Πολλοί αναφέρατε σε προηγούμενα post το τι απέδειξε η ομάδα στο σκαταϊσκάκη. Επιτρέψτε μου να σας πω πως η ομάδα φέτος δεν έχει να αποδείξει σε κανέναν αλλόθρησκο τίποτα. Του χρόνου θα τους αποδείξει ποιος είναι ο ΠΑΟΚ. Φέτος ο ΠΑΟΚ έχει το πιο δύσκολο έργο που μπορεί να έχει. ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟΥΣ ΟΠΑΔΟΥΣ ΤΟΥ.
Μετά τα περσινά, αλλά και όλα όσα ζήσαμε τα τελευταία χρόνια, η ομάδα πρέπει να αποδείξει στο λαό της πως είναι έτοιμη να τον κάνει υπερήφανο ξανά και να του πάρει πίσω τις τελευταίες αναστολές, που κρατάνε οι πιο προσγειωμένοι, από άμυνα για να μη ξαναζήσουν το πέσιμο κυρίως.
Το μεγάλο κέρδος από αγώνες σαν κι αυτούς με τις σερβιέτες είναι πως ο ΠΑΟΚ ακόμη και στην ήττα του καταφέρνει να ξαναδώσει ελπίδα στους οπαδούς του. Όχι σαν κι εμένα που δεν κρατάω πισινές εύκολα, αλλά σε πιο προσγειωμένα άτομα που κρατάνε τη μπάλα κάτω.
Αυτό που είδαμε λοιπόν σήμερα δεν ήταν σίγουρα ο ΠΑΟΚ που μπορεί να πάρει το πρωτάθλημα. Γιατί αποδείχθηκε για πολλοστή φορά πως έχουμε την καλύτερη ενδεκάδα στη χώρα, αλλά πολύ χαμηλού επιπέδου πάγκο, δυστυχώς. Επίσης από τη γριά ακόμη φάνηκε, αλλά σήμερα επιβεβαιώθηκε πως παίχτες σαν τον Κοντρέρας και κυρίως τον Μουσλίμοβιτς παρουσιάζουν σημάδια κόπωσης. Το γκολ το χάνει ο Ζλάταν επειδή κάνει αργό ξεπέταγμα.
Εδώ θα παίξει τεράστιο ρόλο η διαχείριση αυτού του υλικού που έχουμε από τον προπονητή. Δεν μπαίνω στο τρυπάκι να θεωρήσω βέβαιο πως θα κάνουμε μεταγραφές, γιατί όλα εξαρτώνται από το πόσα λεφτά θα χωθούν στην ΑΜΚ. Άρα μιλάμε για την ομάδα ως έχει.
Αυτή η ομάδα όμως απέδειξε σε όλους τους ΠΑΟΚτσήδες αναμφισβήτητα πως βαδίζει (ή μάλλον τρέχει) στο σωστό δρόμο για την κορυφή. Προτιμώ που χάσαμε ένα ματς στις λεπτομέρειες, όπου το πήγαμε εμείς επειδή έτσι το σχεδιάσαμε, παρά να φέρναμε Χ ηρωικά και με τύχη.
Ο ΠΑΟΚ προσπάθησε να πάει το ματς σε παιχνίδι 2-3 ευκαιριών από κάθε ομάδα και το κατάφερε απόλυτα. Εκεί πλέον μένει να δεις ποιος θα σκοράρει πρώτος. Και η επιστήμη σηκώνει ψηλά τα χέρια. Αντί να το βάλει ο Μπακαγιόκο ή ο Μουσλίμοβιτς το βάζει ένας ακόμη ήρωας της μιας μέρας εις βάρος μας. Το τσαρούχι του Πατσατζόγλου διώχνει τη μπάλα πριν τη γραμμή και ο τσολιάς στη συνέχεια σκοράρει κιόλας. Αυτός που θα τον έκανε αλλαγή στο 30 ο προπονητής του, γιατί οι δικοί μας του είχαν πάρει τα σώβρακα στο κέντρο.
Επίσης δείξαμε χαρακτήρα, γιατί για δεύτερο ντέρμπι το τρώμε στο τέλος του ημιχρόνου, στο χειρότερο δηλαδή σημείο και η ομάδα δεν διαλύθηκε και για τρίτο ντέρμπι χάνουμε έναν από τους καλύτερους παίχτες μας με τραυματισμό.
Πάνω απ' όλα όμως η ομάδα έδειξε τσαμπουκά. Δεν θυμάμαι εύκολα ομάδα μας να πουλάει τόση τρέλα εκεί μέσα και μάλιστα ΧΩΡΙΣ ΟΠΑΔΟΥΣ ΜΑΣ. Εκτός του ανεπανάληπτου Πάμπλο Γκαρσία που απέδειξε πως είναι ΠΑΟΚτσάκι από κούνια και οι υπόλοιποι, αν μη τι άλλο δεν μάσησαν τίποτα. Ούτε ο Ίβιτς, ούτε ο Βερόν, ούτε ο Αντόνιο, ούτε ο Κοντρέρας, ούτε ο Κονσεϊσάο, ούτε ο Μουσλίμοβιτς. Και αν για τους ξένους είναι αυτονόητο, όπως και για τον Χαλκιά, δεν είναι το ίδιο για τον Μαλεζά. Άσχετα με τα λάθη τους έπαιξαν σαν παίχτες του ΠΑΟΚ. Με ψυχή και πίστη στις δυνατότητές τους και χάσανε στις λεπτομέρειες.
Το επόμενο ματς είναι και το επόμενο μεγάλο στοίχημα που καλείται να κερδίσει η ομάδα. Το πως αντιδρά μετά από ήττες. Ευτυχώς δεν το είχαμε δει φέτος, αλλά να που ήρθε και αυτή η ώρα. Το κέρδος του ΠΑΟΚ και η οριστική του επαναφορά στον ιστορικό του προορισμό θα είναι να μη μετράει κανείς τη διαφορά από τους από κάτω, βάζελο και κούλα, αλλά μόνο τη διαφορά από την κορυφή. Ως το τέλος κι όπου βγάλει.
