Φτάσαμε αισίως μέσα Γενάρη και ΕΝΑ 90λεπτο να χορτάσουμε ποδόσφαιρο ακόμα δεν είδαμε (ούτε προβλέπεται). Ψάχνω να θυμηθώ ματς ολόκληρο που παίξαμε υποτυπωδώς καλά με σοβαρή κυκλοφορία και όχι κυκλοφορία του κόσμου του δώνη, ήτοι πάσα πίσω πάσα παράλληλα , πάσα πίσω πάσα παράλληλα, πάσα πίσω πάσα παράλληλα, με κοντά τις γραμμές, με ΕΝΑΝ αυτοματισμό, με δουλεμένη ανάπτυξη, με ντουμπλαρίσματα και βοήθειες στις γωνίες, με overlap στα πλάγια χαφ επιτιθέμενοι, και δεν βρίσκω ούτε υποψία. Αν εξαιρέσουμε το 30λεπτο με την υπερομάδα Λαγιντ Βιέννης, όλα τα ματς χαμένα-κερδισμένα είχαν τύχη, σύμπτωση, γρήγορο κλείσιμο του σκορ, μηδέν κόπο. Μα όλα.
Και είναι τέτοια η υποκρισία που πανηγυρικά κάνει την εμφάνισή της σε σχέση με πέρσυ ίδιο καιρό, που σήμερα οι φυτοφυλλάδες μιλάνε για την ανάγκη μεταγραφών. Ανεπανάληπτη ασυλία σε έναν προπονητή που δεν πείθει ούτε τους πιο λίγο μυημένους και επαναλαμβανόμενες προφάσεις στον αέρα σε συνεντεύξεις, αστείες δικαιολογίες, απο ουσία μηδέν.
Ο άνθρωπος προφανώς δεν ξέρει σε ποιόν πάγκο κάθεται και κατ' εμέ, είναι ο λιγότερα υπεύθυνος για αυτό. Πίεση καμία απο πουθενά. Κόσμο και διοίκηση (?).