Author Topic: Αναμνήσεις μπασκετικές (παίκτες, ματς, σούτια, εκδρομές, κερκίδες),  (Read 28174 times)

0 Members and 1 Guest are viewing this topic.

Offline dask4

  • Global Moderator
  • Βασικός
  • *****
  • Posts: 8902
«Ôï... Happy Birthday êáé ôá ÷ñÞìáôá óôç Citibank!


ÔÏÕ ÃÉÙÑÃÏÕ ÊÏÕÂÁÑÇ

Ðñéí áðü ìåñéêÝò åâäïìÜäåò åß÷áìå öéëïîåíÞóåé óôç óôÞëç ôïí Ìáô Ìðïýëáñíô, ï ïðïßïò Ýêáíå Ýíá óýíôïìï ðÝñáóìá áðü ôïí ÐÁÏÊ ôç óåæüí 1994-95. ¼ðùò èá åß÷áôå äéáâÜóåé ï –ôüôå- îáíèïìÜëëçò öüñãïõïñíô (ãéáôß ðëÝïí äåí Ý÷åé êáé ðïëëÜ ìáëëéÜ óôï êåöÜëé ôïõ) åß÷å áíôéêáôáóôÞóåé ôïí Ôæåñüíô ÌïõóôÜö, ï ïðïßïò ðÞãå óôïí «äéêÝöáëï ôïõ âïññÜ» ùò ôï ìåãÜëï üíïìá ðïõ èá Ýêáíå ôç äéáöïñÜ åêåßíç ôç ÷ñïíéÜ, áíôéêáèéóôþíôáò ôïí... ëßãï –üðùò áðïäåß÷èçêå ôåëéêÜ- Ëåìüí ËÜìðëåú.

Ôá «×ñüíéá êáé ÆáìÜíéá» Ýøáîáí êáé âñÞêáí ôïí 44÷ñïíï (óÞìåñá) ðáëáßìá÷ï ìðáóêåôìðïëßóôá, ï ïðïßïò åß÷å ìåôáêïìßóåé óôçí Èåóóáëïíßêç ðñéí áðü 19 ÷ñüíéá ìå ôéò ðåñãáìçíÝò åíüò öüñãïõïñíô/óÝíôåñ ðïõ èá âïçèïýóå ôïí ÐÁÏÊ íá ðñùôáãùíéóôÞóåé åíôüò êáé åêôüò ôùí óõíüñùí. ¼ìùò ôé åß÷å óõìâåß ôüôå ìå áðïôÝëåóìá íá áðï÷ùñÞóåé ðñéí áðü ôá ×ñéóôïýãåííá åêåßíçò ôçò ÷ñïíéÜò; Ôï SentraGoal áíïßãåé ãéá Üëëç ìéá öïñÜ ôï ÷ñïíïíôïýëáðï ôçò éóôïñßáò êáé ìå ôç âïÞèåéá ôïõ ßäéïõ ôïõ ÌïõóôÜö ðïõ äÝ÷ôçêå íá ìéëÞóåé óôç óôÞëç áðü ôï Ìßôóåëâéë ôïõ ÌÝñéëáíô ðïõ êáôïéêåß ôá ôåëåõôáßá ÷ñüíéá, åðáíáöÝñåé óôï ðñïóêÞíéï åêåßíåò ôéò çìÝñåò...

Âñéóêüìáóôå ðåñßðïõ óôá ìÝóá Ïêôùâñßïõ ôïõ 1994. Ï Áìåñéêáíüò ðïõ óôåëÝ÷ùíå ôç öñïíô ëÜéí ôïõ ÐÁÏÊ ìáæß ìå ôïí Æüñáí ÓÜâéôò äåí Þôáí Üëëïò áðü ôïí Ëåìüí ËÜìðëåú, ï ïðïßïò åß÷å êåñäßóåé ôéò êáñäéÝò ôùí Èåóóáëïíéêéþí áðü ôïõò äéðëïýò ôåëéêïýò ôïõ Êüñáôò, üôáí êáé öïñïýóå ôç öáíÝëá ôçò ÓôåöáíÝë ÔñéÝóôå. Óôïí ÐÁÏÊ, ðÝñáóå êáé äåí áêïýìðçóå. Ôñßá ìáôò óôçí Á1 êáé Üëëá äýï óôá ðñïêñéìáôéêÜ ôïõ êõðÝëëïõ Ðñùôáèëçôñéþí (ó.ó. ôá äéðëÜ ìáôò ìå ôç ×Üðïåë Ôåë Áâßâ) ìå óõíïëéêü áðïëïãéóìü 27 ðüíôïé ìå 10/24 äßðïíôá, 7/16 âïëÝò êáé 32 ñéìðÜïõíô.

Ìå ôÝôïéá íïýìåñá Þôáí æÞôçìá ÷ñüíïõ ç áíôéêáôÜóôáóÞ ôïõ. Áí êáé óôç ìðáóêåôéêÞ åðéêáéñüôçôá êõñéáñ÷ïýóå ç îáöíéêÞ áðï÷þñçóç ôïõ Íßêïõ ÃêÜëç áðü ôïí Ðáíáèçíáúêü óôï ìáôò ìå ôïõò Áìðåëüêçðïõò, óôéò ôÜîåéò ôïõ ÐÁÏÊ åß÷áí ôïõò äéêïýò ôïõò ðñïâëçìáôéóìïýò. Ï ËÜìðëåú äåí Þèåëå íá öýãåé, áëëÜ ï ÓÜêïôá êáé ç äéïßêçóç ôçò ïìÜäáò áíáæçôïýóáí ôïí ðáßêôç ðïõ èá Ýðáéñíå ôç èÝóç ôïõ óôï ñüóôåñ! «¸÷åé âåëôéùèåß, áëëÜ äåí ìðïñåß íá ìáò âïçèÞóåé. Ç áíôéêáôÜóôáóÞ ôïõ åßíáé äåäïìÝíç. Äåí ãßíïíôáé èáýìáôá óÞìåñá» Ýëåãå ï «ÓÜëå» ï ïðïßïò åß÷å îå÷ùñßóåé ôÝóóåñá ïíüìáôá.


«ÁõôÞ ôç óôéãìÞ äåí ðáßæù êáèüëïõ ìðÜóêåô. Ïé ìÝñåò ìïõ ðÝñáóáí! (ÃÝëéá). Ðáñüëá áõôÜ èá Þèåëá ðïëý íá óõíáíôÞóù ðáëéïýò óõìðáßêôåò êáé íá èõìçèïýìå ôá ðáëéÜ»
Ðñþôïò óôü÷ïò Þôáí ï Ãêñåãê ¢íôåñóïí ôùí Íôéôñüéô Ðßóôïíò êáé áêïëïõèïýóå ï «ñïýê黫 ÌðñÜéáí Ãêñáíô, åðéëïãÞ ôùí ÓáêñáìÝíôï Êéíãêò óôï Íï8 åêåßíçò ôçò ÷ñïíéÜò. Óôá õð' üøéí Þôáí êáé ôï íïýìåñï 11 ôïõ íôñáöô, ï ÊÜñëïò Ñüôæåñò, üðùò åðßóçò ï óõã÷ùñåìÝíïò ÌðñÜéáí Ïõßëéáìò (ó.ó. ôïí âñÞêáí íåêñü óôç èÜëáóóá ôï 2002) ðïõ åß÷å «öôéÜîåé» ôï üíïìÜ ôïõ óôï ÍÂÁ êáé ôÝëïò ï ðïëõðåéñïò (êáé åðßóçò óõã÷ùñåìÝíïò åäþ êáé Ýíáí ÷ñüíï) ÏñëÜíôï Ãïýëñéôæ (ãíùóôüò áðü ôç äéåôÞ èçôåßá ôïõ óôïõò ËÝéêåñò ôùí ÌÜôæéê, ÔæáìðÜñ) ï ïðïßïò ìåôáêüìéóå ôåëéêÜ óôçí Éôáëßá.

ÐáñÜëëçëá óôïí ÐÁÏÊ ðÜëåõáí ãéá ôçí ïñéóôéêïðïßçóç ôçò ìåôáãñáöÞò ôïõ ÐñÝíôñáãê ÓôïãéÜêïâéôò áðü ôïí Åñõèñü ÁóôÝñá, ôïí ïðïßï êáé áíáêïßíùóáí ôåëéêÜ ôçí 21ç Ïêôùâñßïõ 1994. ÂÝâáéá ï ÓÜêïôá Þèåëå ôïí... Êßíç óôï ìáôò ìå ôç ÌáêÜìðé, áëëÜ ç ðëåõñÜ ôùí ÓÝñâùí ðåñßìåíå ôï «ÏÊ» áðü ôçí ôñÜðåæá ãéá ôá 100 åêáôïììýñéá äñ÷. (ó.ó. 400.000 äïëÜñéá ôüôå) ðñïêåéìÝíïõ íá äþóåé ôçí åëåõèÝñáò ôïõ. Ôçí ßäéá óôéãìÞ ïé ìåôáãñáöéêïß óôü÷ïé Üñ÷éóáí íá áðïìáêñýíïíôáé ëüãù ôùí õðÝñïãêùí áðáéôÞóåùí (800.000 äïëÜñéá ï Ãêñáíô, 750.000 ï Ñüôæåñò, ðåñéóóüôåñá áðü 1åê. äïëÜñéá ï Ãïýëñéôæ) ìå áðïôÝëåóìá íá áíáæçôçèïýí ðéï ïéêïíïìéêÝò ëýóåéò. Ï ¢íôåñóïí áðü ôçí Üëëç -áí êáé åß÷å óõìöùíÞóåé üðùò áíáöÝñïõí ôá ñåðïñôÜæ ôçò åðï÷Þò- ðáñÜôçóå ôïí ÐÁÏÊ óôá êñýá ôïõ ëïõôñïý, ìå áðïôÝëåóìá íá áíáæçôçèïýí ëýóåéò... áíÜãêçò!!

Ðñþôá Ýðñåðå íá ðáßîåé ôï ìáôò ìå ôïí Ðáíáèçíáúêü óôç ÃëõöÜäá óôç... ìåôÜ ÃêÜëç åðï÷Þ ãéá ôïõò «ðñÜóéíïõò», áí êáé åß÷áí ãßíåé Þäç ïé ðñþôåò åðáöÝò ìå ôïí Ôæåñüíô ÌïõóôÜö, ï ïðïßïò «êïõâáëïýóå» ôÝóóåñá ÷ñüíéá åìðåéñßáò óôï ÍÂÁ Ý÷ïíôáò åðéëåãåß óôï íïýìåñï 17 ôïõ íôñáöô ôï 1990. Ï «äéêÝöáëïò ôïõ âïññÜ» ãíþñéóå ôçí Þôôá áðü ôïí Ðáíáèçíáúêü óôç ÃëõöÜäá óôéò 22/10 áëëÜ ôçí áìÝóùò åðüìåíç ìÝñá Ýäéíå ôá ÷Ýñéá ìå ôïí Áìåñéêáíü öüñãïõïñíô/óÝíôåñ: «Åäþ ðïõ öôÜóáìå äåí åß÷áìå Üëëç åðéëïãÞ êáé ðñÝðåé íá óôçñßîïõìå ôïí ÌïõóôÜö» Ýëåãå ï ÓÜêïôá áöïý ôá ÷ñïíéêÜ ðåñéèþñéá åß÷áí óôåíÝøåé åðéêßíäõíá êáé ï ðáßêôçò Ýðñåðå íá äçëùèåß óôç Fiba.


