Αρκετά ρεαλιστική ανάλυση για Κλαους...
Ενας ΠΑΟΚ, Λερναία Υδρα...
8/5/2011 10:34:47 μμ. Αυτό το άρθρο διαβάστηκε 204 φορές.
του Σωτήρη Μήλιου
Ομολογώ ότι ξόδεψα ώρες σκέψης για αυτά τα δύο παιδιά. Προβληματίστηκα. Τσακώθηκα. Αλλαξα γνώμη κάνα δυο - τρεις φορές. Γινόμουν όπου φυσάει ο άνεμος. Δεν έβγαλα άκρη. Αφού δεν μπορούσα να βρω εγώ την απάντηση, θα άφηνα να την βρούνε οι ίδοι. Ετσι κι αλλιώς δικό τους είναι το πρόβλημα.
Ομολογώ ότι τον συμπαθώ τον Κλάους. Τον γουστάρω κιόλας. Γουστάρω γιατί δεν είχε ποτέ του το προνόμιο να «περάσει» τον εαυτό του ως μεταγραφή. Το γεγονός ότι βγήκε από τις ακαδημίες ήταν περισσότερο μειονέκτημα, παρά πλεονέκτημα. Η πιο εύκολη επιλογή για να μείνει εκτός αποστολής ήταν «ο μικρός, που δεν μιλάει κιόλας». Δεν αδικώ κανέναν πρώην προπονητή του γι' αυτό. Ο μικρός έμαθε περίεργα τα... γράμματα. Το κακό είναι πως πρεσβεύει ένα άλλο, παλιό, ποδόσφαιρο. Δεν είναι σέντερ-φορ κορυφής, δεν το διδάχθηκε ποτέ, δεν ξέρει πως παίζεται. Δεν έχει το κορμί να το υποστηρίξει, δεν μπορεί να παίξει πλάτη, δεν μπορεί να «παγώνει» την μπάλα για να κερδίζουν οι πίσω του μέτρα, δεν μπορεί να κερδίζει ψηλές μπάλες. Κι όμως. Είναι ο πιο ψυχρός, ψύχραιμος και κυνικός παίκτης στο ρόστερ του ΠΑΟΚ μες το ορθογώνιο κουτί, την περιοχή. Αν το μοντέρνο ποδόσφαιρο παιζόταν ακόμα με δύο επιθετικούς, όπως παλιά, τότε ο Κλάους θα ήταν ταμάμ. Τώρα πρέπει να υποδυθεί κάτι που δεν είναι, με προσωπικό -τις περισσότερες φορές- κόστος. Δεν μπορεί να παίξει ούτε την θέση του Ιβιτς. Δεν «βλέπει» τόσο πολύ γήπεδο, δεν νιώθει βολικά στον χώρο του κέντρου, δεν έχει τα «τρεξίματα» για να υποστηρίξει την θέση του επιτελικού. Δεν μπορεί να παίξει ούτε πτέρυγα, ως πλάγιος. Δεν έχει έκρηξη, δεν έχει εύκολα το ένας εναντίον ενός, άσε που θα ήταν παράλογο να ντουμπλάρει αμυντικά, κυνηγώντας μπακ.
Αφού λοιπόν, ούτε το σύγχρονο ποδόσφαιρο, ούτε ο τρόπος ποδοσφαιρικής λειτουργίας του ΠΑΟΚ βοηθά τον Αθανασιάδη, αποφάσισε ο ίδιος να βοηθήσει τον εαυτό του. Πως; Με αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα. Με γκολ! Εχει το one touch, «καδράρει» εστία, «μυρίζεται» φάσεις, έχει το γκολ στο αίμα του, ρε αδερφέ. Αυτό δηλαδή που λείπει τόσο πολύ από τον ΠΑΟΚ και σχεδόν από όλες τις ελληνικές ομάδες. Μέχρι να μπορέσει να υποστηρίξει μία θέση, τα γκολ όπως αυτό απέναντι στον Παναθηναϊκό θα του αγοράζουν χρόνο συμμετοχής, θα τον βοηθήσουν να σκέφτεται και να αισθάνεται (όχι μόνο αυτόν αλλά και τον κόσμο) ως ο επόμενος σταρ που γεννάει ο ΠΑΟΚ.
