Εγώ απ' οτι βλέπω οι στόχοι του ΠΑΟΚ για ακόμη μια φορά είναι μάπα.
Θα μου πείτε μα αφού δεν έχουμε λέφτά, για φέτος οι στόχοι μας θα είναι αυτοί, αλλά του χρόνου όμως............κ.τ.λ , κ.τ.λ
Αλλά ρε αδέρφια μέχρι που θα τραβήξει αυτή η κατρακίλα που δεν έχει πάτο? Μέχρι που? Πότε επιτέλους θα τελειώσει αυτός ο εφιάλτης?
Κάθε χρόνο τα ίδια . Ο ΠΑΟΚ είναι μεγάλος και θα βρεί το δρόμο του, έχει τον λαό του, τον φοβούνται οι πολιτικοί για το πολιτικό κόστος που μπορεί να δημιουργήσει και άλλα τέτοια, ανύπαρκτα τουλάχιστον στον πλανήτη που εγώ κατοικώ . Θυμάμαι και τότε με τις εκλογές(Δημοτικές..) που θα τους μαυρίζαμε και δεν θα μας φοβόντουσαν. Τρίχες.....πως βγήκανε ρε? Με πιανού ψήφους? Καλά ρε δεν τρεμουν τα χέρια τους όταν τους ψηφίζουν. Δηλαδή τι άλλο πρέπει να γίνει, έλεος....
Εγώ μια πραγματικότητα ζώ εδώ και χρόνια.
1. Ο ΠΑΟΚ να χάνει την αξιοπιστία του.
2. Να μην τον υπολογίζει κανείς, μα κανείς.
3. Οι στόχοι κάθε χρονιάς να είναι το ΟΥΕΦΑ και ούτε αυτό να μην καταφέρνει.
5. Η μεγάλη πλειοψηφία του άλλωτε ιστορικού και κατηξιωμένου λαού του, να πίνει καφέ στην παραλιακή και να φτιάχνει χρώμα στην Χαλκιδική.
6. Η ΠΑΕ να διέρχεται σαν μπαλάκι απο χέρια γνωστά και πρόσωπα που επιχρόνια περιφέρονται ωσά κοράκια πάνω απο το τιμημένο κορμί του ΠΑΟΚ.
7. Ολο έρχονται επενδυτές και επενδυτής δεν υπάρχει. Γιατί άραγε? Τι ή ποιοι τον εμποδίζουν άμεσα ή έμεσα. Εδώ στην Κρήτη και φαντάζομαι κατα αναλογία σε όλη την Ελλάδα ευλόγως ρωτάνε με απορία.
-Μα καλά ολόκληρη Μακεδονία, Βόρεια Ελλάδα και δεν υπάρχει ένας άνθρωπος να αναλάβει αυτή την ομάδα και συνέχεια βλέπουμε να παρελάζουν οι ίδιοι και οι ίδιοι; Και ποια ομάδα τον ΠΑΟΚ, με τέτοια ιστορία, τόσο λαό απο πίσω του, δηλαδή για ένα επενδυτή μαγαζί γωνία.
Εδώ ρε ο Αστέρας Τρίπολης και έχει επενδυτές που όλοι οι φίλαθλοι του δεν γεμίζουν σχολικό λεωφορείο. Ο Εργοτελάκος, η Ξανθούλα, τα Γατάκια, και ο συμπολίτης Αρούλης. Ασε δε που αν συνεχίσουν έτσι οι αρειανοί βλέπω την Θεσσαλονίκη να γεμίζει σκουλικάκια.
8. Οι παίχτες κάθε χρόνο απο τα αζήτητα.
και άλλα πολλά.
Δεν ξέρω τι να πώ ποια. Εχω απογοητευτεί και δεν είμαι τέτοιος χαρακτήρας. Δεν ξέρω και άν ο κόσμος αρχίζει να συμβιβάζετε με την εικόνα αυτή και δεν ιδρώνει το αυτί του. Ξέρετε μια χρονιά, δύο χρονιές, τρείς και ήρθε η συνήθεια και ο συμβιβασμός.
Εγώ πάντως δεν συμβιβάζομαι.........................