«Åßìáé ðñåóâåõôÞò áèëçôéóìïý óôç Äçìïêñáôßá ôçò ÃêÜìðéá, óýìâïõëïò ôïõ ðñùôáèëÞìáôïò ìðÜóêåô óôç Íéãçñßá êáé áíôéðñüåäñïò óå Ýíáí ìç êåñäïóêïðéêü ïñãáíéóìü ãéá áíÜäï÷åò ïéêïãÝíåéåò. ¼ðïéïò èÝëåé ìðïñåß íá åðéóêåöôåß ôéò éóôïóåëßäåò ãéá íá ðÜñåé ìéá éäÝá áðü ôéò äñáóôçñéüôçôÝò ìïõ ôá ôåëåõôáßá ÷ñüíéá...»
Ôçí ÄåõôÝñá 24 Ïêôùâñßïõ 1994 ï Ôæåñüíô ÌïõóôÜö ðÜôçóå ôï ðüäé ôïõ óôï áåñïäñüìéï «Ìáêåäïíßá» êáé äÞëùíå ðùò «èÝëù íá âïçèÞóù ôïí ÐÁÏÊ íá ðÜñåé ôï ðñùôÜèëçìá. Ìïõ ìßëçóáí ãéá ôçí ïìÜäá êáé ôï åëëçíéêü ðñùôÜèëçìá ìå ôá êáëýôåñá ëüãéá ïé Åâåñò Ìðåñíò ôçò ÄÜöíçò êáé ï Ñüé ÔÜñðëåú. Å÷ù íá áðïäåßîù ðïëëÜ óå ðïëëïýò êáé äåí êñýâù üôé èÝëù íá êÜíù Ýíá êáëü üíïìá óôçí Åõñþðç ãéá íá åðéóôñÝøù óôï ÍÂÁ. ÂÝâáéá ÷ñåéÜæïìáé ëßãï ÷ñüíï ðñïóáñìïãÞò...» ¼ðùò áðïäåß÷èçêå åê ôùí õóôÝñùí, ï ÌïõóôÜö ü÷é ìüíï äåí ÷ñåéÜóôçêå ÷ñüíï, áëëÜ Ýìïéáæå Ýôïéìïò ãéá íá åíóùìáôùèåß óôï ñüóôåñ ôïõ ÐÁÏÊ. Ôçí áìÝóùò åðüìåíç çìÝñá ç äéïßêçóç ôçò ïìÜäáò äçëþíåé ôïõò ÓôïãéÜêïâéôò, ÌïõóôÜö óôç Fiba êáé áìöüôåñïé Þôáí Ýôïéìïé ãéá ôçí ðñþôç ôïõò åìöÜíéóç ìå ôç öáíÝëá ôçò ïìÜäáò óôï Ôåë Áâßâ.

ÐñÜãìáôé óôéò 27/10 ï ÌïõóôÜö ãåìßæåé ìå áéóéïäïîßá ôïõò ïðáäïýò ôïõ ÐÁÏÊ áöïý óôï ðñþôï ôïõ ìáôò åß÷å 19 ðüíôïõò (9/19 äßðïíôá, 1/4 âïëÝò) êáé 8 ñéìðÜïõíô ïäçãþíôáò (ìáæß ìå ôïí ÐñÝëåâéôò) ôïí «äéêÝöáëï» óôç íßêç åðß ôçò ÌáêÜìðé óôï «Ãéáíô ÅëéÜïõ» ìå 84-75. Ç åðéóôñïöÞ ôçò ïìÜäáò óôï «Ìáêåäïíßá» èýìéæå... êáôÜêôçóç åõñùðáúêïý êõðÝëëïõ, áöïý ïé ïðáäïß ôçò ïìÜäáò áðïèÝùóáí ôïõò ðáßêôåò êáé ðéï ðïëý ôïí Ôæåñüíô ÌïõóôÜö, ï ïðïßïò åß÷å êáé ôá ãåíÝèëéÜ ôïõ åêåßíç ôçí çìÝñá. Ï åðüìåíïò ìÞíáò Þôáí ïíåéñéêüò áöïý ï Áìåñéêáíüò ðñáãìáôïðïéïýóå ôç ìßá êáëÞ åìöÜíéóç ìåôÜ ôçí Üëëç ìå áðïêïñýöùìá ôï ìáôò óôç ÄÜöíç...

ÐÝôõ÷å 35 ðüíôïõò ìå 17/24 äßðïíôá, 1/1 âïëÞ, 14 ñéìðÜïõíô êáé 4 êëåøßìáôá, áëëÜ ìßá óýãêñïõóç ìå ôïí Ôæåö ÏõÝìðóôåñ Ýìåëëå íá ôïõ óôïé÷ßóåé ôç óõíÝ÷åéá ôçò êáñéÝñáò ôïõ óôïí ÐÁÏÊ. Áí êáé ðüíáãå äåí Ýäùóå óçìáóßá óôïí ôñáõìáôéóìü, Ýðáéîå êáíïíéêÜ óôï ðáé÷íßäé ìå ôç ËÜñéóá ðïõ áêïëïõèïýóå (13ð., 13ñéìð.) ìå áðïôÝëåóìá íá ðÜèåé õðïôñïðÞ. Êáé ðÜëé. Äåí ôï Ýâáëå êÜôù êáé ðáñÜ ôïõò ðüíïõò Ýäùóå ôï «ðáñþí» êáé óôï ðáé÷íßäé ìå ôç Ìðåíößêá (17ð., 9ñéìð.) ôï ïðïßï Þôáí êáé ôï ôåëåõôáßï ôïõ ìå ôç öáíÝëá ôïõ ÐÁÏÊ. Ôçí ðáñáìïíÞ ôïõ áãþíá ìå ôïí Ïëõìðéáêü óôï «ÁëåîÜíäñåéï» ï ÷åéñïýñãïò ïñèïðåäéêüò ôçò ïìÜäáò, Êþóôáò ÓáìáñÜò äéÝãíùóå «êÜêùóç ìçíßóêïõ» èÝôïíôáò ôïí ÌïõóôÜö åêôüò äñÜóçò ìÝ÷ñé êáé ôá ×ñéóôïýãåííá.


«¹ôáí äýóêïëï íá ðéóôÝøù ôï åðßðåäï öáíáôéóìïý ðïõ åðéêñáôïýóå óôçí Èåóóáëïíßêç. Ôüóï áðü ôïõò ïðáäïýò ôïõ ÐÁÏÊ, üóï êáé áðü áõôïýò ôïõ ¢ñç. Áí êáé Ýìåéíá ëßãï åßíáé êÜôé ðïõ óïõ ìÝíåé Ýíôïíá óôç ìíÞìç. ÈõìÜìáé ðïõ ìáò åß÷áí áðáãïñåýóåé íá ÷ñçóéìïðïéïýìå ôá áõôïêßíçôÜ ìáò üôáí ðçãáßíáìå óôï ãÞðåäï ãéá ôïõò áãþíåò, ãéá ëüãïõò áóöáëåßáò. Ìïéñáæüìáóôáí ôï ãÞðåäï ìå ôïí ¢ñç êáé äåí ìáò ôï åðÝôñåðáí ãéá áðïöõãÞ åðåéóïäßùí. ÅéëéêñéíÜ ðïôÝ ìïõ äåí ôï êáôÜëáâá áõôü».
¼ìùò Þôáí ôüóï óçìáíôéêÞ ç ðáñïõóßá ôïõ óôïí «äéêÝöáëï ôïõ âïññÜ» ðïõ áðïöÜóéóáí íá ôïí ðåñéìÝíïõí ìÝ÷ñé íá åðéóôñÝøåé. Öåõ... Ï ÌïõóôÜö ìåôÜâç óôéò ÇÐÁ ãéá èåñáðåßá, áëëÜ ôçí 21ç Äåêåìâñßïõ ï ïñèïðåäéêüò ðïõ ôïí åðÝâëåðå óôï ÌÝñéëáíô, ï ÓôÝöáí ×Üáò åíçìÝñùóå üôé Ýðáèå èñüìâùóç åíäïöëåâßïõ ìýïò êáé üôé Ýðñåðå íá ìåßíåé Üëëïõò äýï ìÞíåò (ðåñßðïõ) ìáêñéÜ áðü ôá ãÞðåäá. Áõôü Þôáí... Ï Áìåñéêáíüò ïëïêëçñùóå ôçí êáñéÝñá ôïõ óôïí ÐÁÏÊ ðïõ Ýðñåðå íá óõíå÷ßóåé ìå Ýíáí îÝíï óôçí Åõñþðç áðü ôç óôéãìÞ ðïõ äåí åß÷å äéêáßùìá áëëáãÞò: «Èá ôï îåðåñÜóù êáé èá åðéóôñÝøù íùñßôåñá. Åßíáé ëïãéêü íá ìå áíôéêáôáóôÞóïõí, áëëÜ åëðßæù íá ðñï÷ùñÞóåé ç ïìÜäá óôçí Åõñþðç êáé íá åðéóôñÝøù ãéá íá ôç âïçèÞóù...» Ìçí ôïí åßäáôå. Ï ÌïõóôÜö ïõäÝðïôå åðÝóôñåøå óôçí ÅëëÜäá ãéá íá ðáßîåé ìðÜóêåô, Ý÷ïíôáò íá èõìÜôáé ôïõò 18,7 ðüíôïõò êáé ôá 9,7 ñéìðÜïõíô êáôÜ ì.ï. óôï êýðåëëï Ðñùôáèëçôñéþí êáé ôïõò 20 ðüíôïõò ìå ôá 13,3 ñéìðÜïõíô óôçí Á1.

Áí êáé åß÷å óôü÷ï ôçí åðéóôñïöÞ ôïõ óôï ÍÂÁ, äåí ôá êáôÜöåñå ðïôÝ! Ïé åðüìåíåò ÷ñïíéÝò ôïí âñÞêáí óå Éóðáíßá (Áíäüñá ôï 1995, Ìðáñôóåëüíá ôç äéåôßá 1996-98), Ãáëëßá (Óôñáóìðïýñ ôï 1996, Ðáñß ôï 1998-99), Ðïëùíßá (Ðñüêïì), åíþ Ýêëåéóå ôçí êáñéÝñá ôïõ 2001 óôçí ôïõñêéêÞ ÁëôÜé. Ï ÌïõóôÜö ðÜíôùò ðñüëáâå íá áãùíéóôåß óå 179 ðáé÷íßäéá ôïõ ÍÂÁ ìå ôéò öáíÝëåò ôùí Íéêò êáé ôùí Óáíò Ý÷ïíôáò êáôÜ ì.ï. 4 ðüíôïõò (45% óôá äßðïíôá, 67% óôéò âïëÝò) êáé 2,5 ñéìðÜïõíô. Êáëýôåñç âñáäéÜ ôïõ óôçí Üëëç Üêñç ôïõ Áôëáíôéêïý ç äåýôåñç ìÝñá ôùí ×ñéóôïõãÝííùí ôïõ '91 'üôáí êáé óçìåßùóå 19 ðüíôïõò êáé 8 ñéìðÜïõíô óôç íßêç ôùí Óáíò åðé ôùí ÌáúÜìé ×éô ìå 132-104.

Ðïëëïß Ýëåãáí åêåßíç ôçí åðï÷Þ üôé áí äåí åß÷å ôñáõìáôéóôåß ç éóôïñßá èá åß÷å ãñáöôåß äéáöïñåôéêÜ óôïí ÐÁÏÊ åêåßíç ôç óåæüí. Ôé ëÝåé üìùò ï ßäéïò ãéá åêåßíåò ôéò çìÝñåò; Ðùò Ýæçóå Ýíáí ìÞíá óôçí Èåóóáëïíßêç; Áò äïýìå ëïéðüí ôéò ìáò åßðå ãéá ôï óýíôïìï ðÝñáóìÜ ôïõ áðü ôçí ÅëëÜäá, ôïí ÐÁÏÊ êáé ôï ðñùôÜèëçìá ôçò Á1.


