Βαρέθηκα σε κάθε στράβο ματς ν ακούω κατάρες για τους εν ενεργεία δικούς μας παίκτες κ επαινετικές τυμπανοκρουσίες για δανεικούς που όταν θα γυρίσουν θ ακούν τα τρις χειρότερα απ' αυτούς που παίζουν τώρα. Βαρέθηκα να κοιτάμε το δέντρο κ να μην κοιτάω το δάσος κ την αλήθεια που λέει οτι εκτός απο ΜΗ ΔΟΥΛΕΜΕΝΑ , αποσπασματικά κ μικρά σε χρονική διάρκεια διαστήματα όπου συνήθως λάμπει η ατομική ενέργεια του μοναδικού παίκτη δημιουργικά που βγάζει υγιεία (Βιερίνια) η ομάδα έχει γίνει κουραστική, σπαστική ακόμα κ για μας, ανοργασμική και μονότονη. Δεν προσπαθώ να ισοπεδώσω, αλλά η αλήθεια αυτή είναι. Όταν κανένας δε ζητάει μπάλα, όταν ο ταγαροτάγαρος σ. μπακ σου απλώνει με γεμίσματα πίσω απο το κέντρο σου, όταν βγαίνει σέντρα στην μικρή περιοχή κ στο μεγάλο κουτί είναι ένας , άντε 2 παίκτες σου, όταν ΠΟΤΕ ΜΑ ΠΟΤΕ ΕΔΩ ΚΑΙ ΧΡΟΟΟΟΟΟΟΟΝΙΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΣ ΠΑΙΚΤΗΣ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΤΟΥ ΚΟΥΤΙΟΥ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΤΑ ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΚΑΡΕ όταν οι αντίπαλοι αποκρούουν άτσαλα κ σε πανικό κ να την σπάσει δεξιά ή αριστερά, όταν τα μπακ που ανεβαίνουν, ενώ έχουν να πάρουν 30 μέτρα χώρο, στέκονται κ σεντράρουν, τότε πως στον πούτσο αυτή η ομάδα θα σκοράρει? Βρείτε εσεις κανέναν τρόπο