Ο άλλος παίκτης που έκανε το μυαλό μου να... μουδιάζει από την σκέψη λέγεται Ναμπίλ Ελ Ζαρ. Λατρεύω την αλήτικη προσέγγιση των Βορειο-αφρικανών (μαροκινοί, αλγερινοί, τυνήσιοι) σε αυτό που λέγεται ποδόσφαιρο. Λατρεύω την έφεση τους στην... ποικιλία, στο απρόβλεπτο, στο κορδελάκι, στο μαγικό. Ετούτος εδώ όμως, δασκαλεμένος τα τελευταία χρόνια στο Λίβερπουλ, ήρθε στην Τούμπα και άρχισε να παίζει με στυλ... political correct. Ηρθε λιγάκι μπλαζέ, ήρθε λιγάκι ψηλωμένος, ήρθε λιγάκι χαλαρός, νομίζοντας ότι περπατώντας θα κάνει διαφορά στην Ελλάδα. Ολη την χρονιά δεν έβγαλε ούτε ένα χάι-λάιτ! Ενα γκολ, μία ασίστ, μία ξεχωριστή ντρίμπλα, κάτι για να θυμάσαι. Ολες του οι ενέργειες, ημιτελείς. Βουτηγμένες στο άγχος. Τον τελευταίο μήνα λύθηκε λιγάκι, αλλά πάλι ουσία δεν βρήκε.
Οτι λοιπόν δεν έκανε όλη την χρονιά, το έκανε σε ένα μισαωράκι απέναντι στον Παναθηναϊκό με ένα γκολ από αυτά που περίμεναν όλοι ότι θα έχει για ψωμοτύρι όταν ήρθε στην Ελλάδα (κούρσα στην κόντρα και άντε πιάστε με) και μία ασίστ πάρε-βάλε στην οποία ο Μουσλίμοβιτς αφού πέρασε και τον Τζόρβα ξέχασε το ρήμα «βάλε». Πραγματική «Ελ Ζαρ αποκάλυψις»!
Η ψυχρή λογική λέει ότι ο ΠΑΟΚ (σε ένα αγώνα κυριολεκτικά δίχως αύριο για αυτόν) κέρδισε τον Παναθηναϊκό με 2-1, έσβησε την διαφορά στην βαθμολογία, αλλά το σημαντικότερο. Κέρδισε δύο παίκτες που μέχρι χθες ήταν γεμάτοι ερωτηματικά. Σε κάτι τέτοιους μίνι-μαραθώνιους τέτοια κέρδη που βρίσκεις στον δρόμο, είναι παράγοντες που μπορεί να κάνουν την διαφορά στην τελική σούμα...
ΥΓ. Το ακριβώς αντίθετο με τον Κλάους είναι ο Ζλάταν. Μολονότι πιο μονοκόμματος, πιο κοφτός, είναι παραδόξως πιο συμβατός για το σύγχρονο ποδόσφαιρο. Βάζει πλάτη, βοηθά την ομάδα να παίρνει μέτρα, είναι καλύτερος στον αέρα, δεν φοβάται να παίξει ξύλο. Είναι σέντερ-φορ. Τι να το κάνεις όμως άμα δεν μπορείς να την βάλεις την ρημάδα μέσα; Αν ο Βόσνιος έκανε το 3-1 στις δύο κλασικές φάσεις τότε ο ΠΑΟΚ θα ανέπνεε καλύτερα. Γιατί; Διότι σε όλες τις ισοβαθμίες, αυτό που μετράει είναι τα μεταξύ τους αποτελέσματα στα πλέι-οφ. Αλλο το 2-1, άλλο το 3-1...
http://www.sday.gr/page.ashx?pid=2&aid=51319&catid=132