«¼ôáí ðÞãá óôïí ÐÁÏÊ îå÷þñéóá áðü ôçí áñ÷Þ Ýíáí ðáßêôç. ÎÝñù ìðïñåß íá óïõ öáíåß åîùðñáãìáôéêü, áëëÜ ï ÐÝôæá ÓôïãéÜêïâéôò Þôáí ï áãáðçìÝíïò ìïõ ðáßêôçò. Áí êáé Þôáí ìüëéò 16 ÷ñïíþí ôïí åß÷á îå÷ùñßóåé. Êáé ôï ëÝù ìå ìåãÜëç åéëéêñßíåéá. ¹ôáí ìå äéáöïñÜ ï êáëýôåñïò ðáßêôçò óôçí çëéêßá ôïõ êáé Ýäåé÷íå üôé Ý÷åé üëá ôá öüíôá ãéá íá ãßíåé ìåãÜëïò ðáßêôçò. Äïýëåõå áêáôÜðáõóôá»
«¸ãéíá ï... Óôåñí ôïõ Street Basketball»

«ÁðïöÜóéóá íá óôáìáôÞóù ôï ìðÜóêåô ó÷åôéêÜ íùñßò ëüãù ôñáõìáôéóìþí. ÐñÝðåé íá Þìïõí 32 ÷ñïíþí ðåñßðïõ üôáí åðÝóôñåøá ïñéóôéêÜ êáé áìåôÜêëçôá óôéò ÇÐÁ üðïõ ýóôåñá áðü ìåñéêïýò ìÞíåò îåêïýñáóçò Üñ÷éóá íá âÜæù óå éó÷ý ôï ðëÜíï ìïõ. ¹èåëá íá äçìéïõñãÞóù ôç äéêÞ ìïõ ëßãêá óôï Street BasketBall êáé Ýðåéôá áðü áñêåôïýò ìÞíåò äïõëåéÜò êáé ó÷åäéáóìïý äçìéïýãçóá ôï SBA ôï 2001! ÄçëáäÞ ôï Street Basketball Association üðïõ åßìáé êáé ï áíôßóôïé÷ïò... Óôåñí ôïõ ÍÂÁ! (ÃÝëéá)» åßíáé ç ðñþôç óýóôáóç ãéá ôéò óçìåñéíÝò áó÷ïëßåò ôïõ óôçí Üëëç Üêñç ôïõ Áôëáíôéêïý.

¼ðùò ìáò åßðå ï 44÷ñïíïò ÌïõóôÜö «Ý÷ïõìå ôáîéäÝøåé óå üëåò ôéò Çðåßñïõò, åíþ ôï 2004 âñåèÞêáìå êáé óôç Ñüäï ãéá Ýíá ôïõñíïõÜ ðïõ äéïñãÜíùíå ìåãÜëç áèëçôéêÞ åôáéñåßá. Åðßóçò åßìáé ðñåóâåõôÞò áèëçôéóìïý óôç Äçìïêñáôßá ôçò ÃêÜìðéá, óýìâïõëïò ôïõ ðñùôáèëÞìáôïò ìðÜóêåô óôç Íéãçñßá êáé áíôéðñüåäñïò óå Ýíáí ìç êåñäïóêïðéêü ïñãáíéóìü ãéá áíÜäï÷åò ïéêïãÝíåéåò. ¼ðïéïò èÝëåé ìðïñåß íá åðéóêåöôåß ôéò éóôïóåëßäåò www.streetbasketballassociation.net êáé www.takechargeprogram.org ãéá íá ðÜñåé ìéá éäÝá áðü ôéò äñáóôçñéüôçôÝò ìïõ ôá ôåëåõôáßá ÷ñüíéá...»


«ÁðïöÜóéóá íá óôáìáôÞóù ôï ìðÜóêåô ó÷åôéêÜ íùñßò ëüãù ôñáõìáôéóìþí. ÐñÝðåé íá Þìïõí 32 ÷ñïíþí ðåñßðïõ üôáí åðÝóôñåøá ïñéóôéêÜ êáé áìåôÜêëçôá óôéò ÇÐÁ üðïõ ýóôåñá áðü ìåñéêïýò ìÞíåò îåêïýñáóçò Üñ÷éóá íá âÜæù óå éó÷ý ôï ðëÜíï ìïõ. ¹èåëá íá äçìéïõñãÞóù ôç äéêÞ ìïõ ëßãêá óôï Street BasketBall êáé Ýðåéôá áðü áñêåôïýò ìÞíåò äïõëåéÜò êáé ó÷åäéáóìïý äçìéïýãçóá ôï SBA ôï 2001!»
Ï åèåëïíôÞò ðñïðïíçôÞò êáé ï... Ëåí ÌðÜéáò!

«Óå ãåíéêÝò ãñáììÝò äåí ìðïñþ íá ðù üôé Ý÷ù åëåýèåñï ÷ñüíï. Áó÷ïëïýìáé ìå ðïëëÝò äñáóôçñéüôçôåò êáé ãåìßæù üóï ìðïñþ ðéï ðïéïôéêÜ ôéò þñåò ìïõ. Ìïõ áñÝóåé íá ðñïóöÝñù óôçí êïéíùíßá êáé ðñïóðáèþ êáèçìåñéíÜ íá êÜíù ôá ðÜíôá ãéá íá ôï êáôáöÝñù. Èá Ýëåãá üôé áõôü ìå åõ÷áñéóôåß ðåñéóóüôåñï áð' ïôéäÞðïôå Üëëï. ÖõóéêÜ åßìáé ðïëý åõôõ÷éóìÝíïò ðïõ Ý÷ù ôá ðáéäéÜ ìïõ, åíþ åßìáé êáé åèåëïíôÞò ðñïðïíçôÞò óôçí ïìÜäá ôïõ ìéêñüôåñïõ ãéïõ ìïõ». Óå áõôü ôï óçìåßï íá óçìåéùèåß üôé êÜðïéá óôéãìÞ ìåôÜ ôï ôÝëïò ôçò êáñéÝñáò ôïõ, åß÷å äçìéïõñãÞóåé êáé ìéá ïìÜäá ìå ôçí ïíïìáóßá «ÌðÜéáò» ðñïò ôéìÞí ôïõ áäéêï÷áìÝíïõ ìðáóêåôìðïëßóôá Ëåí ÌðÜéáò, ï ïðïßïò ðÞãå óôï ßäéï êïëÝãéï ìå ôïí ÌïõóôÜö.

Ãéá üóïõò äåí ãíùñßæïõí ï ÌðÜéáò Ý÷áóå ôç æùÞ ôïõ ýóôåñá áðü õðåñâïëéêÞ äüóç íáñêùôéêþí ïõóéþí, ìüëéò äýï ìÝñåò ìåôÜ ôçí åðéëïãÞ ôïõ óôï íïýìåñï 1 ôïõ íôñáöô ôï 1986 áðü ôïõò Ìðüóôïí ÓÝëôéêò...«ÁõôÞ ôç óôéãìÞ äåí ðáßæù êáèüëïõ ìðÜóêåô. Ïé ìÝñåò ìïõ ðÝñáóáí! (ÃÝëéá). Ðáñüëá áõôÜ èá Þèåëá ðïëý íá óõíáíôÞóù ðáëéïýò óõìðáßêôåò êáé íá èõìçèïýìå ôá ðáëéÜ» óõíÝ÷éóå ï ðáëáßìá÷ïò Áìåñéêáíüò, ï ïðïßïò Üñ÷éóå ìå ôç óåéñÜ ôïõ íá èõìÜôáé ôï óýíôïìï -ç áëÞèåéá åéíáé- ðÝñáóìÜ ôïõ áðü ôçí Èåóóáëïíßêç ãéá ëïãáñéáóìü ôïõ ÐÁÏÊ.


«Äåí ðñüêåéôáé íá îå÷Üóù ôç óôéãìÞ ðïõ åðéóôñÝøáìå áðü ôï Ôåë Áâßâ. Åß÷áìå êåñäßóåé ôçí ÌáêÜìðé êáé åãþ åß÷á êÜíåé Ýíá êáëü ðáé÷íßäé óôçí ðñþôç ìïõ åìöÜíéóç ìå ôçí ïìÜäá. ÌÜëéóôá ôç ìÝñá ðïõ ãõñßóáìå óôç Èåóóáëïíßêç åß÷á ôá ãåíÝèëéÜ ìïõ (ó.ó. Ýêëåéíå ôá 25 ôïõ ÷ñüíéá) êáé áíôßêñõóá óôï áåñïäñüìéï Ýíá óùñü ïðáäïýò ôïõ ÐÁÏÊ íá öùíÜæåé ôï üíïìÜ ìïõ êáé íá ìïõ Ý÷åé öÝñåé ìéá ôïýñôá!! ¹ôáí áðßóôåõôï!»
«Ç ôïýñôá óôï áåñïäñüìéï êáé ôï... ðïäïóöáéñéêü íôÝñìðé!»

«Äåí ðñüêåéôáé íá îå÷Üóù ôç óôéãìÞ ðïõ åðéóôñÝøáìå áðü ôï Ôåë Áâßâ. Åß÷áìå êåñäßóåé ôçí ÌáêÜìðé êáé åãþ åß÷á êÜíåé Ýíá êáëü ðáé÷íßäé óôçí ðñþôç ìïõ åìöÜíéóç ìå ôçí ïìÜäá. ÌÜëéóôá ôç ìÝñá ðïõ ãõñßóáìå óôç Èåóóáëïíßêç åß÷á ôá ãåíÝèëéÜ ìïõ (ó.ó. Ýêëåéíå ôá 25 ôïõ ÷ñüíéá) êáé áíôßêñõóá óôï áåñïäñüìéï Ýíá óùñü ïðáäïýò ôïõ ÐÁÏÊ íá öùíÜæåé ôï üíïìÜ ìïõ êáé íá ìïõ Ý÷åé öÝñåé ìéá ôïýñôá!! ¹ôáí áðßóôåõôï! ÁíáìöéóâÞôçôá Þôáí ôï ìåãáëýôåñï highlight óôçí åõñùðáúêÞ ìïõ êáñéÝñá, áöïý üëïé öþíáæáí ôï üíïìÜ ìïõ êáé ìïõ ôñáãïõäïýóáí ôï Happy Birthday! Äåí ôá óõíáíôÜò êáé êÜèå ìÝñá áõôÜ... ¹ôáí öïâåñïß!» ëÝåé ÷áñáêôçñéóôéêÜ, åíþ öÝñíåé óôï ìõáëü ôïõ êáé ôá ðïäïóöáéñéêÜ íôÝñìðé ìåôáîý ÐÁÏÊ-¢ñç. Ðùò êáé ãéáôß, ìáò ôá åîçãåß ï ßäéïò:

«¹ôáí äýóêïëï íá ðéóôÝøù ôï åðßðåäï öáíáôéóìïý ðïõ åðéêñáôïýóå óôçí Èåóóáëïíßêç. Ôüóï áðü ôïõò ïðáäïýò ôïõ ÐÁÏÊ, üóï êáé áðü áõôïýò ôïõ ¢ñç. Áí êáé Ýìåéíá ëßãï åßíáé êÜôé ðïõ óïõ ìÝíåé Ýíôïíá óôç ìíÞìç. ÈõìÜìáé ðïõ ìáò åß÷áí áðáãïñåýóåé íá ÷ñçóéìïðïéïýìå ôá áõôïêßíçôÜ ìáò üôáí ðçãáßíáìå óôï ãÞðåäï ãéá ôïõò áãþíåò, ãéá ëüãïõò áóöáëåßáò. Ìïéñáæüìáóôáí ôï ãÞðåäï ìå ôïí ¢ñç êáé äåí ìáò ôï åðÝôñåðáí ãéá áðïöõãÞ åðåéóïäßùí. ÅéëéêñéíÜ ðïôÝ ìïõ äåí ôï êáôÜëáâá áõôü».


