Όταν στην ίδια σου τη πόλη δε νιώθουν φόβο, τι να κλάσει η επαρχία. Πέρσι σε έναν αγώνα του χανουμιού (δε θυμάμαι ποιον) ήμουν κοντά στη Καμάρα και σε μια φάση ακούω μια ιαχή, έναν ήχο δυνατό σαν να μπήκε γκολ σε γήπεδο και ανεβαίνοντας τη Μελενίκου ήμουν με 2-3 ΠΑΟΚτσάκια, τα καφέ εκεί τίγκα στα χανούμια. Ε κάτσαμε επίτηδες σε ένα από αυτά, μετά έβαλε κι άλλο γκολ η χάρτινη και κόντεψα να πάθω εγκεφαλικό με τις φωνές και το πόσοι ήταν. Έφυγαν κάτι μπινελίκια σε κάτι πιο παρορμητικούς εκεί, το θετικό της υπόθεσης είναι ότι ένα ολόκληρο μαγαζί κανένας δε τόλμησε να μας απαντήσει παρόλο που ήμασταν 4 άτομα. Το αρνητικό της υπόθεσης ότι ακους γκοοολ χωρίς φόβο από στόμα χανουμιού μέσα στη πόλη σου. Και μετά λέμε για επαρχίες. Ο λαός πρέπει να οργανωθεί και να στοχεύσει συγκεκριμένα σε αυτά τα μουνόπανα. Είδατε τι έγινε στην Κόρινθο, οι άλλοι ούτε άνοιξαν ακόμα καλά-καλά. Πογκρόμ. Γάμησα εγώ τις φιλίες επειδή είμαστε μικρή κοινωνία και όλοι γνωριζόμαστε. Φτύσιμο στη μάπα και δεν αφήνουμε να πέσει κάτω τίποτα.