Ο διάλογος του Ντερμπικατι (δεν ξέρω το όνομα του άγγλου παίκτη) με την μητέρα του χτες το βράδυ
- Έλα μαμά
-Έλα παιδί μου, τι κάνεις πως και με θυμήθηκες τέτοια ώρα; Ετοίμασα και τσάι, μακάρι να ήσουν εδώ παιδάκι μου να το πίναμε μαζί.
-Αστα αυτά ρε μαμά, ακουσέ με
-Τι έίναι παδί μου μήπως τραυματίστηκες;
-Όχι ρε μάνα. Εκείνος ο καλος ο άνθρωπος με το 5 στην πλάτη με λυπήθηκε. Άλλο είναι το θέμα
-Τι;
-Σήμερα παίξαμε με τον ΠΑΟΚ
-ααααα παιδί μου την θυμάμαι αυτήν την ομάδα είχε αποκλείσει την άρσεναλ
-Ναι ναι άκου όμως αυτό δεν ήταν γήπεδο, ήταν καζάνι, έβραζε από παντού. Κρατούσαν κάτι στα χέρια τους που έβγαζε φωτιά και δεν έβλεπες τίποτα, φωνή; χαμός πανικός λες και ήταν 40000 ινδιάνοι πόλεμος. φωνάζαν και ένα σύνθημα συνεχεια και το μόνο που κατάλαβα ότι έλεγε ήταν το κάθε ολυμπιακός...
-τστστσττστσ
-ναι ναι πάλι καλά που χάσαμε μόνο 1-0 τυχεροί είμαστε καλα που μας βοήθησε και ο διαιτητής στο δεύτερο ημίχρονο.
-Αντε ρε παιδί μου
-Αλλο να στα λέω αλλο να τα βλέπεις.Γι' αυτό τράβηξα μερικά βιντεάκια και φωτογραφίες για να τα δεις, απίστευτα έκανα και πολύ κοντινά πλάνα.Τώρα κατάλαβα γιατί η μαμά του ντιόγκο δεν τον άφησε να έρθει. Μαμά ΄θελω να έρθεις στην Ελλάδα να με προστατέψεις γιατί σε ένα μήνα θα ξαναπαίξουμε σ' αυτό το γήπεδο και θα είναι πιο δύσκολα τα πράγματα από ότι έλεγαν κάποιοι συμπαίκτες μου
-Ναι παιδί μου θα έρθω δεν θα σ'αφήσω μόνο σου
-Εγινε μαμά τα λέμε αύριο θα σου στείλω και τις φωτογραφίες και τα βίντεο
-Αντε γεια σου παιδί μου και να προσέχεις μείνε μακριά απο τέτοια γήπεδα
-γεια γεια....
http://paokland.blogspot.com/2009/02/hi-mom-hello-my-child-how-is-it-that.html 