«Äõóôõ÷þò ï ÐÁÏÊ äåí ìïõ Ýäùóå ó÷åäüí ôßðïôá. Ó÷åäüí ôóÜìðá Ýðáéîá üóï Ýðáéîá. Ðáñüëá áõôÜ ðñÝðåé íá õðÜñ÷ïõí áêüìá ëßãá ÷ñÞìáôá óôï ëïãáñéáóìü ìïõ óôç Citibank! Áí åßíáé íá ìïõ ôá äþóåôå (ÃÝëéá)»
ÌÝ÷ñé ðïõ... «êÜðïéïé óõìðáßêôåò ìïõ áðïöÜóéóáí íá ðÜíå óôï ãÞðåäï ãéá íá ðáñáêïëïõèÞóïõí ôï íôÝñìðé, áëëÜ åãþ ðñïôßìçóá íá ôï äù áðü ôçí ôçëåüñáóç ôïõ óðéôéïý ìïõ. ÊáôÜ ôç äéÜñêåéá ôïõ áãþíá Ýãéíáí åðåéóüäéá êáé Üñ÷éóáí íá âÜæïõí öùôéÜ óôï ãÞðåäï. ÐñáãìáôéêÜ Ýíéùóá ðïëý ÷áñïýìåíïò ðïõ Ýêáôóá óôï äéáìÝñéóìÜ ìïõ êáé áðü ôüôå äåí ñþôçóá ðïôÝ îáíÜ ãéá ôá ìÝôñá áóöáëåßáò (ÃÝëéá)»! Ãéá ôçí... éóôïñßá ôï ìáôò åß÷å äéåîá÷èåß óôï «ÊëåÜíèçò Âéêåëßäçò» (ó.ó. ôüôå... ×áñéëÜïõ) óôéò 9/12/1994 ìå ôïí ÐÁÏÊ íá êåñäßæåé ôïí ¢ñç ìå 4-0 (22', 57' Ôïõñóïõíßäçò, 61' Ëáãùíßäçò, 90' Ìðüôóéåê).

«ÐñÝðåé íá Ý÷ù ÷ñÞìáôá óôçí Citibank!»

ÎÝñïõìå, áêïýãåôáé êïõñáóôéêü. ¼ìùò åßíáé ç áëÞèåéá. ¼ðùò ïé ðåñéóóüôåñïé ðáßêôåò ðïõ Ý÷ïõí ðåñÜóåé áðü ôï ðñùôÜèëçìá ôçò Á1, Ýôóé êáé ï ÌïõóôÜö äåí Ýìåéíå éêáíïðïéçìÝíïò áðü ôç óôÜóç ôùí äéïéêïýíôùí ôçò ïìÜäáò üóïí áöïñÜ ôéò... ðëçñùìÝò ôïõ. Èá èõìÜóôå ôá üóá õðïóôÞñéîå ï Ìáô Ìðïýëáñíô ï ïðïßïò åß÷å öéëïîåíçèåß óôç óôÞëç ðñéí áðü ìåñéêÝò åâäïìÜäåò. ¢ëëùóôå Þôáí åêåßíïò ðïõ áíôéêáôÝóôçóå ôïí óçìåñéíü ìáò êáëåóìÝíï. ËÝôå íá õðÞñ÷å ôåñÜóôéá äéáöïñÜ; «Äõóôõ÷þò ï ÐÁÏÊ äåí ìïõ Ýäùóå ó÷åäüí ôßðïôá. Ó÷åäüí ôóÜìðá Ýðáéîá üóï Ýðáéîá. Ðáñüëá áõôÜ ðñÝðåé íá õðÜñ÷ïõí áêüìá ëßãá ÷ñÞìáôá óôï ëïãáñéáóìü ìïõ óôç Citibank! Áí åßíáé íá ìïõ ôá äþóåôå (ÃÝëéá)».


«Óå ãåíéêÝò ãñáììÝò äåí ìðïñþ íá ðù üôé Ý÷ù åëåýèåñï ÷ñüíï. Áó÷ïëïýìáé ìå ðïëëÝò äñáóôçñéüôçôåò êáé ãåìßæù üóï ìðïñþ ðéï ðïéïôéêÜ ôéò þñåò ìïõ. Ìïõ áñÝóåé íá ðñïóöÝñù óôçí êïéíùíßá êáé ðñïóðáèþ êáèçìåñéíÜ íá êÜíù ôá ðÜíôá ãéá íá ôï êáôáöÝñù. Èá Ýëåãá üôé áõôü ìå åõ÷áñéóôåß ðåñéóóüôåñï áð' ïôéäÞðïôå Üëëï. ÖõóéêÜ åßìáé ðïëý åõôõ÷éóìÝíïò ðïõ Ý÷ù ôá ðáéäéÜ ìïõ, åíþ åßìáé êáé åèåëïíôÞò ðñïðïíçôÞò óôçí ïìÜäá ôïõ ìéêñüôåñïõ ãéïõ ìïõ»
ÂÝâáéá äåí êñáôÜåé êáêßåò óå êáíÝíáí: «¸÷ïõí ðåñÜóåé ðïëëÜ ÷ñüíéá áðü ôüôå... ÌáêÜñé íá ìðïñÝóù íá Ýñèù óôçí ÅëëÜäá êÜðïéá óôéãìÞ óôï ìÝëëïí. ¼ðùò óïõ åßðá êáé ðñéí åðéóêÝöèçêá ôç Ñüäï ãéá äïõëåéÜ, áëëÜ èá Þèåëá íá Ýñèù ðéï... ÷áëáñüò. ÌáêÜñé íá ôá êáôáöÝñù ãéáôß èÝëù íá ìåëåôÞóù ôçí ðëïýóéá éóôïñßá ôçò ÷þñáò êáé íá ìÜèù ðåñéóóüôåñá ðñÜãìáôá ãéá ôçí êïõëôïýñá ôçò ÅëëÜäáò».

«Ìïõ Ý÷ïõí ëåßøåé ïé Åëëçíßäåò êáé ôá... ðáúäÜêéá!»

Ç áëÞèåéá åéíáé üôé ç ÅëëÜäá öçìßæåôáé ãéá ôï êáëü êáé... ÷ïñôáóôéêü ôçò öáãçôü! ¼óïé îÝíïé ôçí åðéóêÝðôïíôáé ãëýöïõí êáé ôá äÜ÷ôõëÜ ôïõò, ÷ùñßò íá áðïôåëåß åîáßñåóç ï Ôæåñüíô ÌïõóôÜö: «Óôç Èåóóáëïíßêç ìïõ Üñåóå íá âãáßíù ãéá íá ôñþù! (ÃÝëéá) Ç áëÞèåéá åéíáé üôé ìïõ Ý÷ïõí ëåßøåé ôá áñíßóéá ðáúäÜêéá. ¹ôáí ôï áãáðçìÝíï ìïõ öáãçôü» èõìÜôáé ï Áìåñéêáíüò, üðùò êáé ôéò âüëôåò ðïõ Ýêáíå óôá êëáìð ôçò ðüëçò: «Âãáßíáìå ìå ôïõò óõìðáßêôåò ìïõ êáé ÷ïñåýáìå óå êÜðïéá ìáãáæéÜ! Åß÷å ðëÜêá! Äõóôõ÷þò üìùò äåí êáôÜöåñá íá ãíùñßóù ðñïóùðéêÜ êÜðïéá ãõíáßêá. Ïìïëïãþ üìùò üôé ìïõ Ý÷ïõí ëåßøåé ïé Åëëçíßäåò. ÐñáãìáôéêÜ ðáíÝìïñöåò...»


«åìÝíá äåí ìðïñïýóå íá ìå óôáìáôÞóåé êáíåßò (ãÝëéá). ÅíôÜîåé áóôåéåýïìáé, áëëÜ ãåíéêÜ äåí åß÷á êáé éäéáßôåñá ðñïâëÞìáôá» áëëÜ äåí Ýêñõøå êáé ôïõò ìðåëÜäåò ðïõ åß÷å áðÝíáíôé óå Ýíáí êáé ìüíï ðáßêôç: «Ïõüëôåñ ÌðÝñé. ¹ôáí åêðëçêôéêüò. Ãéá ìÝíá ï ðéï äýóêïëïò ðáßêôçò ðïõ Ý÷ù áíôéìåôùðßóåé. Ìðïñïýóå íá âÜëåé êáëÜèé ìå ïðïéïíäÞðïôå ôñüðï êáé ðñáãìáôéêÜ äåí ìðïñïýóåò íá ôïí óôáìáôÞóåéò åýêïëá...»
ÅðéðëÝïí èÝëåé íá åðéóôñÝøåé óôçí ÅëëÜäá êáé ãéá Ýíáí áêüìç ëüãï: «Èá Þôáí üìïñöï íá äéïñãáíþíáìå åðßóêåøç óôçí ÅëëÜäá ìå ôéò Ïë Óôáñ ïìÜäåò ôïõ SBA. Íá ðáßæáìå ìåñéêÜ öéëéêÜ ìå ôéò åëëçíéêÝò ïìÜäåò. Ðéóôåýù üôé èá åß÷å åðéôõ÷ßá ìéá ôÝôïéá óêÝøç».

«Ï ÑåíôæéÜò, ï ÓÜâéôò êáé ï öïâåñüò 17÷ñïíïò»

Óôï ìéêñü äéÜóôçìá ðïõ áãùíßóôçêå óôïí ÐÁÏÊ âñÝèçêå ìå ðáßêôåò ðïõ óõíÜíôçóå ôüóï ùò óõìðáßêôåò üóï êáé ùò áíôßðáëïõò óôï éóðáíéêü ðñùôÜèëçìá: «ÈõìÜìáé Ýíôïíá ôïí ÑåíôæéÜ ìå ôïí ïðïßï ðáßîáìå ìáæß êáé óôçí Ìðáñôóåëüíá ôï 1998! Ðåñßåñãï, å; Åðßóçò ôïí Æüñáí ÓÜâéôò ìå ôïí ïðïßï Þìáóôáí áíôßðáëïé óôá ðáé÷íßäéá Ìðáñôóåëüíá-ÑåÜë óôçí Éóðáíßá. Êáé áõôü Þôáí ðïëý ùñáßï! ÅéäéêÜ áðü ôç óôéãìÞ ðïõ ôïí êÝñäéóá óôç óåéñÜ! (ÃÝëéá). Ç áëÞèåéá åéíáé üôé ðñïóðáèþ íá êñáôÞóù åðáöÞ, áëëÜ äåí åßíáé êáé ôüóï åýêïëï...» åíþ öÝñíåé óôïí ìõáëü ôïõ êáé Ýíáí ôáëáíôïý÷ï ðéôóéñéêÜ:

«¼ôáí ðÞãá óôïí ÐÁÏÊ îå÷þñéóá áðü ôçí áñ÷Þ Ýíáí ðáßêôç. ÎÝñù ìðïñåß íá óïõ öáíåß åîùðñáãìáôéêü, áëëÜ ï ÐÝôæá ÓôïãéÜêïâéôò Þôáí ï áãáðçìÝíïò ìïõ ðáßêôçò. Áí êáé Þôáí ìüëéò 17 ÷ñïíþí ôïí åß÷á îå÷ùñßóåé. Êáé ôï ëÝù ìå ìåãÜëç åéëéêñßíåéá. ¹ôáí ìå äéáöïñÜ ï êáëýôåñïò ðáßêôçò óôçí çëéêßá ôïõ êáé Ýäåé÷íå üôé Ý÷åé üëá ôá öüíôá ãéá íá ãßíåé ìåãÜëïò ðáßêôçò. Äïýëåõå áêáôÜðáõóôá. ÊÜèå ìÝñá êáé ðåñéóóüôåñï! ÐñáãìáôéêÜ Þôáí Ýíá ðáéäß ðïõ óå åíôõðùóßáæå áðü ôçí ðïéüôçôá ðïõ åß÷å, ðáñÜ ôï ýøïò ôïõ...»

«Ôïí ÌðÝñé äåí ìðïñïýóåò íá ôïí óôáìáôÞóåéò...»

