Ακόμη και αν το περιμέναμε και το μελετούσαμε
και το αναπαρήγαγαν όλη τη βδομάδα, όλες οι φυλλάδες,
για το "4-6-0 ή το 5-5-0 ή το 10-0-0 τού Λίνεν"
και το... "παρκαριζμένο λεωφορείο" του
ακόμα κι αν ο μόνος που δεν την πήρε γραμμή τη δουλειά ήταν ο βλογιοκομμένος κόουτς μας,
αυτό που είδα από το χανουμάκι το Σάββατο
δεν το έχω ξαναδεί ποτές,
ούτε τη δεκαετία του '70, ούτε τού '80,
ούτε σε ΠΑΟΚ-Αιγάλεω ή ΠΑΟΚ-Πανσερραϊκός
που στοιχηματίζαμε πριν το ματς "ποιος θα είναι ο σκόρερ του... τέταρτου γκολ του ΠΑΟΚ".
Εκείνη την εποχή, ο μικρός αντίπαλος αντιμετώπιζε στωικά την ήττα στην Τούμπα
το σκορ κυμαινόταν μεταξύ "βαρέως" και "πανωλεθρίας", όμως
ο αντίπαλος προπονητής κρατούσε τα προσχήματα
απαλλάσοντας έστω και έναν ποδοσφαιριστή του από την υποχρέωση
να κινείται πάνω από τη γραμμή του κέντρου
και τελικώς να κινείται έστω και υποτυπωδώς ως επιθετικός.
Η αεκ του Σαββάτου ήταν πραγματική κούλα που έπαιζε γκομενοποδόσφαιρο,
το "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα" το ακούω βερεσέ
ενώ την ώρα που αυτογελοιοποιούταν στο α' ημίχρονο
έκανα την πρόβλεψη ότι θα συνεχίσει στο ίδιο τέμπο ακόμα κι αν δεχτεί γκολ.
Μόνο μετά την αποβολή τού LL υποχρεώθηκε να ανοιχτεί (λέμε, τώρα)
και τότε ο ΠΑΟΚ πλησίασε στην επίτευξη και δεύτερου γκολ.