Μεγάλη ψυχή και καρδιά ΠΑΟΚ. Χτες είδα ό,τι και στον πρώτο αγώνα: καλοπληρωμένα-κακομαθημένα τσογλανάκια άπο τη μία και ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ από την άλλη. Η πρόκριση αυτή δεν χανόταν με τίποτα, αν και έπρεπε να μας βγάλουν την ψυχή πάλι. Δυστυχώς, βλέποντας και τα ματς Τρίτης και Τετάρτης, αυτός ο ΠΑΟΚ χωρούσε άνετα στο τσουλού (ας όψεται ο Τσιρίλο). Είχε ξανά ψυχραιμία, πλάνο και ωριμότητα ευρωπαϊκής ομάδας σε μια αντικειμενικά κολασμένη έδρα. Χάσαμε πολλές ευκαιρίες και δεν κλείστηκαμε με μαζική άμυνα ούτε λεπτό, όσο κι αν μας πίεσαν, και παίζοντας χωρίς τους 2 σημαντικότερους παίκτες μας, που είναι και 2 από τους 3 καλύτερους παίκτες. Για τον άλλο καλύτερο παίκτη, νομίζω πως ό,τι κι αν πω είναι λίγο, έχει θέση σε μεγάλο ευρωπαϊκό σύλλογο και λαμπρό μέλλον.
Δεν ξέρω αν το έχουμε σκεφτεί αρκετά, αλλά προς το παρόν είμαστε ΑΗΤΤΗΤΟΙ. Έχοντας παίξει 4 ματς με ομάδες που κοστίζουν πολλές φορές περισσότερο από τη δική μας και έχοντας σκοράρει σε όλα.
Αν και γενικά πιστεύω ότι κάποιος που είναι ΚΥΡΙΟΣ σαν τον Δερμιτζάκη, δεν κολλάει πολύ στον κόσμο της μπάλας, μου έρχεται στο μυαλό ο τεράστιος Μπόμπυ Ρόμπσον και αλλάζω γνώμη. Κορυφαία και η δήλωσή του χτες ότι τις ομάδες δεν τις κάνουν μόνο τα λεφτά, αλλά και η ψυχή. Συνέχισε έτσι Παύλο.
Συγχαρητήρια σε όλους.
Συγχαρητήρια και στους «οπαδούς» της Φενέρ. Πρώτον, γιατί απέδειξαν ότι η εθνικιστική ηλιθιότητα δεν έχει ταβάνι και δεν γνωρίζει σύνορα, είναι διεθνές φαινόμενο. Δεύτερον, γιατί έδειξαν πως όταν έχεις θέληση, μπορείς να κάνεις ακόμα και τον Γιουσέιν Μπόλτ να φαίνεται αργός στο κατοστάρι. Άντε, και στο Λονδίνο του παραχρόνου με το χρυσό!
Βλέπω στις ειδήσεις τους στρατιώτες του ΠΑΟΚ να τρώνε ακόμα και στα μούτρα κοτρόνια από κάτι γατάκια καβατζωμένα πίσω από κτίρια και αμάξια, και να απαντάνε ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ και αψηφώντας τους μπάτσους που είναι ακριβώς δίπλα τους. Συγκίνηση, περηφάνια και υπόκλιση. Καλή ξεκούραση στον εκδρομέα λαό, και κυρίως στους τραυματίες και τους συλληφθέντες που ταλαιπωρήθηκαν περισσότερο.
Μαθαίνω από τους αλλόθρησκους ότι εχτές σε όλη την Αθήνα γινόταν πάλι μακελειό με τον ΠΑΟΚ στα μαγαζιά.
Έχει αρκετές μεγάλες ομάδες στη διοργάνωση και θέλω να πέσουμε με αυτές, δεν θέλω ευνοϊκές κληρώσεις και μαλακίες. Δεν μας χρειάζονται. Νομίζω ότι έφτασε η ώρα να συναντήσουμε την θρυλικότερη ομάδα του νησιού (αν και δεν είμαι οπαδός της) και να ξαναπαίξουμε με την πιο αλητεία ομάδα της Ιταλίας. Αλλά και να ξαναπάμε στην Κωνσταντινούπολη, με κανονική εκδρομή αυτή τη φορά και για να παίξουμε με ομάδα που έχει ανθρώπους και μάγκες για οπαδούς, και όχι ζώα και μουνάκια. Ένας όμιλος με Λίβερπουλ-Μπεσίκτας-Νάπολι θα ήταν ό,τι καλύτερο και αγωνιστικά και οπαδικά.
Και κάτι τελευταίο: ΜΠΑΤΣΟΙ ΓΑΜΙΕΣΤΕ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΧΩΡΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
Πάμε γερά από Κυριακή για το πρωτάθλημα του κώλου.
ΥΓ: Λιγόψυχε, μαζί σου δεν θα ασχοληθώ σήμερα, και οι τυφλοί είδαν. Είμαι εξάλλου από τους λίγους που σταθερά δεν πίστευαν ποτέ σε σένα ΟΥΤΕ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΑ.
