Να σφίξει και να παρασφίξει ο κλοιός γύρω από όλους τους!
Οι τυπάκοι πουλούσαν τρέλα και ντεμέκ-ερασιτεχνιλίκι,
αγάπη για τον ερασιτεχνικό αθλητισμό
και τ'@ρχίδια μου κουνιούνται.
Τον ίδιο καιρό που
έπαιζαν στα φάιναλ-φορ της αφρόκρεμας του αθλήματος με το φιλέ,
και παρέμεναν οπαδικά ζωντανοί (λέμε τώρα)
πλεύριζαν κόσμο και κοσμάκη,
επαγγελματίες και πάσης φύσεως επιχειρηματίες της Θεσσαλονίκης,
ανεξαρτήτως συλλογικής προτίμησης (εννοείται)
και τους έταζαν υπέρογκα τιμολόγια
σε αντάλλαγμα υποπολλαπλάσιων χορηγιών.
Μάθαινα για χορηγίες στον ερασιτέχνη γηρακλή ύψους (π.χ.) 3000 ευρώ
με παραστατικό δέκα χιλιάδων και απορούσα πώς ήταν δυνατόν
να κλείσει η λογιστική διαφορά.
Την ίδια απορία μπορεί να είχαν και όσοι ωφελήθηκαν από αυτήν την ιστορία
μπορεί, βεβαίως, και να μην την είχαν, πιστεύοντας ότι βρήκαν τη (γριά) κότα
που γεννοβολάει χρυσά αυγά.
Φυσικά, η απάντηση στο λογιστικό μυστήριο ήταν η απλούστερη δυνατή:
τα παραστατικά που εξέδιδε ο Γου-Σου-Γριά ήταν πλαστά.
Ο υπεράνω υποψίας αθλητικός σύλλογος εξέδιδε πλαστά τιμολόγια.
Η φάμπρικα που είχαν στήσει ξέπλυνε πολλά εκατομύρια ευρώ,
έτσι κάνω και εγώ πρωταθλητισμό, ρε μαλ@κα,
και φυσικά, τώρα, εάν το μαχαίρι φτάσει στο κόκκαλο,
ο διάολος θα πάρει πολλούς,
διοικητικούς, εξωδιοικητικούς, όλους,
ακόμα και τους αφελείς ή λιγότερο που καταχώρησαν στα βιβλία της εταιρείας τους
κάποιο από τα σημαδεμένα τιμολόγια της γριάς.
Ας πρόσεχαν!
Κι εσύ όμως, μη τσιμπιέσαι και μη κάνεις την παρθένα.
Αυτά μπορεί να έχουν συμβεί και σε καλύτερα σπίτια.
Και προ παντός, μην παίρνεις όρκο για κανέναν.