Κλαμπ, σόρρυ κι όλας, αλλά ο Ρώουλς είναι ένας παπάρας και μισός. Το όλο του δημιούργημα είναι ένα φαντασιακό, το οποίο δεν βασίζεται σε τίποτα περισσότερο από μία σειρά από υποθέσεις, οι οποίες δεν έχουν σχέση με τη φύση του ανθρώπου. Κεκάκια και μαλακίες...
Άσε που η μετάφραση είναι ΓΤΠΚ στη Γουαλτεμάλα. Άμα γουστάρεις θεωρίες και δε φοβάσαι το διάβασμα, πάρε το δίτομο "Η εξέλιξη του πολιτισμού" του Νόρμπερτ Ελίας ή το τρομερό "Η τυρρανία της οικειότητας" του Ρίτσαρντ Σέννετ.
Επειδή είναι κυρίως για λογοτεχνία το τόπικ, ας προτείνω και τον Χάινριχ Μπελ (έχει πάρει και Νόμπελ) και κυρίως το βιβλίο του "Οι απόψεις ενός κλόουν". Φοβερό. Όπως επίσης και ο αγαπημένος μου γκρινιάρης Τόμας Μπέρνχαρντ. "Ο ανηψιός του Βίτγκενσταϊν" είναι ενδεικτικό του έργου του. Άντε, το σταματάω εδώ.
Geo_68, Το καλύτερο έργο για τον ισπανικό εμφύλιο είναι το δίτομο του Χιου Τόμας.
Αλλά ακόμα καλύτερο είναι του Χανς Μάγκνους Έντσενσμπέργκερ "Το σύντομο καλοκαίρι της αναρχίας", που δεν είναι ιστορικό, αλλά μάλλον σαν γραπτό ντοκυμαντέρ, καθώς γράφει μόνο συνεντεύξεις που έχει πάρει, παρουσιάζοντάς τες με τη σειρά που αυτος θέλει, χωρίς να προσθέσει κάτι παραπάνω.
