http://www.exedrasports.gr/default.aspx?pid=78&cid=92&aid=57513Το πρότυπο της «προστασίας» δεν χάνει ποτέ
16/03/10 | 2 Σχόλια
Οποιος συμβεί να περπατά πάνω σε τεντωμένο σχοινί, δεν είναι ανάγκη να έλθει απ' έξω η βίαιη κίνηση για να τον κάνει να πέσει κάτω. Μπορεί να αρκεί ακόμη και ένα άγγιγμα, στοχευμένο και μελετημένο, την κρίσιμη στιγμή. Το ελληνικό πρωτάθλημα, αυτή την Κυριακή, βρισκόταν ακριβώς σε μια τέτοια καμπή λεπτής ισορροπίας.
Ο ΠΑΟΚ ανατράπηκε με ένα «όσο χρειαζόταν», τόσο δα, σκούντημα. Εφτανε. Το ελληνικό πρωτάθλημα τελείωσε. Του χρόνου πάλι. Είναι το «ταλέντο» του διαιτητή. Αυτός ο διαιτητής «έπαιξε» προ καιρού, στο ίδιο γήπεδο, Αρης - Παναθηναϊκός. Η όλη πολιτεία του στο ματς ήταν «παίξτε και μη φοβάστε τίποτα, εγώ είμαι εδώ».
Τώρα, Αρης - ΠΑΟΚ. Και πάλι, η πολιτεία του ήταν η ολόιδια. Μόνο οι εκάστοτε αποδέκτες διαφέρουν. Τότε, το «εγώ είμαι εδώ» το έλεγε με τον τρόπο του στους φιλοξενούμενους. Αυτή τη φορά, το έλεγε στους γηπεδούχους. Οι παίκτες καταλαβαίνουν. Και το ένα και το άλλο.
Για την ακρίβεια, οι παίκτες είναι οι πρώτοι που καταλαβαίνουν. Από τα «πρώτα δέκα-δεκαπέντε λεπτά», που έλεγε κάποτε και ο Στέλιος Μανωλάς. Τι κατάλαβαν οι παίκτες του ΠΑΟΚ από τον διαιτητή προχθές, οι πρώτοι που ξέρουν να μας το πουν είναι οι παίκτες... του Αρη. Διότι το είχαν καταλάβει, στο προηγούμενο ματς, και εκείνοι. Και το αντιμετώπισαν τότε, οφείλει κανείς να αναγνωρίσει, οι Αρειανοί πολύ καλύτερα από τους συναδέλφους τους, του ΠΑΟΚ, τώρα.
Αλλά, οφείλει κανείς να αναγνωρίσει επίσης, σε πιο «ελαφρύ» (με κριτήριο το διακύβευμα) ματς. Αρης - Παναθηναϊκός, δεν παιζόταν κάτι. Τουλάχιστον όχι κάτι το πολύ ιδιαίτερο, για τον Αρη. Αρης - ΠΑΟΚ, για τον ΠΑΟΚ η ιδέα ήταν ότι παιζόταν, ύστερα από 25 χρόνια, ξανά ένα πρωτάθλημα. Οταν «κατάλαβαν» και οι μεν και οι δε λοιπόν, π.χ. όταν κατάλαβε ο Ναφτί πώς «τον παίρνει» να παίζει και ο Πάμπλο Γκαρσία πώς «δεν τον παίρνει» να παίζει, τότε δεν είναι παράξενο ότι ο Ναφτί πήρε φαλάγγι τον Γκαρσία. Μια πραγματικότητα που εν συνεχεία, ξεκινώντας από τον άξονα, απλώθηκε απ' άκρου εις άκρον του αγωνιστικού χώρου.
Ο ΠΑΟΚ είναι «παιζόμενο» εάν διαθέτει την ομάδα για να έπαιρνε τον τίτλο, ακόμη και στις ιδανικές γι' αυτόν συνθήκες. Το σίγουρο είναι ότι έδειξε την ομάδα να τον διεκδικήσει, εφόσον... της βγήκε που της βγήκε, πέραν πάσης προσδοκίας, στον δρόμο. Σίγουρο είναι, πολύ περισσότερο, ότι ο ΠΑΟΚ δεν διαθέτει την ομάδα που «θα υπερνικά τους διαιτητές». Αυτό το εύρημα, το είπαν κατά καιρούς πολλοί. Από τον Ντέμη έως τον Βγενόπουλο. Το αναπαρήγαγαν ακόμη περισσότεροι. Να φτιάξουμε ομάδα που θα νικά και τη διαιτησία. Κάνει καλό γκελ. Επί της ουσίας, όμως, είναι φληνάφημα. Κολοκύθια με τη ρίγανη.
