιημένη αφήγηση. Η ταινία τοποθετεί τους ήρωές της σε ένα αρνητικό, προβληματικό περιβάλλον απ'το οποίο πασχίζουν να δραπετεύσουν, ενώ ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει ο τρόπος με τον οποίο απεικονίζονται διάφορα σημαίνοντα ιστορικά περιστατικά παράλληλα με την εξέλιξη της ιστορίας. Την ταινία σκηνοθέτησε ο Αμίρ Καμντίν, μετανάστης, ο ίδιος, δεύτερης γενιάς στη Σουηδία, ο οποίος πρωταγωνιστεί κιόλας, στο πλευρό της κουκλάρας Νίνα Πέρσον (η τραγουδίστρια των Cardigans). Πραγματικά αξίζει να τη δείτε!