Óôç óõíÝ÷åéá êáé èÝëïíôáò íá... åõëïãÞóåé ôá ãÝíéá ôïõ (Ýóôù ôï ìïõóôÜêé ôïõ) åßðå üôé «åìÝíá äåí ìðïñïýóå íá ìå óôáìáôÞóåé êáíåßò (ãÝëéá). ÅíôÜîåé áóôåéåýïìáé, áëëÜ ãåíéêÜ äåí åß÷á êáé éäéáßôåñá ðñïâëÞìáôá» áëëÜ äåí Ýêñõøå êáé ôïõò ìðåëÜäåò ðïõ åß÷å áðÝíáíôé óå Ýíáí êáé ìüíï ðáßêôç: «Ïõüëôåñ ÌðÝñé. ¹ôáí åêðëçêôéêüò. Ãéá ìÝíá ï ðéï äýóêïëïò ðáßêôçò ðïõ Ý÷ù áíôéìåôùðßóåé. Ìðïñïýóå íá âÜëåé êáëÜèé ìå ïðïéïíäÞðïôå ôñüðï êáé ðñáãìáôéêÜ äåí ìðïñïýóåò íá ôïí óôáìáôÞóåéò åýêïëá...»

Óôç óõíÝ÷åéá áðïêÜëõøå üôé «áêüìá êáé ôþñá åßìáé ößëïò ôïõ åõñùðáúêïý ìðÜóêåô. Ïìïëïãþ üôé õðïóôçñßæù èåñìÜ ôçí Ìðáñôóåëüíá êáé üðïôå ìðïñþ ðáñáêïëïõèþ ôá ðáé÷íßäéá ôçò. Áí êáé óå ãåíéêÝò ãñáììÝò âëÝðù ôá ìáôò ôçò Åõñùëßãêáò, ìÝ÷ñé áõôÜ óå ÅõñùìðÜóêåô, Ðáãêüóìéá ÐñùôáèëÞìáôá êáé Ïëõìðéáêïýò Áãþíåò. Êáé ïöåßëù íá ðù üôé ç ÅëëÜäá ôá Ý÷åé ðÜñåé ðåñßöçìá ôá ôåëåõôáßá ÷ñüíéá. ÐñïâëÝðù üôé èá ôá ðÜåé êáëÜ êáé óôçí åðüìåíç äéïñãÜíùóç...»


Offline dask4

  • Global Moderator
  • Βασικός
  • *****
  • Posts: 8902
Σας λένε τίποτα τα ονόματα... Λεμόν Λάμπλεϊ, Τζερόντ Μουστάφ και Ματ Μπούλαρντ; Ναι, είναι οι τρεις Αμερικανοί που είχαν κληθεί τη σεζόν 1994-95 να «γεμίσουν» τα παπούτσια του... Ουόλτερ Μπέρι ο οποίος είχε κάνει μια εκπληκτική σεζόν στον ΠΑΟΚ με αποκορύφωμα την κατάκτηση του κυπέλλου Κόρατς, αλλά την αμέσως επόμενη χρονιά είχε επιλέξει να είναι το πρώτο όνομα στη... μαρκίζα του Ηρακλή.

Εμείς θα ασχοληθούμε με τον τελευταίο που κλήθηκε να πάρει θέση στο ρόστερ του ΠΑΟΚ. Έναν ξανθομάλλη φόργουορντ με μπόι που άγγιζε (αλλά δεν έφτανε) τα 210 εκατοστά, ο οποίος είχε καλό σουτ από μέση και μακρινή απόσταση, αλλά όχι και τόσο καλό inside game. Άλλωστε γι' αυτήν την δουλειά υπήρχε ο Ζόραν Σάβιτς!


«Ο ταξιτζής, η απαγωγή και τα... αμελέτητα» (vds)
«Η αποζημίωση, οι μπουνιές και η... τσιγαρίλα!»
«Καλύτερα να βλέπαμε τον Ματσόν με... στρινγκ!»
«Ο καλός Σούλης, ο κακός Άρτζι και ο πατατάκιας!»
«Εφιάλτες μου ο Ρίβερς και ο... Ιωαννίδης!» (vds)
«Θα είμαι για μια ζωή ευγνώμων στην ΑΕΚ!» (vds)
«Ο Ίβκοβιτς με είχε βάλει στο... μάτι!» (vds)
«Η Ελλάδα έχει τον Σπανούλη. Τι άλλο να πούμε;»
«Έκανα μαλ...ία που έφυγα από τον Πανιώνιο!»
«Λάτρεψα την Ελλάδα, εκτός από τον Μάλκοβιτς!»
«Κανείς παράγοντας σαν τους Γιαννακόπουλους!»
Τα μπουζούκια και ο... αμετάπειστος Διαμαντίδης
«Σκάουτινγκ σε Φασούλα και μπουγάτσα με κρέμα!»
«Ήθελα να γίνω ο Αμερικανός... Γκάλης» (vds)
Ο Μπόζα, τα περιττά κιλά και η απορία του Ντομινίκ
«Έψαχνα... μαύρες γάτες για την προπόνηση!»
«Ο Πεδουλάκης κόουτς στον ΠΑΟ; Get outta here!»
Ομως ήταν ένας παίκτης που πήγαινε στη Θεσσαλονίκη με τις περγαμηνές του ΝΒΑ και το παράσημο του πρωταθλητή με τους Χιούστον Ρόκετς έχοντας συμπαίκτη τον τεράστιο Χακίμ Ολάζουον, όπως και τους Θορπ, Χόρι, Κασέλ, Μάξγουελ, Σμιθ. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Αρχικά εκείνος που πήρε θέση στον ΠΑΟΚ ήταν ο Λεμόν Λάμπλεϊ ο οποίος είχε «βγάλει μάτια» την προηγούμενη σεζόν στην Τεργέστη και ήταν από τους παίκτες που είχε ξεχωρίσει στους διπλούς τελικούς μεταξύ Στεφανέλ-ΠΑΟΚ. Όμως στη Θεσσαλονίκη... πόνεσαν τα μάτια όλων όσων τον είδαν!

Πέρασε και δεν ακούμπησε που λένε... Αμέσως αντικαταστάθηκε απο τον Τζερόντ Μουστάφ, ο οποίος δεν πρόλαβε να ξεδιπλώσει τις αρετές του εξαιτίας ενός τραυματισμού που τον «τελείωσε» πριν από την ώρα του. Για τον Αμερικανό ο οποίος πήγε στον ΠΑΟΚ με προοπτική να πρωταγωνιστήσει και αν δεν είχε τραυματιστεί θα το έκανε με επιτυχία θα επανέλθουμε στο μέλλον με ανάλογο αφιέρωμα.
Ουσιαστικά ο Μουστάφ αποχαιρέτησε τον «δικέφαλο του βορρά» στις 21 Δεκεμβρίου 1994. Αφού είχε προηγηθεί ένας μήνας απουσίας και οι άνθρωποι του ΠΑΟΚ τον περίμεναν πως και πως στο ξεκίνημα του νέου έτους, ήρθε η... χαριστική βολή: «Θρόμβωση ενδοφλέβιου μυός» η νέα διάγνωση και άλλες 40 μέρες εκτός αγωνιστικής δράσης: «Κάτι τέτοιο συμβαίνει μία φορά στις δέκα χιλιάδες...» είχε δηλώσει ο τότε γιατρός του ΠΑΟΚ, Κώστας Σαμαράς, ρίχνοντας και τους τίτλους τέλους της σύντομης καριέρας του Αμερικανού στην Ελλάδα.

Φυσικά οι Θεσσαλονικείς δεν μπορούσαν να περιμένουν τόσο πολύ, αφού οι υποχρεώσεις σε Ελλάδα και Ευρώπη ήταν πολλές και έπρεπε να αποκτηθεί άμεσα ένα τεσσάρι που θα έμπαινε και θα έπαιζε. Αν και είχαν προταθεί παίκτες όπως ο Μάρλον Μάξεϊ και ο Μάλκολμ ΜακΚι, ο τότε πρόεδρος του ΤΑΚ ΠΑΟΚ, Απόστολος Οικονομίδης ήθελε να κάνει το μεγάλο «μπαμ» και να αποκτήσει έναν παίκτη παγκόσμιου βεληνεκούς. Το όνομα αυτού; Τζέιμς Ουόρθι! Ναι, του σούπερ σταρ των Λος Άντζελες Λέικερς την εποχή του «showtime» στην πόλη των αγγέλων. Ο Οικονομίδης είχε κάνει μια άκρως δελεαστική πρόταση ύψους 330 εκατομμυρίων δραχμών (!!) στον τότε 33χρονο Αμερικανό, ο οποίος είχε βάλει τέλος στην καριέρα του ύστερα από 12 συνεχόμενα χρόνια στους Λέικερς.

«Εμείς κάναμε το καθήκον μας και περιμένουμε» είχε πει ο πρόεδρος του ΠΑΟΚ την παραμονή των Χριστουγέννων βάζοντας στην πρίζα τους οπαδούς της ομάδας! «Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για την προσφορά σας, αλλά δεν ενδιαφέρομαι. Δεν έχω οικονομικό πρόβλημα, απλά δεν θέλω να παίξω» έλεγε το φαξ που έφτασε στα γραφεία του ΤΑΚ στις 6 Ιανουαρίου 1995, βάζοντας πρόωρο τέλος σε μια τεράστια μεταγραφή. Ο Οικονομίδης εξήγησε ότι η σύζυγος του Ουόρθι ήταν εκείνη που έβαλε το απαγορευτικό σε αυτήν την μετακίνηση: «Δεν πρόκειται να πάρουμε άγνωστο παίκτη. Αν η αξία κάποιου είναι αμφίβολη θα του ζητήσουμε να δοκιμαστεί. Είναι προτιμότερο να μην πάρουμε δεύτερο ξενο, από το να πάρουμε κάποιον που δεν θα μας χρειαστεί επειδή μας τον πρότειναν, όπως ο Μπούλαρντ...» εξηγούσε ο Οικονομίδης. Ορίστε; Ποιος; Δεν πέρασε καλά καλά μια εβδομάδα και στο αεροδρόμιο Μακεδονία εμφανίστηκε ένα ψιλόλιγνος Αμερικανός ξανθομάλλης με το... ονοματεπώνυμο, Ματ Μπούλαρντ!


«Αυτό που έχει μείνει έντονα στο μυαλό μου από τις μέρες που έζησα στην Ελλάδα ήταν τα... χρήματα! Δεν τα πήρα ποτέ στην ώρα τους! Τότε είπα στην ομάδα του ΠΑΟΚ ότι θα φύγω και ότι θα επιστρέψω στις ΗΠΑ. Η απάντησή τους; Να περιμένω προκειμένου να με πληρώσουν τοις μετρητοίς. Δεν ξέρω πως και γιατί, ούτε καν κατάλαβα, αλλά με πλήρωσαν τελικά με... γερμανικά μάρκα λίγες μέρες αργότερα»
Μάλιστα, οι φίλοι του ΠΑΟΚ του είχαν επιφυλάξει θερμή υποδοχή -όχι βέβαια ανάλογη με αυτή του Μουστάφ- στις 10 Ιανουαρίου 1995, όταν και πάτησε το πόδι του στη Θεσσαλονίκη κρατώντας στα χέρια του δύο σκυλάκια: «Είμαι έτοιμος να παίξω και να βοηθήσω τη νέα μου ομάδα. Δεν ξέρω τίποτα για την Ελλάδα και το ελληνικό μπάσκετ, δεν έχω ρωτήσει κανέναν, αλλά έχω έρθει ξανά στην Ευρώπη» είχε πει στις πρώτες του δηλώσεις, ενώ είχε υποσχεθεί ότι «θα κάνω τα πάντα για τον ΠΑΟΚ. Θα υπακούσω σε όλες τις οδηγίες του προπονητή μου και θα κάνω ό,τι μου ζητήσει...»

