Το ματς το είδα σε τούρκικο καφενείο, μαζί με άλλους δύο δικούς μας και πέντε, έξι μεσήλικες τούρκους. Μπαίνω μέσα και βλέπω πορτραίτο του Κεμάλ απέναντι από την είσοδο και σφίγγομαι. Ο άλλος με λέει θα είμαστε κυριλέ, το έψαξε καλά το μέρος. Αρχίζει το ματς και μαζεύονται στα δίπλα τραπέζια κι άλλοι τέσσερις-πέντε. Λέω άμα γίνει τίποτα αρπάζουμε καρέκλες. Ένας μπάρμπας δίπλα μου χτυπούσε το χέρι στο τραπέζι όταν χάνανε ευκαιρία. Τελικά όλα καλά. Πέσαμε σε ευγενικούς και σερβίρανε και μπύρες.
Στο γκολ παίζει να ακουστήκαμε και καμμιά δεκαριά χιλιόμετρα μακρυά. ΓΚΟΟΟΟΛ! Συνέχεια με άλλες μπύρες σε άλλη περιοχή και όνειρα για ταξίδια. Μεγάλες στιγμές μας χαρίζεις ρε ΠΑΟΚ.
ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΤΡΑΒΗΧΤΗΚΑΝ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ ΠΟΥ ΚΑΝΑΝΕ. ΜΟΝΟ ΠΑΟΚ ΑΚΟΥΓΟΤΑΝΕ.ΥΓ: Οι μπάτσοι τον παίρνουν διεθνώς, πόσο δε μάλλον στην τουρκία.