Οι αποστάσεις, στον δεδομένο ανταγωνισμό, είναι κοντινές για να μην παίζουν ρόλο τα «όσο χρειάζεται» σκουντήματα και οι αγκωνιές. Η Ολιμπίκ Λιόν «βρήκε» και έβγαλε νοκ άουτ τη Ρεάλ Μαδρίτης, στο Τσάμπιονς Λιγκ. Συνέβη, επειδή στα 180 λεπτά η διαιτησία ήταν 50-50. Ενα 60-40 θα ήταν υπεραρκετό, για να μη συμβεί. Και δεν θα το συζητούσε και κανείς, που λέει ο λόγος, μετά. Οσο δεν συζήτησε κανείς, πριν από δέκα μέρες στο ισπανικό πρωτάθλημα, το Ρεάλ - Σεβίλλη 3-2, από 0-2. Ναι, υπερθέαμα. Αλλά και τελευταίο ημίωρο, από το 0-2 έως το 3-2, κανονικά... Χριστιανοί με λιοντάρια.
Το σώμα των διαιτητών μοιάζει με την αγέλη των αγριμιών που, από ένστικτο επιβίωσης, οσφραίνονται πού είναι το αίμα για να ακολουθήσουν την ανατριχιαστική μυρωδιά και να τραφούν. Απλώς, οι διαιτητές δεν μυρίζουν αίμα. Εχουν ζωτική ανάγκη να μυρίζουν ισχύ. Να ξέρουν τους όρους και να ακολουθούν. Κοπάδι. Μίλησε, από την πρώτη στιγμή, ο Πλατινί επικριτικά για την «πολιτική αγορών» του Φλορεντίνο Πέρεθ; Αρα, δεν αβαντάρουμε Ρεάλ, τελεία. Ράβδος στη γωνία, ίσον βροχή. Εάν ο Γάλλος εμφανιζόταν δημοσίως να χαριεντίζεται με τον πρόεδρο Πέρεθ; Πάλι ράβδος! Παίζουμε Ρεάλ.
Τα θέλουν όλα οι διαιτητές, μέσα στο μυαλό, πολύ συγκεκριμένα. Να μην ψάχνονται, στην ανασφάλεια. Ο Νικόλας Πατέρας, όχι απλώς δεν το κρύβει αλλά έχτισε στην πορεία και προσωπικό προφίλ με το να επικοινωνεί πόσο κόπο και πόσο χρόνο έβαλε για να είναι πειστική στο περιβάλλον του ποδοσφαίρου η οσμή της μετατόπισης της ισχύος. Στο σημερινό ρόστερ του Παναθηναϊκού υπάρχουν αρκετοί ποδοσφαιριστές που ξέρουν από πρώτο χέρι, διότι το έχουν υποστεί... στην προηγούμενη ζωή τους, τι σημαίνει «όσο χρειάζεται». Αυτοί, πρωτίστως, κατανοούν. Γιατί νιώθει έτσι όπως νιώθει σήμερα, ο ποδοσφαιριστής του ΠΑΟΚ.
Είναι, ωραία ή άσχημη, η αποτελεσματική πολιτική. Πώς νίκησε, φέτος, ο ΠΑΟΚ στο Καραϊσκάκη; Εγινε, εν μια νυκτί, winner από loser ο Φερνάντο Σάντος; Αφησαν την πάγια γκρίνια πίσω στη Θεσσαλονίκη; Εφτιαξαν... υπερομάδα; Ή απλώς για μια φορά η διαιτησία τους έδωσε, α λα Λιόν στο «Μπερναμπέου», ένα 50-50; Πώς, από «χεσμένοι» όλα αυτά τα χρόνια, φέτος ξεφύτρωσαν ξαφνικά στη σέντρα του Φαλήρου τόσοι διαιτητές με σθένος και... κατέστρεψαν την ετήσια εντός έδρας στατιστική του Ολυμπιακού;
Μακριά από συμψηφισμούς, εξισώσεις, τσουβαλιάσματα που ανήκουν στην ανωτέρα μπακαλική, εκείνο που ωστόσο πραγματικά δεν αλλάζει είναι η κρατούσα αντίληψη. Το πρότυπο παραμένει, στον χρόνο, σταθερό και απαράλλακτο. Η προστασία της ομάδας! Οποιος «προστατεύει», είναι πρακτικά αδύνατον να αποτύχει. Εξ ου, εκ του κρατούντος προτύπου δηλαδή, και η συγγνώμη, παραλογισμός αν το επεξεργαστεί νηφάλιος κανείς, του Θοδωρή Ζαγοράκη («δεν σας προστάτευσα») στους ποδοσφαιριστές του ΠΑΟΚ...
