σε μια πόλη της κλασικής αρχαιότητας, ίσως απο τις πιο παρεξηγημένες, οι ρουφιάνοι είχαν ειδική μεταχείριση με όλες τις τιμές που τους άρμοζαν. Η ρουφιανιά στον συν-πολίτη σου θεωρούταν απ τα χειρότερα εγκλήματα, ενδεχομένως και απο φόνο δούλου. Τους ρουφιάνους τους περιέφεραν στους δρόμους της πόλης για να τους χλευάσουν και να τους φτύσουν όλοι οι κάτοικοι, άνδρες, γυναίκες, παιδιά, γέροι, γριές ακόμα και οικιακοί δούλοι. Ανάμεσά τους τις περισσότερες φορές και οι ίδιοι οι συγγενείς τους, οι γυναίκες τους, τα παιδιά τους. Έχαναν κάθε ιδιότητα που είχαν αποκτήσει μένοντας σε αυτή τη πόλη και εξορίζονταν με τις κλωτσιές απο αυτή. Καταφύγιό τους συνήθως ήταν ο μισητός εχθρός της Αθήνας όπου συνέχιζαν το καταδοτικό τους έργο με όσες πληροφορίες μπορούσαν να προσφέρουν. Δε τους σκότωναν γιατί θεωρούσαν πως σκοτώνοντας ρουφιάνο μικραίνεις.
---
εύχομαι κάποτε η ιστορία να επαναληφθεί.... τι ειρωνεία το ίδιο καταφύγιο θα βρούνε και παλι...