Κάποτε στον κόσμο....
Μια φορά κι έναν καιρό, κάπου στο πρώτο τέταρτο του 20ου αιώνα γεννήθηκε ένα όμορφο παιδάκι.Οι γονείς αυτού του παιδιού, ήταν ΕΛΛΗΝΕΣ της Κωνσταντινούπολης οι οποίοι είχαν επιστρέψει στην γη των προγόνων τους μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών Ελλάδας-Τουρκίας το 1922.Το παιδάκι το ονόμασαν με τέτοιο τρόπο που να συνδύαζε την Ελληνική του καταγωγή με τον τόπο από τον οποίο προήλθαν οι γονείς του.Στην πόλη που κατοικούσαν προυπήρχαν λαοί διαφόρων εθνικοτήτων (Εβραίοι,Αρμένιοι, Τούρκοι κτλ) και αυτό είχε ως αποτέλεσμα το παιδάκι των Ελλήνων της Πόλης να συναναστρέφεται με παιδάκια διαφορετικών εθνικοτήτων και κουλτούρας.Στην πορεία των χρόνων, το παιδάκι μεγάλωσε, έγινε όμορφο,πολέμησε για την ελευθερία της πατρίδας του την ώρα που τα άλλα παιδάκια χαίρονταν την νιότη τους.Πολλοί φίλοι του παιδιού της ιστορίας μας, είχαν την ατυχία να θανατωθούν από τους ξένους κατακτητές όχι στον πεδίο των μαχών,αλλά μετά από προδοσίες στον εχθρό από τους φίλους των ξένων παιδιών της πόλης οι οποίοι όπως είπαμε πριν απολάμβαναν τα νιάτα τους.Χρόνια με τα χρόνια, ο ήρωας της ιστορίας μας έκανε χιλιάδες φίλους μέσα στην χώρα, αφού η προσωπικότητά του συνδύαζε χαρακτηριστικά που πολλοί άνθρωποι θαύμαζαν.Χαρακτηριστικά όπως η ντομπροσύνη και ο συνεχής αγώνας παρά τις συνέχομενες αντιξοότητες.Τα στοιχεία αυτά του χαρακτήρα ήταν έμφυτα από την γέννηση του και δυνάμωσαν χρόνο με τον χρόνο μέσα από τον καθημερινό αγώνα για επιβίωση.
Κάποια στιγμή, ο ήρωας μας, αποφάσισε να χτίσει ένα μεγαλύτερο σπίτι από αυτό που ήδη ζούσε, γιατί είχε κάνει πια τόσους χιλιάδες φίλους που ήταν δύσκολο να τους φιλοξενήσει πλέον στο πρώτο του σπίτι.Το εκπληκτικό της ιστορίας είναι οτι χιλιάδες φίλοι του ήρωα μας τον λάτρευαν τόσο πολύ,που και οι ίδιοι βοήθησαν στην κατασκευή του νέου σπιτιού.Στην διάρκεια των ετών,ο ήρωας μας, έκανε ακόμα περισσότερους φίλους με αποτέλεσμα να μεγαλώσει ακόμα περισσότερο το μέγεθος του σπιτιού του και επιπλέον, ήταν αυτός που είχε πλέον τους περισσότερους φίλους στην χώρα οι οποίοι σε κάθε κάλεσμα του,ανταποκρίνονταν για να τον βοηθήσουν.Παράλληλα,στο μεσοδιάστημα των χρόνων,τα άλλα παιδάκια στην αρχή της ιστορίας μας τα οποία είχαν μεγαλώσει πια, δεν είχαν τόσους πολλούς φιλούς όσους είχε ο ΈΛΛΗΝΑΣ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ.Γι αυτό το λόγο,πολλές φορές τον ζήλευαν και τον φθονούσαν, γιατί ήταν πιο αγαπητός από αυτούς.Διέδιδαν και ψεύτικες ιστορίες ακόμα για να βλάψουν την δημοτικότητά του νομίζοντας οτι έτσι θα έκαναν περισσότερους φίλους αυτοί.Η ΜΟΝΗ ΤΟΥΣ ΕΝΝΟΙΑ ΗΤΑΝ ΤΟ ΠΩΣ ΘΑ ΒΛΑΨΟΥΝ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΕΛΛΗΝΑ ΠΑΡΑ ΤΟ ΠΩΣ ΘΑ ΜΕΓΑΛΟΥΡΓΟΥΣΑΝ ΟΙ ΙΔΙΟΙ, ΣΕ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΜΕ ΑΥΤΟΝ ΚΑΙ ΤΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΦΙΛΟΥΣ ΤΟΥ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΤΟΥΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΑΣΧΟΛΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ.Κάποια στιγμή,ο ήρωας της ιστορίας μας αρρώστησε βαριά.Υπήρχαν στιγμές που οι γιατροί που τον παρακολουθούσαν πίστευαν πως ήρθε η ώρα να αφήσει τον κόσμο.Αλλά,αυτός πάλευε με νύχια και με δόντια για να κρατηθεί στην ζωή με μόνο εφόδιο την αγάπη και την υποστήριξη των φίλων του.Μετά από χρόνια βαριάς αρρώστιας, βρέθηκε ένας πολύ καλός γιατρός, ένα αληθινό παλικάρι,που ενάντια στις προβλέψεις,ξεκίνησε τον τεράστιο αγώνα για την διάσωση του ασθενή, πάλι με μόνη βοήθεια από τους χιλιάδες φίλους αυτού του Έλληνα.Ο φθόνος όμως και η ζήλια των άλλων συνέχιζαν να υπάρχουν, γιατί σε αυτό είχαν μάθει τόσα χρόνια και σε αυτό έλπιζαν για να βγουν από την μιζέρια και την μικρότητά τους.Το κακό γι'αυτούς είναι ότι ο γιατρός με τα εκατομμύρια των φίλων του ασθενή, δε θα σταματήσουν μέχρι να γίνει ο μεγάλος αυτός Έλληνας της Κωνσταντινούπολης ξανά υγιής, θα αποκτήσει ξανά την χαμένη του προσωπικότητα και θα συνεχίσει να κάνει νέους φίλους που να τον λατρέυουν.ΑΓΑΠΗ ΓΙ'ΑΥΤΟΝ Η ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ, ΟΧΙ ΜΙΣΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΛΑΙ ΠΟΤΕ ΕΒΡΑΙΟ ΓΕΙΤΟΝΑ......