Το ντεμπούτο δεν άργησε να έρθει. Την αμέσως επόμενη ημέρα ο ΠΑΟΚ έδινε ευρωπαϊκό αγώνα στον οποίο δεν πρόλαβε να δώσει το «παρών» και το ντεμπούτο του μετατέθηκε για το ματς πρωταθλήματος με τον Ηρακλή. Η εντολή που του είχε δώσει ο Σάκοτα ήταν σαφής. Όχι σκοράρισμα, αλλά καλή άμυνα πάνω στον Ουόλτερ Μπέρι. Ο Μπούλαρντ το έκανε πράξη. Μπορεί στην επίθεση να είχε μόλις 4 πόντους με 2/2 βολές και 1/2 δίποντα, αλλά με την άμυνά του υποχρέωσε τον Μπέρι σε πολλά αστοχα σουτ (9/23) βάζοντας και εκείνος από τη πλευρά του λιθαράκι της νίκης με 67-56.

Ο Αμερικανός φόργορντ ουδέποτε ήταν ηγέτης ή σκόρερ. Πάντα ρολίστας. Ενίοτε και πολυτελείας, όπως για παράδειγμα στον ΠΑΟΚ όπου μέτρησε κατά μ.ο. στην Α1 11,4 πόντους και 4,5 ριμπάουντ. Μάλιστα κατέκτησε και το κύπελλο στο φάιναλ φορ της Λαμίας έχοντας στον τελικό με αντίπαλο τον Πανιώνιο έξι -μόλις- πόντους. Στο ΝΒΑ αγωνίστηκε 11 συνολικά χρόνια με 5,3 πόντους και 2 ριμπάουντ σε 615 ματς της κανονικής περιόδου, όπως επίσης 3,5 πόντους και 1,4 ριμπάουντ σε 35 παιχνίδια των πλέι οφ. Μάλιστα θα έχει να θυμάται το παιχνίδι στις 22/4/1993 όταν και σημείωσε 28 πόντους (6/7 δίποντα, 5/8 τρίποντα, 1/3 βολές) κόντρα στους Μινεσότα Τίμπεργουλβς (112-110 οι Ρόκετς), αν και πρώτος σκόρερ ήταν ο... Χακίμ Ολάζουον με 33 πόντους.


«Οι αναμνήσεις μου έχουν ξεθωριάσει από εκείνα τα χρόνια. Παρόλα αυτά θυμάμαι ότι είχαμε αλλάξει πολλούς προπονητές τότε. Τα λέω σωστά; Αν δεν κάνω λάθος πρέπει να ήταν τρεις εκείνοι που βρέθηκαν στην ομάδα την ίδια χρονιά. Βέβαια δεν με ενδιέφερε ποιος ήταν στον πάγκο. Το μόνο που με ένοιαζε ήταν το παιχνίδι και να είμαι συνεπής στις υποχρεώσεις μου. Ήθελα να κάνω πάντα το καλύτερο, ανεξάρτητα με το ποιος ήταν στον πάγκο εκείνη τη στιγμή...»
Ο Ματ Μπούλαρντ κατοικεί στο Χιούστον όπου εργάζεται στους Ρόκετς ως τηλεσχολιαστής και δέχθηκε να μιλήσει στο κάλεσμα του SentraGoal και στη στήλη «Χρόνια και Ζαμάνια». Και όπως θα διαβάσετε και από μόνοι σας, είχε πολλά...οικονομικά θέματα για να συζητήσει!

«Μαζί με τον Ντρέξλερ, σχολιαστές των Χιούστον Ρόκετς»

«Από την ενεργό δράση αποσύρθηκα το 2002 και έκτοτε θέλησα να ασχοληθώ με την τηλεόραση ως παρουσιαστής και σχολιαστής της αθλητικής επικαιρότητας και πιο συγκεκριμένα του μπάσκετ. Το 2004 αν δεν κάνω λάθος είχα πάρει μέρος σε έναν διαγωνισμό του Espn για μια εκπομπή με την επωνομασία 'Η δουλειά των ονείρων'. Μαζί με εμένα ήταν και άλλοι πρώην μπασκετμπολίστες, αλλά δυστυχώς δεν τα κατάφερα (σ.σ. για την ιστορία τη συγκεκριμένη θέση είχε κερδίσει ο Ντι Μπράουν, ο οποίος είχε κατακτήσει το διαγωνισμό καρφωμάτων το 1991). Φυσικά δεν έμεινα εκεί, αλλά συνέχισα να ψάχνω ανάλογες θέσεις» λέει αρχικά ο 46χρονος Μπούλαρντ και εξηγεί:


«Αρχικά βρέθηκα στο ραδιόφωνο του Espn, ενώ εργάστηκα και στο KPRC, ένας σταθμός θυγατρικός του NBC στο Χιούστον. Πάντως εδώ και εννέα χρόνια είμαι σχολιαστής στα παιχνίδια των Χιούστον Ρόκετς μαζί με τον Κλάιντ Ντρέξλερ, όπως και με τον Μπιλ Ουόρελ ο οποίος κάνει τις περιγραφές των αγώνων... Επίσης διατηρώ και ένα καμπ στο Τέξας»
«Αρχικά βρέθηκα στο ραδιόφωνο του Espn, ενώ εργάστηκα και στο KPRC, ένας σταθμός θυγατρικός του NBC στο Χιούστον. Πάντως εδώ και εννέα χρόνια είμαι σχολιαστής στα παιχνίδια των Χιούστον Ρόκετς μαζί με τον Κλάιντ Ντρέξλερ, όπως και με τον Μπιλ Ουόρελ ο οποίος κάνει τις περιγραφές των αγώνων... Επίσης διατηρώ και ένα καμπ στο Τέξας».

«Το πνεύμα μου παίζει μπάσκετ, τα γόνατά μου όχι!»

Όπως οι περισσότεροι Αμερικανοί -αν όχι όλοι- που έχουν αποσυρθεί από την ενεργό δράση, έτσι και ο Μπούλαρντ περνάει τις περισσότερες ώρες μαζί με την οικογένεια και τα παιδιά του: «Είμαι παντρεμένος εδώ και πολλά χρόνια με την Πόλα και είμαι πατέρα δύο παιδιών. Η κόρη μου λέγεται Σάρα, είναι 17 ετών και ασκεί το επάγγελμα του μοντέλου, ενώ ο γιος μου ονομάζεται Έι Τζέι, είναι 15 χρονών και μπορώ να πω ότι είναι έτοιμος να ακολουθήσει τα βήματα του πατέρα του στο μπάσκετ» και εξηγεί για ποιον λόγο δεν μπορεί να τον... ακολουθήσει:


«Όταν δεν είχαμε προπόνηση ή παιχνίδια ή ταξίδια μου άρεσε να τρώω, να κοιμάμαι και σε γενικές γραμμές να ξεκουράζομαι. Μαζί με τη σύζυγό μου βγαίναμε συχνά με την οικογένειά του Κόρφα. Περνούσαμε καλά. Αυτό μπορώ να στο πω στα σίγουρα. Έχετε υπέροχα μέρη στην Ελλάδα. Μάλιστα ξεκινούσαμε το γεύμα και ξεχνούσαμε να το τελειώσουμε. Μέναμε και τέσσερις ώρες στο εστιατόριο... Μου έχουν λείψει όλα αυτά».
«Πραγματικά μου αρέσει πολύ να παίζω μαζί του. Και με αυτόν και με τους φίλους του. Το λατρεύω! Όμως δεν το... λατρεύουν τα γόνατά μου που με έχουν προδώσει. Παρόλα αυτά μπορώ ακόμα να καρφώσω, χωρίς να το παρακάνω. Το μεν πνεύμα πρόθυμο, αλλά το σώμα όχι. Αν και το μπασκετικό μου ΙQ είναι σε εξαιρετικό επίπεδο, το σώμα μου δεν τα καταφέρνει. Το προσπαθώ όμως (Γέλια)».

«Έμαθα πολλά στην Ελλάδα. Έγινα καλύτερος παίκτης»

Και να 'ταν το μοναδικό κοινό των Αμερικανών; Όσους και αν έχουμε ρωτήσει μέσα από υτή τη στήλη για την εμπειρία τους από την Ελλάδα η απάντηση είναι μία και μοναδική: «Οι καλύτερες αναμνήσεις της ζωής μου είναι από την Ελλάδα. Με τα καλά και τα άσχημα. Με τα ευτράπελα. Με όλα. Η Ελλάδα είναι απίθανο μέρος» λέει και ο Μπούλαρντ, ο οποίος όπως θα διαβάσετε και παρακάτω έχει γλυκόπικρη γεύση από την εμπειρία του στη χώρα μας. Μην ρωτήσετε καν τον λόγο. Θαρρώ ότι τον έχετε ήδη καταλάβει και απλά θα τον επιβεβαίωστε λίγο παρακάτω:


«Πραγματικά λάτρεψα το πάθος που έχουν οι Έλληνες φίλαθλοι. Είναι κάτι που δεν περιγράφεται με τίποτα. Οι φίλοι του ΝΒΑ θα πρέπει να πάρουν ένα καλό μάθημα από τους Έλληνες και να μάθουν πώς πρέπει να υποστηρίζουν την ομάδα τους. Να κάνουν εντατικά μαθήματα!!»
«Όπου και αν πάω, όπου και αν σταθώ στην Αμερική, μιλάω με τα καλύτερα λόγια γι την Ελλάδα. Ακόμα και τα νεαρά παιδιά που θέλουν να κάνουν καριέρα, τους προτρέπω να πάνε εκεί! Ήταν μοναδική η εμπειρία που έζησα στη χώρα σας, τόσο εντός όσο και εκτός του αγωνιστικού χώρου. Έγινα καλύτερος παίκτης. Έμαθα πολλά. Και επιπλέον απέκτησα την εμπειρία να ζήσω στην άλλη άκρη του κόσμου, πολύ πιο μακριά από εκεί που γεννήθηκα και μεγάλωσα...»

«Έκανα προπόνηση με το... μηνιάτικο στο σορτσάκι!»

Τι λέγαμε πιο πάνω; Ωρα λοιπόν να το διαβάσετε κιόλας: «Αυτό που έχει μείνει έντονα στο μυαλό μου από τις μέρες που έζησα στην Ελλάδα ήταν τα... χρήματα! Δεν τα πήρα ποτέ στην ώρα τους! Τότε είπα στην ομάδα του ΠΑΟΚ ότι θα φύγω και ότι θα επιστρέψω στις ΗΠΑ. Η απάντησή τους; Να περιμένω προκειμένου να με πληρώσουν τοις μετρητοίς. Δεν ξέρω πως και γιατί, ούτε καν κατάλαβα, αλλά με πλήρωσαν τελικά με... γερμανικά μάρκα λίγες μέρες αργότερα! Και ομολογώ ότι ήταν μεγάλο το ποσό. Όμως ποιο το αστείο της όλης υπόθεσης; Μου τα έδωσαν πριν από την προπόνηση και δεν είχα που να τα βάλω. Εννοώ δεν υπήρχε κάποιο ασφαλές σημείο εκείνη την ώρα! Ετσι στρίμωξα όλα τα χαρτονομίσματα μέσα στο σορτσάκι και στο εσώρουχο μου!! Αποτέλεσμα; Να κάνω προπόνηση με το μηνιάτικο μέσα στο σορτσάκι μου! Πραγματικά θα μου μείνει αξέχαστο αυτό...»


