Ας απαντήσω εδώ γιατί είναι πιο σχετικό από το τόπικ του Μπάρλοου
21 χρονων , δεν εχω ζησει τιποτα απο αυτα που διαβαζω και ακουω απο αυτους που τα προλαβαν
μια μηχανη του χρονου για 2 ωρες για να δω πως ηταν η κερκιδα, η ομαδα- γενικα το κλιμα
Τι ακριβώς να περιγραφεί;
Το συναίσθημα του να είσαι η καλύτερη ομάδα στην Ευρώπη για δύο χρόνια και μία από τις 4-5 καλύτερες για άλλα δύο;
Ή του να παίζεις το ομορφότερο μπάσκετ από την εποχή της μεγάλης Γιουγκοπλάστικα;
Μήπως το ότι τραβιόταν κόσμος τότε μεσοβδόμαδα εξωτερικό, σαν να πρόκειται για ποδόσφαιρο;
Δε θα ξεχάσω ποτέ ένα ματς κάπου στα βαλκάνια πρέπει να ήταν, σεζόν 1991-΄92 νομίζω ή την επομένη τελοσπάντων, που τους έχουμε πατήσει και μπαίνουν μέσα δικοί μας στο τέλος να αρπάξουν φανέλες από τους παίκτες. Είναι ένας λοιπόν κλασσικός των χρόνων εκείνων με αφάνα ως τον κώλο και μέσα στα μούτρα με κενό ίσα-ίσα για να βλέπει (στάνταρ θα ήταν κυρίως ψαλίδα και λίγο μαλλί

) που πάει μπροστά στον ίβκοβιτς και σκύβει το κεφάλι, ο σέρβος ατάραχος σαν να πρόκειται για κάτι φυσιολογικό του το ακουμπάει όπως οι παπάδες όταν δίνουν την ευλογία τους, και μετά το ρεμάλι σηκώνει το κεφάλι και φεύγει, συνεχίζει να πάει να πανηγυρίσει με τους άλλους

Εκείνες τις ρημαδοβολές, βάλ'τις ρε Μπράνισλαβ γαμώ τη ζωή μας την καταραμένη
Άσε, μόνο μελαγχολία, κι έχει κι έναν καιρό εδώ σήμερα, γάμησέ τα...
Ακούς τους παλιούς για Κούδα, Σαράφη, Αποστολίδη, Φουντουκίδη, Δαμανάκη, Δημόπουλο και έχεις να λες ότι εγώ είδα Μπάνε, Μπάρλοου, Λέβινγκστον, Κόρφα, Σάβιτς, Μπέρυ, Πέτζα, μέχρι και Σταυρόπουλο, Ρεντζιά, Μπουντούρη, Γαλακτερό, μην το χοντρύνω και το πάω στον μεγάλο Μακαρά και τον Τσέκο τον αληταρά

ΜΠΑΣΚΕΤΑΡΑ ξέρεις τι πάει να πει; Θέαμα και λιώσιμο του αντιπάλου, δεν θυμάμαι ποτέ τον εαυτό μου να νιώθει τόσο σίγουρος για την ομάδα του. Ένας ΠΑΟΚ από τα πιο τρελά μας όνειρα, ΠΑΟΚ που ΓΑΜΟΥΣΕ ΚΙ ΕΔΕΡΝΕ.
Κι άλλοι παικταράδες ήρθαν μετά, πχ το μεγάλο μου κόλλημα ο Κορωνιός, αλλά ήταν αργά, άλλη εποχή.
Η δήλωση του φάνη χριστοδούλου σε ανύποπτο χρόνο τα λέει όλα, ότι όλοι στήνονταν και έστηναν τότε (εννοώντας και την ομάδα του τον πανιώνιο), όλοι ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΟΚ. Ας όψεται η συνάντηση των δυο υπεραπατεώνων σωκράτη και ξανθού εκείνα τα χρόνια.
Όσο για το παλέ, τι να πεις, η εικόνα από ένα οποιοδήποτε βίντεο μιλάει από μόνη της. Δυστυχώς με την Πυλαία ατυχήσαμε κατά τη γνώμη μου και όχι μόνο λόγω συγκυρίας, δε θα γίνει ποτέ αλεξάνδρειο.
Τα τελευταία ρομαντικά χρόνια νομίζω.