Είσαι... λίγος. Είσαι άθλιος. Ντροπή σου.
Δε θα σε βρίσω καθόλου, όχι καθόλου μα καθόλου γιατί τελικά ούτε αυτό δε σου αξίζει.
Σε πιστέψαμε από την πρώτη στιγμή, σε αγκαλιάσαμε και σε στηρίξαμε κι όταν ακόμη πια δεν πίστευες ούτε εσύ στον εαυτό σου.
Ήσουν ο πιο λατρευτός ανάμεσα στις σαρδέλες, γιατί και συ όπως έδειξε η πορεία σου σαρδέλα ήσουνα. Ήμουνα από αυτούς που χαμογελάσανε όταν έβγαινες φωτογραφίες ως σταθμάρχης με τίτλο "Σταματάει και τρένα" μετά το Ντόνετσκ και που είπανε "μπορεί να γίνει ο καλύτερος τερματοφύλακας της ιστορίας του ΠΑΟΚ" ακόμη κι όταν έβρισκες αέρα όταν σου γύρναγε μπάλα ο Καρυπίδης ή όταν έτρωγες το άψυχο σουτ του Λιουμπόγια κάτω από τα πόδια.
Ήμουν κι από αυτούς που έλεγαν ότι δε θέλανε να φύγεις άσχετα αν μέσα μου ήξερα ότι ο ΠΑΟΚ με σένα στο νο1 σπατάλησε 3,5 χρόνια σε αυτή τη θέση γιατί πια είχαμε όλοι καταλάβει εδώ και καιρό ότι δε θα γίνεις ποτέ ο πορτογαλοκαναδός Van Der Sar.
Ήμουν από αυτούς που πανηγύρισαν αυτό
όσο το γκολ του Γεωργιάδη στην ίδια εστία κάποια χρόνια πριν.
Αλλά αυτά γιατί εγώ σαν Βασίλης, σαν Dani -4- εδώ μέσα, ήμουν περήφανος που είχα αυτόν τον άνθρωπο και παίκτη τερματοφύλακα του ΠΑΟΚ. Τελικά ήμουν απλά ρομαντικός, βλάκας και εθελοτυφλούσα.
Χθες μας έδειξες ποιος πραγματικά είσαι. Πόσο αχάριστος είσαι και πόσο αγνώμων και στην τελική ένας απλά ακόμα κακός τερματοφύλακας και μικροπρεπής κακομαθημένος κατ'ευφημισμόν αθλητής.
Χθες με έκανες να ντραπώ για το nickname μου και για όσα έχω πει ποτέ για σένα. Ήταν η τελευταία φορά που ασχολήθηκα με την πάρτη σου, στο καλό και να μη μας γράφεις, την τύχη σου την όρισες μόνος σου. Μισή ντροπή δική μου και μισή δική σου.
Υ.Γ. Και χάσε και κανα κιλό.