«Όπου και αν πάω, όπου και αν σταθώ στην Αμερική, μιλάω με τα καλύτερα λόγια γι την Ελλάδα. Ακόμα και τα νεαρά παιδιά που θέλουν να κάνουν καριέρα, τους προτρέπω να πάνε εκεί! Ήταν μοναδική η εμπειρία που έζησα στη χώρα σας, τόσο εντός όσο και εκτός του αγωνιστικού χώρου. Έγινα καλύτερος παίκτης. Έμαθα πολλά. Και επιπλέον απέκτησα την εμπειρία να ζήσω στην άλλη άκρη του κόσμου, πολύ πιο μακριά από εκεί που γεννήθηκα και μεγάλωσα...»
Αν και έχει καλές αναμνήσεις, ο κοινός παρανομαστής με τους περισσότερους που έχουν παίξει στην Ελλάδα είναι ένας: «Αυτό είναι κάτι που συζητάω αρκετά συχνά στις ΗΠΑ με παίκτες που έχουν περάσει από το ελληνικό πρωτάθλημα. Δυστυχώς σε όλους χρωστάνε χρήματα. Εγώ προσπάθησα να πάρω πίσω τα χρήματα που μου χρώσταγαν, αλλά δεν τα κατάφερα ποτέ. Απο ένα σημείο και μετά τα παράτησα και ουσιαστικά τα χάρισα. Είναι πολύ άσχημο για το ελληνικό μπάσκετ να έχει αυτήν την φήμη. Και το λέω αυτό επειδή το επίπεδο ήταν πολύ υψηλό. Τουλάχιστον την περίοδο που ήμουν εγώ στην Ελλάδα. Εκτός των άλλων θυμάμαι και τους Έλληνες συμπαίκτες μου να μην είχαν πληρωθεί για δύο χρόνια! Ήταν μια άσχημη οικονομική κατάσταση...»

«Για εκδίκηση έφυγα και... εγκατέλειψα το αυτοκίνητο!»

Και φυσικά η ιστορία με τα χρήματα δεν τελειώνει εδώ: «Όταν ολοκληρώθηκε η σεζόν ήρθαν οι συμπαίκτες μου και μου είπαν ότι δεν πρόκειται να πάρω ποτέ τα υπόλοιπα χρήματα που μου χρωστούσαν. Ε, έπρεπε κι εγώ να πάρω την εκδίκησή μου. Πήρα το αυτοκίνητο που μου είχαν δώσει και το πάρκαρα όσο πιο μακριά μπορούσα στο αεροδρόμιο. Για την ακρίβεια στο πίσω μέρος. Εκεί που δεν το έβλεπε κανείς! Και έφυγα για τις ΗΠΑ έχοντας μαζί μου τα κλειδιά (Γέλια). Μετά από δύο μήνες με πήρε τηλέφωνο ο Τζον Κόρφας ο οποίος είχε βρεθεί στις ΗΠΑ για να συναντήσει τους γονείς του. Και ξέρεις τι μου είπε; Ότι το αυτοκίνητο βρισκόταν ακόμα στο πάρκινγκ του αεροδρομίου με την ταμπέλα 'εγκατελειμένο'!»


«Δεν πρόκειται να πάρουμε άγνωστο παίκτη. Αν η αξία κάποιου είναι αμφίβολη θα του ζητήσουμε να δοκιμαστεί. Είναι προτιμότερο να μην πάρουμε δεύτερο ξενο, από το να πάρουμε κάποιον που δεν θα μας χρειαστεί επειδή μας τον πρότειναν, όπως ο Μπούλαρντ...» εξηγούσε ο Οικονομίδης. Δεν πέρασε καλά καλά μια εβδομάδα και στο αεροδρόμιο Μακεδονία εμφανίστηκε ένα ψιλόλιγνος Αμερικανός ξανθομάλλης με το... ονοματεπώνυμο, Ματ Μπούλαρντ κρατώντας στα χέρια δύο σκυλάκια...
Ευτυχώς, ο Μπούλαρντ είχε να μας πει και μια ιστορία που δεν είχε κάνει με τα χρήματα. Είχε να κάνει όμως με ένα άλλο ελληνικό φαινόμενο. Όπερ και σημαίνει τα... επεισόδια! «Θυμάμαι που είχαμε κερδίσαμε το κύπελλο. Αυτή ήταν μια όμορφη στιγμή της καριέρας μου. Όταν επιστρέφαμε με το πούλμαν στη Θεσσαλονίκη, κάποιοι οπαδοί της αντίπαλης ομάδς μας είχαν πετάξει δύο μεγάλες πέτρες με αποτέλεσμα να σπάσουν τα τζάμια του οχήματος. Ευτυχώς δεν είχε χτυπήσει κάποιος, αλλά έπρεπε να κάνουμε όλη τη διαδρομή με τα παράθυρα σπασμένα! Δεν μπορώ να περιγράψω τον αέρα που φύσαγε όλη την ώρα. Είχαμε κρυολογήσει! Όμως η κατάκτηση του κυπέλλου τα είχε επισκιάσει όλα αυτά επειδή γιορτάζαμε και διασκεδάζαμε μεταξύ μας. Είχε πλάκα. Και... surprise, surprise! Πήρα το μπόνους για αυτόν τον τίτλο (Γέλια)».

«Παίζαμε μονό με τον Στογιάκοβιτς μετά τις προπονήσεις...»

Σε γενικές γραμμές ο παλαίμαχος μπασκετμπολίστας δεν θυμάται και πολλά πράγματα από τη θητεία του στην Ελλάδα. Όχι τόσο καταστάσεις, όσο πρόσωπα: «Έχει τύχει να δω στην Αμερική τον Κόρφα. Έχουμε μιλήσει κάποιες φορές, αλλά δυστυχώς δεν έχουμε κρατήσει επαφές. Ήμασταν πολύ καλοί φίλοι με τον Τζον και κάναμε αρκετή παρέα κατά τη διάρκεια της σύντομης θητείας μου στον ΠΑΟΚ. Όπως σου είπα και πριν πέρασα πολύ ωραία. Εκτός βέβαια αν εξαιρέσεις τα όσα συνέβησαν με τα χρήματα. Από εκεί και πέρα ήταν πολύ όμορφα στη Θεσσαλονίκη και χάρηκα πολύ τη παραμονή μου εκεί...»


«Μετά από τέσσερα υπέροχα χρόνια στο Χιούστον, ήρθε ο ατζέντης μου και μου είπε ότι υπάρχει καλή πρόταση από την Ελλάδα. Δεν το σκέφτηκα και πολύ να σου πω την αλήθεια. Από τη μία ήθελα πολύ να δοκιμάσω το κάτι διαφορετικό και να αντιμετωπίσω μια διαφορετική πρόκληση στην καριέρα και από την άλλη το μηνιαίο συμβόλαιο που μου πρόσφερε ο ΠΑΟΚ ήταν πολύ καλύτερο από αυτό που μου έδιναν στο ΝΒΑ»
Ήταν μόνο ο Κόρφας εκείνος που θυμάται; «Φυσικά δεν πρέπει να παραλείψω και τον Πέτζα. Τον θυμάμαι τότε στον ΠΑΟΚ μικρό παιδί. Δεν θα ξεχάσω ποτέ ότι ύστερα από κάθε προπόνηση παίζαμε μονό μεταξύ μας. Κάναμε πλάκα ο ένας στον άλλον. Πρόκειται για έναν παίκτη ο οποίος έκανε φανταστική καριέρα στο ΝΒΑ. Μάλιστα έχει τύχει να μιλήσουμε πολλές φορές στο παρελθόν, ειδικά όταν ερχόταν να παίξει αντίπαλος στο Χιούστον. Είναι εξαιρετικός στα πάντα...»

«Ο ΠΑΟΚ μου πρόσφερε περισσότερα από το ΝΒΑ!»

Τι λείπει από την κουβέντα; Μα φυσικά τα χρήματα... «Μετά από τέσσερα υπέροχα χρόνια στο Χιούστον, ήρθε ο ατζέντης μου και μου είπε ότι υπάρχει καλή πρόταση από την Ελλάδα. Δεν το σκέφτηκα και πολύ να σου πω την αλήθεια. Από τη μία ήθελα πολύ να δοκιμάσω το κάτι διαφορετικό και να αντιμετωπίσω μια διαφορετική πρόκληση στην καριέρα και από την άλλη το μηνιαίο συμβόλαιο που μου πρόσφερε ο ΠΑΟΚ ήταν πολύ καλύτερο από αυτό που μου έδιναν στο ΝΒΑ. Οπότε γιατί να μην ερχόμουν; Άρπαξα την ευκαιρία και ήρθα. Άσχετα με το τι επακολούθησε, είμαι πολύ χαρούμενος γι' αυτήν την επιλογή...» και έφερε στο μυαλό του τους προπονητές που είχε στην Ελλάδα:


«Θυμάμαι που είχαμε κερδίσαμε το κύπελλο. Αυτή ήταν μια όμορφη στιγμή της καριέρας μου. Όταν επιστρέφαμε με το πούλμαν στη Θεσσαλονίκη, κάποιοι οπαδοί της αντίπαλης ομάδς μας είχαν πετάξει δύο μεγάλες πέτρες με αποτέλεσμα να σπάσουν τα τζάμια του οχήματος. Ευτυχώς δεν είχε χτυπήσει κάποιος, αλλά έπρεπε να κάνουμε όλη τη διαδρομή με τα παράθυρα σπασμένα!»
«Οι αναμνήσεις μου έχουν ξεθωριάσει από εκείνα τα χρόνια. Παρόλα αυτά θυμάμαι ότι είχαμε αλλάξει πολλούς προπονητές τότε. Τα λέω σωστά; Αν δεν κάνω λάθος πρέπει να ήταν τρεις εκείνοι που βρέθηκαν στην ομάδα την ίδια χρονιά. Βέβαια δεν με ενδιέφερε ποιος ήταν στον πάγκο. Το μόνο που με ένοιαζε ήταν το παιχνίδι και να είμαι συνεπής στις υποχρεώσεις μου. Ήθελα να κάνω πάντα το καλύτερο, ανεξάρτητα με το ποιος ήταν στον πάγκο εκείνη τη στιγμή...»

«Μου έχουν λείψει τα... πολύωρα δείπνα με τον Κόρφα»

Όπως είπε και προηγουμένως, οι αναμνήσεις του απο την Ελλάδα είναι καλές. Το πρόσημο είναι θετικό. Γι' αυτόν τον λόγο θέλει να επισκεφθεί ξανά την χώρα μας και όπως εξήγησε βρίσκεται ήδη στα πλάνα του: «Σίγουρα θα ήθελα να έρθω στην Ελλάδα ξανά. Η χώρα των διακοπών! (Γέλια). Είναι υπέροχα εκεί. Πραγματικά απόλαυσα κάθε στιγμή μου στην Ελλάδα και θα ήθελα πολύ να θυμηθώ ξανά την ελληνική κουλτούρα, το φαγητό και να περάσω καλά με την οικογένειά μου. Είναι κάτι που θέλω να κάνω» λέει χαρακτηριστικά και θυμάται τις καλές μέρες που έζησε τότε στη χώρα μας:

«Όταν δεν είχαμε προπόνηση ή παιχνίδια ή ταξίδια μου άρεσε να τρώω, να κοιμάμαι και σε γενικές γραμμές να ξεκουράζομαι. Μαζί με τη σύζυγό μου βγαίναμε συχνά με την οικογένειά του Κόρφα. Περνούσαμε καλά. Αυτό μπορώ να στο πω στα σίγουρα. Έχετε υπέροχα μέρη στην Ελλάδα. Μάλιστα ξεκινούσαμε το γεύμα και ξεχνούσαμε να το τελειώσουμε. Μέναμε και τέσσερις ώρες στο εστιατόριο... Μου έχουν λέιψει όλα αυτά».

«Οι φίλοι του ΝΒΑ να μάθουν από τους Έλληνες!»

