Που το θυμάσαι ρε τσάκαλε; Εγώ μάγκες δεν θυμάμαι αν σε εκείνο το ματς έκανε κάποιο ρεκόρ ο Κόρφας (αν και θυμάμαι πως όλα μέσα έμπαιναν), αλλά είναι ένα ματς που θα μου μείνει όσο ζω στο μυαλό. Γιατί η αδρεναλίνη μου είχε φτάσει τα ανθρώπινα όρια.
Ένας φίλος εδώ πάνω ήξερε πως κατεβαίνω στον αδερφό μου στην Αθήνα εκείνες τις μέρες και με είχε προκαλέσει πως μπορεί να μου βρει εισιτήριο αλλά δεν θα τολμούσα να πάω. Εγώ το πήρα φυσικά και πήγα μόνος μου μέσα στους βάζελους στο λεγόμενο τάφο του ινδού. Μετά το τρίποντο του Κόρφα που αναπήδησε προτού μπει μέσα, τελευταίο δευτερόλεπτο, κατάπια τη φωνή μου να μη βγάλω κιχ, βγαίνοντας από το γήπεδο και περπατώντας μόνος μου φώναζα το διφορούμενο "όχι ρε πούστη μου τι ήταν αυτό"
και μόλις απομακρύνθηκα αρκετά άρχισα και χοροπηδούσα σαν ψυχοπαθής στο δρόμο κραυγάζοντας ΠΑΟΚ.
Κάτι παρόμοιο, αλλά πιο light έζησα λίγο καιρό μετά. Ήμουν πάλι κάτω στον αδερφό μου, που έμενε τότε Γκύζη. Ο ΠΑΟΚ έπαιζε πρώτη αγωνιστική ομίλων Ευρωλίγκα με την Μακάμπι. Ήθελα σαν τρελός να δω το ματς και άρχισα να ψάχνω για καφετέρια με τηλεόραση. Εκείνη τη μέρα έπαιζε πριν από μας ο γαύρος και αν θυμάμαι καλά είχε χάσει. Όπου ρωτούσα για το αν θα δείξει το ματς συναντούσα ειρωνία. Λέω σ' εναν λοιπόν τι συμβαίνει ρε φίλε τι πρόβλημα έχεις; Και τότε καταλαβαίνω πως εγώ είχα το πρόβλημα. Γιατί συνηθισμένος στη Θεσσαλονίκη να μη διευκρινίζεις ποιο ματς και να εννοείς πάντα αν θα δείξει τον ΠΑΟΚ δεν κατάλαβα πως εκεί εννούσαν το ματς του γαύρου και δεν ασχολούνταν με το δικό μας.
Τότε λοιπόν λέω τον ΠΑΟΚ ρε εννοώ. Τον ΠΑΟΚ θα τον δείξεις; Άσε ρε Βούλγαρε ο ένας, όχι δεν δείχνουμε ματς στο μαγαζί ο άλλος κτλ
Με τα πολλά φτάνω σε ένα καφενείο πάνω στη Λεωφ. Αλεξάνδρας. Πάω με τη μία στο καφετζή και του λέω βάζεις σε παρακαλώ αυτό το κανάλι και κέρνα μία μπύρα σε όλο το μαγαζί. Το παλικάρι γελάει και μου ανοίγει μία μπύρα και με ρωτάει σιγά σιγά, φίλε ΠΑΟΚτζής; Λέω ναι ΠΑΟΚτσής. Με παρακαλάει να μη προκαλέσω και θα το βάλει το ματς, αλλά να ξέρω πως θα μαζευτούν βάζελοι και θα είναι με τη Μακάμπι, αλλά αυτός θα είναι μαζί μου, γιατί είναι γαύρος και γουστάρει να τους τη λέει, αλλά να μη κάνω καμιά φασαρία. Μετά τα πρώτα δύσκολα λεπτά στο μαζαγί και με την απαραίτητη βοήθεια του καφετζή σε κάποιες μαλακίες που άκουγα και απαντούσα στο τέλος καταλήξαμε όλο το μαγαζί λιάρδα να πανηγυρίζει τη νίκη του ΠΑΟΚ. Απίστευτα γούστα και προσωπικά μοναδικές αναμνήσεις.