Πριν κλείσουμε την κουβέντα μας δήλωσε «φανατικός υποστηρικτής των Χιούστον Ροκετς» ξεχώρισε ως καλύτερη στιγμή της καριέρας του (τι άλλο;) την «κατάκτηση του πρωταθλήματος στο ΝΒΑ το 1994. Ήταν το αποκορύφωμα της καριέρας μου», ενώ θέλει να σβήσει για πάντα από το μυαλό του «τις πέντε επεμβάσεις που έχω κάνει στα γόνατά μου. Ήταν ό,τι χειρότερο μου έχει τύχει στη ζωή και στην καριέρα μου» και θέλησε από μόνος του να στείλει ένα μήνυμα: «Πραγματικά λάτρεψα το πάθος που έχουν οι Έλληνες φίλαθλοι. Είναι κάτι που δεν περιγράφεται με τίποτα. Οι φίλοι του ΝΒΑ θα πρέπει να πάρουν ένα καλό μάθημα από τους Έλληνες και να μάθουν πώς πρέπει να υποστηρίζουν την ομάδα τους. Να κάνουν εντατικά μαθήματα!!»

Offline papakon

  • Αποστολή
  • **
  • Posts: 2458
Για να αποδειχθεί ακόμα μια φορά, τώρα δια στόματος μουσταφ , ότι το έγκλημα εκεινης της χρονιάς, και ενα απο τα μεγαλύτερα της μπασκετικής μας ιστορίας, ήταν η αποπομπή του Μπερυ απο τον αλυσιδακια.

Σαν χθες θυμάμαι την είδηση κεραυνό του τραυματισμού μουσταφ. Τότε δεν υπήρχε Ίντερνετ και οι ειδήσεις μαθαίνονταν με καθυστέρηση.  Έτσι το σοκ που πάθαμε οι περισσότεροι εκείνο το μεσημέρι στη ν. Σμύρνη που παίζαμε ποδόσφαιρο, λίγες ώρες πριν το ντέρμπι και το σίγουρο γαμισι στους απογόνους ήταν τεράστιο.
πιο το νοημα να ζεις αν δεν εισαι παοκτσης

Offline george4

  • Αλλαγή
  • ***
  • Posts: 3445
https://www.youtube.com/watch?v=VmEISfBm_kw
μεγαλε Π.Α.Ο.Κ. για σενα ζουμε

Offline bozik

  • Αλλαγή
  • ***
  • Posts: 5861
Δεν ελπιζω Τιποτα                     Î”εν φοβουμαι Τιποτα                      Ειμαι  λεφτερος

Offline scarsick

  • Αποστολή
  • **
  • Posts: 596
off topic μάλλον αλλά δεν έβρισκα καλύτερο θρεντ.

http://www.youtube.com/watch?v=3J7eFUL5HiA#t=98 (Embedding disabled, limit reached)

Offline Ten

  • Κερκίδα
  • *
  • Posts: 9



Offline george4

  • Αλλαγή
  • ***
  • Posts: 3445
μεγαλε Π.Α.Ο.Κ. για σενα ζουμε

Offline mgm

  • Αποστολή
  • **
  • Posts: 768
Τωρα που παραδοξως περνάμε πολυ μπασκετ μερες ευκαιρια να μοιραστω κανα δυο -οτι να ναι- σκεψεις που με ζώσανε τελευταια.

Πριν λιγο καιρο συζητουσαμε ενα μπασκετικο αρθρο (δεν θυμαμαι αν ηταν εδω ή στο retro) σχετικα με τις 15 καλυτερες ομαδες της ευρωπης ever. Μεσα σε αυτες ειχε και τον ΠΑΟΚ του 93-94. (θεωρω την ομαδα του 92-93 καλυτερη...περι ορεξεως). Το χαρακτηριστικο ολων των ομαδων στη λιστα, ηταν οτι τη χρονια που αντιστοιχουσε σε καθε μια, ειχαν αναδειχθει πρωταθλητες ευρωπης. Εκτος μιας. ΠΑΟΚ εισαι.

2η παρατηρηση. Παω παλατακι. Σηκωνω το βλεμα στα λαβαρα και αρχιζω με ενα ηλιθιο χαμογελο να εξιστορω το ενδοξο παρελθον στον 8χρονο ανηψιο μου. Του τα δειχνω ενα ενα και του δινω και μια συντομη περιληψη. Τελειώνοντας τον κοιταω που εχει ενα βλεμμα ψιλοξενερωμενο και το μονο που μου απανταει ειναι...."λιγα δεν ειναι???"

3η παρατηρηση. Οπως προειπα θεωρω την ομαδα 92-93 την καλυτερη ever. Ξανακοιταω τα λαβαρα. ......91 Κυπελλουχων Ευρωπης, 92 Πρωταθλημα Ελλαδας, 94 Κορατς, 95 Κυπελλο Ελλαδας.....που σκατα ειναι το 93? Η μαλλον ΤΑ του 93?

Ενταξει ειπαμε δεν γιναμε ΠΑΟΚ για τους τιτλους αλλα που ειναι το 93 ρε σεις? Ουτε τα αυτονοητα? Ουτε οταν σε προσκυναει ολη η Ευρωπη? ΠΑΟΚ εισαι ειπαμε. 

4η παρατηρηση. Δεν υπαρχει χρονια με 2 τιτλους. Ακομα και το παγκοσμιο να παρουμε...θα καταφερουμε να χασουμε το κυπελλο απο τον ηλυσιακο.

Δεν ειναι νορμαλ αυτα τα πραγματα. Πρεπει να ψαξουμε τον παγκοσμιο αθλητισμο να δουμε αν υπαρχει αντιστοιχο παραδειγμα.

Νοσταλγικη φλασια τελος.  :trelos:

Offline brigate

  • Αποστολή
  • **
  • Posts: 594
Koίτα, τότε μας φαίνονταν λίγα γιατί τα διεκδικούσαμε όλα σχεδόν κάθε χρόνο αλλά τώρα βλέποντάς τα δεν είναι καθόλου άσχημα και μόνο looser δεν ήταν εκείνος ο ΠΑΟΚ.
Πως μπορείς να πεις ότι είναι λίγοι οι 4 τίτλοι σε 5 χρόνια? τι να πει και το ποδόσφαιρο που μια ζωή του δίνουμε στήριξη...
Οι τίτλοι που χάσαμε μέσα απ' τα χέρια μας είναι σίγουρα το κύπελλο με το Πανιώνιο '91 και το final four το '93 (φυσικά είχε σαν επακόλουθο και το πρωτάθλημα του '93 με τον πούστη προδότη που είχε ήδη συμφωνήσει με τον ξανθό).
Το πρωτάθλημα του '91 το χάσαμε από δικά μας λάθη αλλά δεν μπορείς να πεις πως το είχαμε στο τσεπάκι (αρχίσαμε τους τελικούς με το ερπετό να προηγείται 2-0 και όλα τα παιχνίδια πήγαν στο πόντο).
Το '92 με τη Ρεάλ το έχασες πάλι με το πούστη αλλά στο ημίχρονο έχανες 15 πόντους.
Το πρωτάθλημα του '94 πολύ δύσκολα να το έπαιρνες μέσα στο ΣΕΦ και στα νταηλίκια τους αλλά η ομάδα δε μάσησε.
Το '96 έπαιξες μέσα στην έδρα της Ταού...
Το '98 σε σφάξανε για να πάρουν οι Γιαννακόπουλοι το πρώτο τους πρωτάθλημα!
Δηλ. ο ΠΑΟΚ είχε την ατυχία να πέσει σε 3 κατεστημένα!!! ερπετό-κόκκαλης-γιαννακόπουλος.
Και επειδή αυτή η ομάδα είχε αποκτήσει μέταλλο και νοοτροπία νικητή ήταν η μόνη ομάδα που έσπαγε έδρες και πήρε και 2 κύπελλα '95, '99.
Θέλω να πω πως ναι μεν έχασε κάποια αλλά επειδή διεκδικούσε κάθε χρόνο δεν έμεινε με άδεια χέρια.
Κάτι σαν τον ποδοσφαιρικό ΠΑΟΚ του '70 που ναι μεν άξιζε περισσότερα αλλά επειδή τα χτυπούσε τελικά πήρε και πρωτάθλημα και κύπελλα. Αν πηγαίνεις κάθε 10 χρόνια 1 τελικό τότε μικραίνεις.
Στο φινάλε και ο Γιαννακόπουλος μέχρι το '98 τα @@ του είχε πάρει, εκτός απ' το ψεύτικο ευρωπα'ι'κό με τη τάπα του Βράνκοβιτς.
Οι Αγγελόπουλοι παρομοίως τόσα λεφτά έχουν σκορπίσει και έχουν πάρει 1 πρωτάθλημα. Και ο γαύρος έχει πάει σε πολλά final four για να πάρει αυτά τα τελευταία. Για να μη πούμε για Μπαρτσελόνα,ΤΣΣΚΑ που έχουν αυτοκτονήσει άπειρες φορές απλά ΟΚ έπαιρναν τίτλους στις χώρες τους φυσικά.
Είναι πρόβλημα για το σύλλογο γενικά δεν είναι δυνατόν ο ποδοσφαιρικός ΠΑΟΚ να έχει 4 κύπελλα και κάτι Πανιώνιοι, τυριά 2 ενώ έχουν παίξει σε ελάχιστους τελικούς...
Το ανηψάκι σου θα δει άραγε 4-5 τίτλους στην ίδια δεκαετία από ποδόσφαιρο ή μπάσκετ στο μέλλον? πολύ χλωμό... Ευτυχώς που υπήρχαν τα τελευταία χρόνια κάτι χάντμπολ, κάτι γυναικεία αλλιώς...



Offline george4

  • Αλλαγή
  • ***
  • Posts: 3445
μεγαλε Π.Α.Ο.Κ. για σενα ζουμε

Offline Abaloutsake

  • Αποστολή
  • **
  • Posts: 262

Offline george4

  • Αλλαγή
  • ***
  • Posts: 3445
μεγαλε Π.Α.Ο.Κ. για σενα ζουμε

Offline george4

  • Αλλαγή
  • ***
  • Posts: 3445
μεγαλε Π.Α.Ο.Κ. για σενα ζουμε

Offline PRAKTORINOS

  • Αποστολή
  • **
  • Posts: 1319
Οτιδήποτε από εκείνα τα χρόνια, με συγκλονίζει.
Ειδικά εάν έχω να το δω από τότενες.

1.Παλεντεσπόρ με πράσινα πλακάκια, χωρίς ξύλινο παρκέ.
2.Παλεντεσπόρ χωρητικότητας 9.000-10.000
(και σύμφωνα με την περιγραφή, άλλες τρεις χιλιάδες στην απ'έξω).
3.Μικτές κερκίδες (όχι για πολύ ακόμα).
4.Σορτσάκια στα όρια τού σλιπ.
5.ΠΑΟΚάρα με διαφήμιση "Old Spice".
6.Αγωνιστικός χώρος και παιχνίδι χωρίς 3pt γραμμή.
7.Επίθεση "δεν βιαζόμαστε" τριάντα δευτερολέπτων.
8.Διαιτητές δύο.
9.Φάουλ πάνω στο σουτ=δικαίωμα για 2+1 βολές!
(εάν χανόταν κάποια από τις δυο πρώτες εκτελούσες και τρίτη).
10.Στα τελευταία πλάνα, επικήδεια αναμένα κεριά και αναπτήρες ψηλά στο πέταλο.

Offline dask4

  • Global Moderator
  • Βασικός
  • *****
  • Posts: 8902

Offline Parolos

  • Κερκίδα
  • *
  • Posts: 270
Ψάχνω τον αγώνα μπάσκετ με το σκουλίκι στο παλέ νομίζω ωστε να βρω το εξής για ηχητικό:

Ακούγεται από τα μεγάφωνα "Φίλαθλοι σταματήστε τα υβριστικά συνθήματα γιατί θα εκκενωθεί το γήπεδο"
Και ξεκινάμε "Μια ωραία πεταλούδα... μια ωραία πεταλούδα.. μια ωραία πεταλούδα ΣΤΟ ΜΟΥΝΙ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ ΣΑΣ!!"

Θυμάται κάποιος χρονιά?

Offline savage republic

  • Βασικός
  • ****
  • Posts: 11326
Αυτό δεν έγινε σε ματς δικό μας, αλλά χάμου, αν δεν με απατάει η μνήμη μου.